แกงเขียวหวานมื้อแรก

"ปัง! ปัง! ปัง! บอกให้เปิดไงวะ รินรดา! หูหนวกหรือไงถึงไม่ได้ยินเสียงคนเรียก!" แรงทุบกระแทกไม้กระดานเก่าๆ จนโครงบ้านสั่นสะเทือนตามมาด้วยเสียงตะคอกแหบพร่าของ 'ชาติชาย' น้องสามีตัวดีที่ขึ้นชื่อเรื่องความเกียจคร้านและสันหลังยาว เขายืนเท้าสะเอวอยู่หน้าประตูกระท่อมหลังน้อยด้วยใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความหงุดหงิด กลิ่นเหล้าขาวฉุนกึกเจือจางมากับลมหายใจยามบ่าย ทว่าสิ่งสำคัญที่ดึงดูดสัญชาตญาณดิบของชายหนุ่มไม่ใช่ความโกรธเกรี้ยว หากแต่เป็นกลิ่นหอมอบอวลประหลาดที่ลอยทะลุรอยแตกของฝาผนังบ้านออกมาต่างหาก กลิ่นหอมของกะทิเคี่ยวแตกมัน ผสมผสานกับกลิ่นเครื่องแกงเผ็ดร้อน ใบมะกรูดฉีก และโหระพาที่เตะจมูกจนต่อมน้ำลายในปากของชาติชายพุพองขึ้นมาอย่างฉับพลัน เขาสูดปากด้วยความอยากกินจนน้ำลายสอ ลืมความตั้งใจที่จะมาอาละวาดทวงเงินไปชั่วขณะ สมองอันน้อยนิดคิดเพียงว่า สะใภ้รองที่เคยอ่อนแอและซูบผอมคนนั้น ไปเอาวัตถุดิบชั้นดีพวกนี้มาจากไหน ในเมื่อบ้านหลังนี้ไม่เคยมีแม้แต่เศษข้าวสารเหลือติดก้นถัง ภายในห้องครัวคับแคบ รินรดาในร่างใหม่นิ่งสงบ เธอไม่ได้แสดงท่าทีตื่นตระหนกหรือหวาดกลัวเหมือนเจ้าของร่างเดิมแม้แต่น้อย มือเรียวบางกำลังคนแกงเขียวหวานไก่ในหม้อดินเผาด้วยความนุ่มนวล พริกแกงเขียวหวานที่เธอตำเองกับมือจากเครื่องเทศในมิติร้านชำ ผัดเคี่ยวกับหัวกะทิจนแตกมันเยิ้มส่งสีเขียวมรกตน่ารับประทาน เนื้อไก่บ้านเหนียวนุ่มกำลังพอดีถูกหั่นเป็นชิ้นพอดีคำเคี่ยวจนซึมซับรสชาติเผ็ดร้อนกลมกล่อม กลิ่นหอมฟุ้งกระจายไปทั่วทุกอณูของบ้านไม้เก่าคร่ำคร่า "อยากกินหรือครับน้องสามี" เสียงหวานใสทว่าเย็นเยียบดังขึ้นจากหน้าเตาไฟ รินรดายกทัพพีขึ้นตักน้ำแกงชิมรสชาติเล็กน้อย ดวงตากลมโตเป็นประกายพึงพอใจ รสชาตินี้มีความหวานมันเค็มกลมกล่อมกำลังดี ตักราดบนข้าวสวยร้อนๆ คงทำให้เจริญอาหารไม่น้อย ตึง! เสียงพังประตูด้วยการถีบอย่างแรงทำให้กลอนไม้เก่าๆ หักสะบั้น ชาติชายพุ่งพรวดเข้ามาในครัวราวกับสุนัขป่าหิวโซ สายตาสสาดส่องมองหาหม้อแกงด้วยความตะกละตะกลาม ก่อนจะพุ่งเข้าใส่เตาไฟโดยไม่สนใจมารยาทใดๆ ทั้งสิ้น "นังตัวดี! มึงกล้าดียังไงทำของกินหอมขนาดนี้โดยไม่บอกกู! หา! บ้านหลังนี้เป็นของแม่กู ข้าวของทุกอย่างในนี้เป็นของกู มึงเอาเงินที่ไหนมาซื้อไก่ ซื้อกะทิห๊ะ!" ชายหนุ่มแผดเสียงลั่นพร้อมกับยื่นมือสกปรกหมายจะคว้าทัพพีในมือของรินรดาเพื่อตักแกงกินสดๆ ตรงนั้น รินรดาไม่ถอยหนี เธอแค่นยิ้มที่มุมปากอย่างเยือกเย็น ก่อนจะใช้ด้ามทัพพีไม้ฟาดลงที่หลังมือของชาติชายอย่างแม่นยำและหนักหน่วง! เพียะ! "โอ๊ย! อีบ้า! มึงกล้าตีมือฉันเหรอ!" ชาติชายร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด ชักมือกลับมากุมไว้แน่น ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว ดวงตาแดงก่ำจ้องมองสะใภ้รองราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "มึงรนหาที่ตายใช่ไหม