ลูกพี่ลูกน้องถูกจับ

"เอามานี่นะ! นั่นมันของแม่ฉัน!" เสียงตวาดที่สั่นเครือด้วยความโกรธเกรี้ยวของรินรดาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงบของห้องโถงสถานีตำรวจประจำอำเภอ กลิ่นอับชื้นของกระดาษเก่าและน้ำยาถูพื้นผสมปนเปกันจนชวนเวียนหัว แต่สิ่งเดียวที่ดึงดูดสติของแพทย์สาวในร่างสะใภ้ตระกูลชนบทผู้นี้ กลับไม่ใช่บรรยากาศอันน่าหดหู่ หากแต่เป็นกล่องไม้แกะสลักลวดลายดอกพุดตานที่อยู่ในมือเหี่ยวย่นของชายชราผู้หนึ่ง ชายชราคนนั้นไม่ใช่ใครอื่น... เขาคือลุงแท้ๆ ของเธอเอง ผู้ซึ่งเคยร่วมมือกับเครือญาติฝ่ายพ่อในการฮุบสมบัติชิ้นสุดท้ายที่มารดาผู้ล่วงลับทิ้งไว้ให้ต่างหาก "ของแกอะไรกัน ยัยริน! นี่มันสมบัติของตระกูลเราต่างหาก นังแม่ตัวดีของแกมันขโมยเอาติดตัวไปตอนแต่งงานต่างหากเล่า!" เสียงแหบแห้งเอ่ยเถียงอย่างไม่เกรงกลัวสายตาใคร พร้อมกับดึงกล่องไม้ใบนั้นเข้าหาตัวแน่น ราวกับกลัวว่ามันจะบินหนีหายไป รินรดากัดกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็น The contours ชัดเจน ดวงตากลมโตฉายแวววาวโรจน์ด้วยความแค้นที่ถูกจุดชนวนขึ้นมาใหม่อย่างรวดเร็ว เธอก้าวเข้าไปประชิดตัวชายชราทันที โดยมีพันจ่าเอกหินผาสสามีหนุ่มร่างสูงใหญ่ก้าวตามประกบติด สีหน้าของนายทหารหนุ่มถมึงทึง ดวงตาดุคมกริบกวาดมองผู้เป็นลุงภรรยาด้วยรัศมีคุกคามที่ทำเอาชายชราถึงกับสะท้านถอยหลังไปครึ่งก้าว "ขโมยอย่างนั้นหรือครับ?" เสียงทุ้มต่ำทรงพลังของหินผาดังขึ้น ก้องกังวานไปทั่วห้องโถงจนเจ้าหน้าที่ตำรวจที่นั่งเขียนรายงานอยู่ถึงกับต้องเงยหน้าขึ้นมอง "ภรรยาผมเป็นเจ้าของโดยชอบธรรมตามพินัยกรรมที่ผู้ใหญ่บ้านและกำนันเป็นพยานเมื่อสิบปีก่อน หากคุณลุงยังดึงดันจะกล่าวหาคนอื่นอย่างไร้หลักฐาน ผมคงต้องให้ทางกองร้อยส่งเจ้าหน้าที่มาช่วยตรวจสอบ 'ทรัพย์สินอื่นๆ' ที่ท่านเก็บไว้ที่บ้านเรือนไทยหลังนั้นด้วย ว่ามีชิ้นไหนที่เป็นของหลวงหรือของคนอื่นที่ถูกขโมยมาบ้าง" คำขู่ที่เต็มไปด้วยอำนาจและอิทธิพลทางทหารทำให้สีหน้าของชายชราซีดเผือดลงทันที มือที่ถือกล่องไม้สั่นเทาด้วยความกลัวผสมความแค้น ในขณะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดจนแทบจะระเบิด ประตูไม้บานใหญ่ของสถานีตำรวจก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงโวยวายโอดครวญที่คุ้นหู "ปล่อยฉันนะ! ฉันเป็นพลเมืองดีนะเว้ย พวกแกมีสิทธิ์อะไรมาจับฉัน!" ร่างอ้วนทุ้ยของ 'สมชาย' ลูกพี่ลูกน้องตัวแสบของรินรดา