มิติลับ ร้านชำในฝ่ามือ

"ถ้าพวกแกยังกล้าเหยียบเข้ามาในห้องครัวของฉันอีกแม้แต่ก้าวเดียว คราวนี้ฉันจะไม่สาดแค่น้ำร้อน... แต่ฉันจะเอาข้าวต้มเดือดๆ นี่สาดหน้าให้เสียโฉมกันไปข้างหนึ่งเลย!" เสียงตวาดกร้าวของรินรดาดังสะท้อนก้องเรือนไม้เก่าครึ้ม สร้างความตกตะลึงให้แก่แม่สามีและน้องสามีตัวแสบที่กำลังทำท่าจะพังประตูเข้ามาอย่างถือดี สองแม่ลูกถอยกรูดออกไปจากธรณีประตูแทบไม่ทัน เมื่อเห็นแววตาที่เยียบเย็นและเด็ดเดี่ยวของหญิงสาวผู้เคยเป็นกระสอบทรายให้พวกนางรังแกมาตลอดหลายปี ปัง! บานประตูไม้เนื้อแข็งถูกกระแทกปิดลงอย่างแรง พร้อมกับลงกลอนไม้แน่นหนา รินรดาหอบหายใจเบาๆ อกบางกระเพื่อมไหวด้วยแรงอารมณ์ นางยกหลังมือขึ้นปาดเหงื่อที่ซึมตามไรผม ดวงตาคู่คมกวาดมองไปรอบห้องแคบๆ ที่มีเพียงเตาฟืนเก่าๆ กลิ่นอับชื้น และข้าวของที่แทบไม่มีอะไรกินได้นอกจากเกลือเม็ดหยาบและมันเทศฝ่อๆ ไม่กี่หัว นี่คือชีวิตใหม่ในร่างของ "รินรดา" สะใภ้รองแห่งตระกูลจ้าว ยุค 1970 ที่ยากจนข้นแค้น สามีอย่าง "พันจ่าเอกหินผา" ต้องไปประจำการในค่ายทหารชายแดน นานนับปีถึงจะส่งเงินกลับมาสักครั้ง ส่วนนางที่อยู่ทางบ้านกลับต้องตกเป็นทาสรับใช้ ทำงานหนักหามรุ่งหามค่ำ ปรนนิบัติแม่สามีใจยักษ์กับน้องสามีจอมเกียจคร้านจนแทบจะเอาชีวิตไม่รอดในแต่ละวัน *ก๊อกๆ!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมเสียงแหลมปรี๊ดของแม่สามีที่แผดแว้ดเข้ามา "นังตัวดี! กล้าดียังไงมาปิดประตูใส่ฉัน เย็นนี้แกต้องออกไปหาฟืนแล้วก็ขุดมันมาต้มให้เรียบร้อย ไม่อย่างนั้นฉันจะฟ้องลูกชายฉันว่าแกทำร้ายแม่ตัวเอง!" รินรดาแค่นหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน ฟ้องหรือ? หินผาผู้นั้นแม้จะซื่อสัตย์และรักครอบครัว แต่ก็เป็นคนตรงไปตรงมา หากได้รู้ว่าแม่และน้องรังแกภรรยาจนเกือบตาย เขาคงไม่นิ่งดูดายแน่... แต่ตอนนี้ นางไม่ต้องพึ่งพาใครอีกแล้ว เมื่อแน่ใจว่าสองแม่ลูกถอยห่างออกไปจากหน้าเรือนแล้ว รินรดาจึงทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงไม้ไผ่เก่าๆ ที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด นางหลับตาลงตั้งสติ แล้วนึกถึง "พื้นที่ลึกลับ" ที่เพิ่งตื่นขึ้นมาในห้วงสำนึกเมื่อครู่ วูบ... ภาพตรงหน้าเปลี่ยนไปชั่วพริบตา กลิ่นอับชื้นของเรือนไม้หายไป แทนที่ด้วยกลิ่นหอมสะอาดของร้านสะดวกซื้อติดแอร์เย็นฉ่ำ แสงไฟนีออนสว่างไสวสะท้อนบนชั้นวางสินค้าที่เป็นระเบียบเรียบร้อย ทั้งบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ขนมปัง นมสดกระป๋อง ยาพาราเซตามอล ยาปฏิชีวนะ และเวชภัณฑ์ทางการแพทย์สมัยใหม่ครบครัน ซึ่งทั้งหมดนี้คือ "ระบบร้านชำข้ามภพ" มรดกติดตัวจากชาติภพก่อนที่นางเคยเป็นแพทย์สาวผู้เชี่ยวชาญ หน้าจอโฮโลแกรมใสสีฟ้าเรืองแสงลอยเด่นอยู่เบื้องหน้า ปรากฏข้อความต้อนรับ: *[ยินดีต้อนรับสู่ระบบร้านชำข้ามภพ เลเวล 1]* *[แต้มชีวิตปัจจุบัน: 50 แต้ม (ได้รับจากการเอาชีวิตรอดจากเหตุการณ์วิกฤตเมื่อครู่)]* *[ท่านสามารถแลกเปลี่ยนสินค้า ยา และอาหารจากศตวรรษที่ 21 ได้โดยใช้แต้มชีวิต หรือสินค้าท้องถิ่นในยุคนี้เพื่อแลกเปลี่ยนกลับคืน]* รินรดาแย้มยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ รอยยิ้มของแพทย์สาวผู้ผ่านความตายมาแล้วครั้งหนึ่ง ช่างงดงามและทรงพลังยิ่งนัก ในยุคที่ข้าวยากหมากแพง ผู้คนอดอยากปากแห้งเช่นนี้ ร้านสะดวกซื้อในฝ่ามือของนางไม่ได้เป็นเพียงแค่แหล่งอาหาร แต่คือ "ขุมทรัพย์" ที่จะพลิกชะตาชีวิตของนางและหินผาให้หลุดพ้นจากนรกอเวจีแห่งนี้ นางก้าวเดินไปตามชั้นวางสินค้า ปลายนิ้วเรียวแตะลงบนกล่อง "วิตามินซีรวม" และ "เนื้อหมูปั้นก้อนแช่แข็งพร้อมปรุง" หน้าจอระบบส่งเสียงเตือนเบาๆ ว่า *[หักแต้มชีวิต 10 แต้ม เพื่อเบิกสินค้าออกสู่โลกภายนอก]* พริบตานั้น กล่องเนื้อหมูและวิตามินซีก็ปรากฏขึ้นบนมือของนาง รินรดาสูดกลิ่นหอมของเนื้อสัตว์ที่นางไม่ได้สัมผัสมานานแรมปี ความคิดสร้างสรรค์และสัญชาตญาณของแพทย์ผู้เชี่ยวชาญด้านการเยียวยาผสมผสานกับวิถีชีวิตเริ่มทำงานทันที ในยุคที่ผู้คนขาดสารอาหาร การนำอาหารรสชาติเยี่ยมยอดและเปี่ยมด้วยคุณค่าทางโภชนาการออกมาปรุง ไม่เพียงแต่จะช่วยบำรุงร่างกายของนางและสามีให้แข็งแรง แต่ยังสามารถนำไปต่อยอดสร้างรายได้มหาศาล เพื่อตบหน้าพวกคนเห็นแก่ตัวในตระกูลจ้าวให้หน้าหงาย "อยากให้ฉันอดตายอย่างนั้นหรือ? ฝันไปเถอะ..." นางพึมพำกับตัวเองด้วยแววตาเป็นประกาย รินรดากลับออกมาสู่โลกความเป็นจริง กลิ่นควันไฟจางๆ ลอยเข้ามาแตะจมูก บนโต๊ะไม้ผุกร่อนมีเตาอั้งโล่เก่าๆ ที่เหลือถ่านอยู่ไม่มาก นางตัดสินใจก่อไฟขึ้นอีกครั้งอย่างคล่องแคล่ว อาศัยทักษะการเอาตัวรอดที่ติดตัวมา นำหม้อดินเผาใบเล็กมาตั้ง ใส่น้ำสะอาดที่เพิ่งตักมาจากโอ่ง จากนั้นจึงบรรจงเปิดกล่องเนื้อหมูปั้นก้อนปรุงรสสูตรพิเศษจากศตวรรษที่ 21 ลงไปต้มเคี่ยว ผ่านไปไม่ถึงสิบนาที... กลิ่นหอมกรุ่นของเนื้อหมูตุ๋นเครื่องเทศซีอิ๊วหอมหวาน รลสัมผัสละมุนละไมที่ผสมผสานระหว่างพริกไทยดำกระเทียมเจียวและซอสปรุงรสชั้นดี ก็เริ่มส่งกลิ่นฟุ้งขจรขจายทะลุรอยแตกของฝาผนังเรือนไม้ ลอยออกไปตามสายลมโชยยามบ่าย อบอวลไปทั่วบริเวณลานบ้านของตระกูลจ้าวอย่างรวดเร็ว กลิ่นอาหารที่หรูหราและเย้ายวนใจถึงเพียงนี้ ไม่เคยปรากฏขึ้นในบ้านหลังนี้มานานนับสิบปีแล้ว! เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงสูดปากด้วยความอยากกินของน้องสามีดังขึ้นที่หน้าประตู ตามด้วยเสียงทุบประตูปังใหญ่อย่างลืมตัว "พี่สะใภ้รอง! ในห้องนั้นท่านทำอะไรกิน ทำไมมันหอมขนาดนี้! เปิดประตูเดี๋ยวนี้ !\n\n(ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางข้ามมิติไปกับ "หมอภัทรแก้ไขชะตา" นะครับ)"