เดี๋ยวฉันจะไปฟ้องแม่ให้ไลมึงออกจากบ้านคันนี้!" "เชิญตามสบายครับ" รินรดากล่าวด้วยน้ำเสียงสุภาพทว่าแฝงด้วยความเฉียบขาด เธอยืนกอดอกมองชายหนุ่มด้วยสายตาเหยียดหยาม "แต่อย่าลืมบอกคุณแม่ด้วยนะว่า สามีของคุณที่ออกไปทำงานรับจ้างข้างนอก ส่งเงินมาเท่าไหร่ และเงินก้อนนั้นหายไปอยู่ในกระเป๋าของใครหมด จนภรรยาของเขาต้องอดอยากปากแห้ง หากคุณแม่รู้ว่าลูกชายคนโปรดเอาเงินไปปรเปอเรเปรอผู้หญิงที่บ่อนการพนัน เรื่องนี้คงสนุกน่าดูชม" ชาติชายสะดุ้งเฮือก สีหน้าเปลี่ยนเป็นซีดเผือดในพริบตา ความลับที่เขาพยายามปิดบังถูกพูดออกมาอย่างหน้าตาเฉย ทำให้เขาทำได้เพียงอ้าปากพะงาบๆ พูดไม่ออก ในจังหวะนั้นเอง... เอี๊ยด... เสียงประตูรั้วหน้าบ้านเปิดออก ตามด้วยฝีเท้าหนักแน่นมั่นคงที่คุ้นเคย ก้าวเข้ามาในลานบ้านอย่างรวดเร็ว กลิ่นอายความดุดันและบรรยากาศอันน่าเกรงขามแผ่ซ่านเข้ามาจนบรรยากาศในห้องครัวที่ตึงเครียดอยู่แล้ว กลับกดดันยิ่งขึ้นไปอีก พันจ่าเอกหินผา สามีหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความดุ ดิบ และไม่ค่อยพูดจา กลับมาถึงบ้านเร็วกว่ากำหนด ใบหน้าคมคายมีร่องรอยความเหนื่อยล้าจากการฝึกและงานหนักในค่ายทหาร ดวงตาคมกริบกวาดตามองสภาพประตูบ้านที่พังเสียหาย ก่อนจะเคลื่อนมาหยุดที่ร่างของน้องชายแท้ๆ ที่ยืนกุมมือหน้าตาบิดเบี้ยว และภรรยาวยสาวที่ยืนถือทัพพีด้วยท่าทีสงบนิ่ง หินผาขมวดคิ้วมุ่น กลิ่นหอมของแกงเขียวหวานเตะจมูกเขาทันทีที่ก้าวเข้ามา ทว่าสิ่งที่เขาให้ความสนใจมากกว่าคือความผิดปกติภายในบ้าน "เกิดอะไรขึ้นที่นี่ ทำไมประตูถึงพังแบบนั้น" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงพลังเอ่ยขึ้น ถามน้องชายสลับกับภรรยา บรรยากาศเงียบงัดลงชั่วขณะ ราวกับเข็มสักเล่มตกพื้นก็ยังได้ยิน รินรดาวางทัพพีลงช้าๆ เธอหันไปสบตากับสามีผู้ซึ่งเจ้าตัวจำได้ดีว่าภายนอกดูแข็งกระด้างราวกับหินผา แต่ภายในกลับซ่อนความห่วงใยไว้อย่างแนบเนียน รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นบนเรียวปากของหญิงสาว "สามีคุณกลับมาพอดีเลยครับ... น้องสามีเขาคงหิวจัด จนถึงกับพังประตูเข้ามาทวงแกงเขียวหวานหม้อแรกของผม" รินรดากล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแววตากลับระยิบระยับด้วยประกายความท้าทาย หินผาปรายตามองน้องชายที่ยืนตัวสั่นด้วยความกลัวพี่ชาย ก่อนจะหันกลับมามองภรรยา ดวงตาคมคายฉายแววแปลกใจระคนสงสัย เขาไม่เคยเห็นรินรดากล้าสบตาและพูดจาฉะฉานเช่นนี้มาก่อน... ยิ่งไปกว่านั้น กลิ่นแกงเขียวหวานหอมกรุ่นที่ลอยมาจากหม้อตรงหน้า ก็ทำให้ชายหนุ่มผู้ผ่านศึกมาโชกโชนถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างไม่รู้ตัว ทว่า ก่อนที่ใครจะได้เอ่ยปากพูดอะไรเพิ่มเติม เสียงเคาะประตูกระท่อมที่พังเสียหายก็ดังขึ้นอีกครั้ง... พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างคุ้นเคยที่ก้าวเข้ามาอย่างถือวิสาสะ โดยไม่ต้องรอให้เจ้าของบ้านอนุญาตแม้แต่น้อย ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กันเสมอมานะครับ