ถูกเจ้าหน้าที่ตำรวจนอกเครื่องแบบสองนายหิ้วปีีกเข้ามาในสภาพเนื้อตัวมอมแมม เสื้อเชิ้ตลายดอกหลุดลุ่ย และมีรอยฟกช้ำตามใบหน้าจากการขัดขืนการจับกุม ด้านหลังของเขาคือสารวัตรกำนันที่ถือกระสอบปุ๋ยเก่าๆ สภาพเปียกชื้นส่งกลิ่นเหม็นอับคลุ้งเข้ามาในห้อง รินรดากวาดสายตามองญาติผู้พี่ที่เคยรังแกและเหยียดยามเธอมาตลอดตั้งแต่เด็กด้วยแววตานิ่งสนิท ไร้ซึ่งความสงสาร มีเพียงความสมเพชเวทนาที่ฉายชัดอยู่ภายใน "อ้าว... ริน! นังน้องเนรคุณ!" สมชายเบิกตากว้างเมื่อเห็นรินรดายืนอยู่กับสามีทหารหนุ่ม เขาพยายามดิ้นให้หลุดจากการจับกุมแล้วชี้หน้าด่าทอ "แกพาผัวทหารมาจับฉันเหรอวะ! อีคนอกตระกูล แกกล้าดียังไง มากราบขอโทษฉันเดี๋ยวนี้ไม่งั้นแกตายแน่!" "หุบปากซะ สมชาย" รินรดาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าเย็นเยียบจนคนฟังถึงกับขนลุกซู่ เธอเดินเข้าไปใกล้ชายร่างอ้วนทีละก้าว ชel ชวนให้เขารู้สึกเหมือนกำลังเผชิญหน้ากับสัตว์นักล่า "แกยังไม่รู้ตัวอีกหรือว่าตอนนี้แกอยู่ที่ไหน และกำลังเผชิญกับข้อหาอะไรบ้าง" สารวัตรกำนันเดินเข้ามาทำความเคารพหินผาก่อนจะวางกระสอบปุ๋ยลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ เสียงโลหะกระทบกันดังกรุ๊งกริ๊งลอดออกมาจากปากกระสอบ ท่ามกลางสายตาของทุกคนในห้อง "เรียนท่านผู้กอง... และคุณรินรดาครับ" สารวัตรกำนันเอ่ยด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหอบ "ไอ้สมชายคนนี้มันแอบลักลอบขุดโบราณวัตถุและลักลอบค้าของเก่าผิดกฎหมายที่บริเวณป่าท้ายหมู่บ้านครับ เราเจอของพวกนี้ซ่อนอยู่ใต้ถุนบ้านพักมัน พร้อมกับหลักฐานการซื้อขายกับนายทุนต่างถิ่น" สารวัตรกำนันเอื้อมมือไปแก้เชือกที่ปากกระสอบ แล้วเทสิ่งของข้างในกองระเกะระラトบนโต๊ะ แสงไฟนีออนสีเหลืองนวลสะท้อนกระทบกับเครื่องเงินโบราณ กำไลทองคำลายโบราณ และรูปปั้นสำริดขนาดเล็กที่แม้จะมีคราบดินติดอยู่ แต่ก็พอดูออกว่าเป็นวัตถุโบราณล้ำค่าที่ประเมินราคาไม่ได้ ชายชราผู้เป็นลุงถึงกับเข่าทรุดลงไปกองกับพื้นเมื่อเห็นของกลาง โทรศัพท์ในมือร่วงหล่นลงกระแทกพื้น เสียงครางอืออาในลำคอด้วยความตกใจและสิ้นหวังดังเล็ดลอดออกมา ผลของการกระทำความผิดในอดีตที่พวกมันร่วมกันโกงกินและเหยียบย่ำคนอื่น บัดนี้มันได้ย้อนกลับมาทวงคืนความยุติธรรมด้วยดอกเบี้ยที่แสนสาหัสแล้ว สมชายหน้าซีดเผือดเป็นไก่ต้ม เหงื่อกาฬไหลซึมเต็มใบหน้าอ้วนทุ้ย เขาหันไปมองหน้าพ่อตัวเองสลับกับรินรดาด้วยความตื่นตระหนก ร่างกายสั่นเทาจนแทบยืนไม่อยู่ "พ่อ... ช่วยผมด้วย พ่อ..." สมชายส่งเสียงร้องครวญคราง รินรดาย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกับลูกพี่ลูกน้องผู้เคยหยิ่งผยอง เธอยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความสะใจแบบคนใจแคบ หากแต่เป็นรอยยิ้มของผู้ที่ได้เห็นสัจธรรมแห่งกรรมตามสนอง "จำได้ไหมสมชาย..." รินรดากระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา แต่ดังก้องกังวานในความรู้สึกของอีกฝ่าย "ตอนที่พวกแกไล่ฉันออกจากบ้าน พร้อมกับยึดทุกอย่างไป... แกเคยบอกว่าคนอย่างฉันไม่มีวันเงยหน้าอ้าปากได้หรอก" เธอยืดตัวขึ้นเต็มความสูง แล้วเอื้อมมือไปหยิบกล่องไม้แกะสลักลวดลายดอกพุดตานมาจากมือของชายชราที่กำลังเป็นลมพับอยู่บนพื้นอย่างนุ่มนวล โดยไม่มีใครกล้าขัดขวาง "แต่ตอนนี้... ดูสิว่าใครกันแน่ที่กำลังจะตกลงไปในหลุมที่ตัวเองขุดไว้" หินผาเดินเข้ามาโอบไหล่บางของภรรยาไว้ด้วยความทะนุถนอม สายตาดุดลมหันไปมองร้อยเวรเจ้าاحเจ้าของคดีทันที "รบกวนทางเจ้าหน้าที่ดำเนินคดีให้ถึงที่สุดด้วยนะครับ ทั้งข้อหาลักทรัพย์ ขู่กรรโชก และลักลอบค้าโบราณวัตถุผิดกฎหมาย ผมจะให้ฝ่ายกฎหมายของกองทัพมาร่วมตรวจสอบสำนวนด้วยตัวเอง" "รับทราบครับท่านพันจ่าเอก!" ตำรวจร้อยเวรรับคำอย่างแข็งขัน รินรดากอดกล่องไม้สมบัติของมารดาแนบอก ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านไปทั่วหัวใจ ปมในอดีตที่เคยกัดกินความรู้สึกถูกชำระล้างจนหมดสิ้น กลิ่นอายของความยุติธรรมช่างหอมหวานยิ่งกว่าอาหารจานโปรดใดๆ ในโลก ทว่า ในวินาทีที่เธอกำลังจะก้าวเดินออกจากสถานีตำรวจพร้อมกับสามี ทหารหนุ่มหน้าประตู__ร้อยเวรรับโทรศัพท์จากวิทยุสื่อสารฉุกเฉิน สีหน้าของนายตำรวจผู้นั้นเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดทันที "ท่านครับ! มีรายงานด่วนเข้ามา... โกดังเก็บสินค้าลึกลับที่ชายแดน ซึ่งเป็นเครือข่ายของนายทุนที่ซื้อของจากสมชาย ถูกกองกำลังไม่ทราบฝ่ายบุกเข้าเผาทำลาย และในที่เกิดเหตุ... มีการทิ้ง 'สัญลักษณ์' บางอย่างไว้ เป็นรูปดอกพุดตานสีเลือดครับ!" รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก กล่องไม้ในอ้อมแขนแทบจะร่วงหล่นลงพื้น เมื่อตระหนักได้ทันทีว่า... เรื่องราวมันไม่ได้จบลงแค่การจับกุมญาติผู้พี่กลุ่มนี้ แต่มันเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของ "เกมล่า" ที่อันตรายกว่าเดิมนับร้อยเท่า! --- ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านร้อนผ่านหนาวและคอยสนับสนุนผลงานด้วยดีเสมอมานะครับ