ฟื้นคืนชีพในร่างสะใภ้ขี้โรค

"แกยังกล้าทำหน้าตายด้านใส่ฉันอีกหรือ อีสะใภ้ตัวกินของฟรี!" เสียงตวาดแหลมสูงบาดแก้วหู พร้อมกับแรงกระชากที่หัวไหล่จนร่างผอมบางเซถลาไปกระแทกกับขอบเตียงไม้แข็งๆ ความเจ็บแปลบแล่นริ้วไปทั่วแผ่นหลังและข้อศอก รินรดาถึงกับนิ่วหน้า สมองที่เคยขาวโพลนจากอาการไข้สูงและพิษไข้รากส่าน ค่อยๆ ประมวลผลภาพตรงหน้าอย่างยากลำบาก กลิ่นอับชื้นของบ้านดินเก่าๆ กลิ่นฝุ่น และกลิ่นเหม็นหืนของน้ำมันตะเกียงผสมกับกลิ่นเหงื่อไคลตีรวนจนคลื่นไส้ นี่ไม่ใช่ห้องพักแพทย์เวรในโรงพยาบาลเอกชนกลางกรุงเทพฯ ที่เธอเพิ่งฟุบหลับไปด้วยความเหนื่อยล้าหลังผ่าตัดติดต่อกันสิบสี่ชั่วโมงอย่างแน่นอน ตรงหน้าเธอคือหญิงวัยกลางคนรูปร่างท้วม ใบหน้าบึ้งตึงถมึงทึง ดวงตาดอกอ้อจ้องมองมาด้วยความเกลียดชัง สองมือเท้าสะเอว ในมืออีกข้างยังถือไม้เรียวที่ใช้ตีฟืน หญิงแก่คนนี้คือ 'ป้าเฉิน' หรือแม่สามีใจร้ายแห่งหมู่บ้านหงส์แดง ในยุคปี 1970 ยุคที่ความอดอยากและลัทธิการเมืองกำลังกัดกินจิตใจผู้คน รินรดายกมือขึ้นกุมขมับที่ปวดร้าว ความทรงจำของร่างเดิมไหลทะลักเข้ามาในหัวราวกับเขื่อนแตก... เจ้าของร่างเดิมมีชื่อแซ่เดียวกันกับเธอ บอบบาง ขี้โรค และถูกโขกสับสารพัดตั้งแต่แต่งงานเข้ามาในตระกูลจ้าว เพราะสามีของเธออย่าง 'พันจ่าเอกหินผา' ถูกส่งตัวไปประจำการชายแดนอันห่างไกล ส่งเงินมาให้ไม่ขาดสาย แต่เงินเหล่านั้นกลับถูกแม่สามีและน้องสามีจอมเกียจคร้านยึดไปปรนเปรอตัวเอง ปล่อยให้เธอทำงานหนักจนล้มป่วย และวันนี้ เพียงเพราะเธอไม่มีแรงลุกขึ้นไปตักน้ำผ่าฟืน แม่สามีจึงตรงเข้ามาลงไม้ลงมือ "มองหน้าฉันทำไม? อยากลองดีกับฉันเรารึ! แกมันตัวภาระ กินข้าวเปลืองแรงงานไปวันๆ ถ้าวันนี้แกไม่ซักผ้ากองโตหลังบ้านแล้วล่ะก็ อย่าหวังว่าจะได้ซุกหัวนอนในบ้านหลังนี้!" ป้าเฉินถ่มน้ำลายลงพื้นอย่างดูถูกเหยียดหยาม ก่อนจะเงื้อมือขึ้นหมายจะฟาดลงมาอีกครั้ง ในอดีต รินรดาคงเป็นหมอที่รักษาคนไข้ด้วยรอยยิ้มและความเมตตา แต่ในฐานะแพทย์หนุ่มผู้ผ่านสมรภูมิชีวิตมาโชกโชน เธอย่อมรู้ดีว่า ความอ่อนแอในยุคสมัยที่ไร้ซึ่งกฎหมายคุ้มครองสิทธิมนุษยชนเช่นนี้ มีแต่จะนำพาความตายมาให้ *หมับ!* มือเรียวบางที่ผอมจนเห็นข้อกระดูก กลับยื่นออกไปคว้าข้อมือของป้าเฉินไว้ได้อย่างแม่นยำ แรงบิดข้อมือนั้นแม้จะไม่ได้มีมากนัก แต่ด้วยมุมและจุดกดประสาทที่แพทย์รู้อย่างทะลุปรุโปร่ง ทำให้ป้าเฉินสะดุ้งสุดตัวด้วยความเจ็บแปลบจนต้องปล่อยไม้เรียวร่วงหล่นลงพื้น "แก... อีสะใภ้สารเลว กล้าจับมือฉันรึ!" ป้าเฉินหน้าตาตื่นด้วยความตกใจ ไม่คาดคิดว่าคนป่วยที่นอนพะงาบๆ จะมีเรี่ยวแรงและแววตาดุดันน่ากลัวเช่นนี้ รินรดายันกายลุกขึ้นยืน แม้ร่างกายจะยังสั่นเทาด้วยพิษไข้ แต่แววตากลับคมกริบราวกับใบมีดผ่าตัด เธอกวาดสายตามองรอบห้องที่มืดทึบ สกปรก และเต็มไปด้วยหยากไย่ ก่อนจะยื่นใบหน้าเข้าไปใกล้ป้าเฉินที่กำลังอ้าปากค้างด้วยความคาดไม่ถึง "ถ้าไม่อยากให้แขนข้างนี้พิการใช้งานไม่ได้ไปตลอดชีวิต ก็หุบปากเน่าๆ ของป้าซะ" น้ำเสียงนุ่มทุบแต่เย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลกถูกส่งผ่านริมฝีปากแห้งผาก มันไม่ใช่เสียงของสะใภ้ขี้โรคที่ยอมให้รังแกอีกต่อไป แต่เป็นน้ำเสียงของพญาเสือที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นจากจำศีล ป้าเฉินถอยหลังกรูดด้วยความหวาดกลัวอย่างไม่มีสาเหตุ นางรู้สึกราวกับว่าเด็กสาวตรงหน้าไม่ใช่คนอ่อนแอคนเดิม แต่เป็นปีศาจที่พร้อมจะกลืนกินนางได้ทุกเมื่อ ทว่า ในวินาทีที่ความตึงเครียดกำลังถึงขีดสุด เสียงประหลาดก็ดังขึ้นในหัวของรินรดา *[ติ๊ง! ตรวจพบเจ้าของร่างมีความตั้งใจที่จะเปลี่ยนแปลงชะตากรรม ระบบร้านชำข้ามภพทำการเชื่อมต่อสำเร็จ...]* เสียงอิเล็กทรอนิกส์ใสๆ ดังขึ้น พร้อมกับหน้าจอโฮโลแกรมใสแจ๋วที่ปรากฏขึ้นตรงหน้าเธอเพียงผู้เดียว บนหน้าจอนั้นแสดงหมวดหมู่สินค้าอุปโภคบริโภคยุคปัจจุบัน ทั้งข้าวสารอาหารแห้ง ยาปฏิชีวนะชั้นดี น้ำมันพืช น้ำตาล และสินค้าเบ็ดเตล็ดอีกนับพันรายการ พร้อมช่องทางแลกเปลี่ยนที่ระบุชัดเจนว่า สามารถใช้สิ่งของยุคเก่า เช่น สมุนไพรโบราณ ของเก่า หรือแม้แต่แรงงาน แลกเปลี่ยนเป็นแต้มเพื่อซื้อสินค้าได้ รินรดากระตุกยิ้มมุมปากอย่างเหนือชั้น ในเมื่อสวรรค์ส่งเธอให้ย้อนเวลากลับมาพร้อมกับมิติล้างแค้นและสร้างฐานะเช่นนี้ เกมการเอาคืนตระกูลจ้าวและยกระดับชีวิตให้สุขสบาย กำลังจะเริ่มต้นขึ้นอย่างแท้จริง ป้าเฉินที่ตั้งสติได้หลังจากความตกใจกลัว เริ่มฮึดฮัดด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกเด็กเมื่อวานซืนขู่ นางเตรียมจะอ้าปากด่าทอด้วยถ้อยคำหยาบคายที่สุดเพื่อกอบศักดิ์ศรีคืนมา แต่ทว่า... ด้านนอกประตูบ้านไม้เก่า กลับมีเสียงฝีเท้าหนักแน่นและมั่นคงดังขึ้นทีละก้าว พร้อมกับเสียงทุบประตูดังสนั่นหวั่นไหวจนฝุ่นร่วงกราว "เปิดประตู! ฉันบอกให้เปิดประตูเดี๋ยวนี้!" น้ำเสียงดุดิบ ทรงอำนาจ และเต็มไปด้วยไอสังหารของชายฉกรรจ์ดังทะลุประตูเข้ามา ทำให้สีหน้าของป้าเฉินเปลี่ยนเป็นซีดเผือดในพริบตาเดียว นางจำเสียงนี้ได้แม่นยำ... เสียงของบุตรชายคนรองผู้ไม่เคยเกรงกลัวใคร 'พันจ่าเอกหินผา' ที่จู่ๆ ก็เดินทางกลับบ้านก่อนกำหนดอย่างไร้สาเหตุ! รินรดาสบตากับหน้าจอโฮโลแกรมในหัวแวบหนึ่ง ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนเตียง น้ำตาร่วงเผาะอย่างรวดเร็วราวกับยอดฝีมือด้านการแสดง พร้อมเอ่ยด้วยเสียงอันสั่นเครือและน่าสงสารที่สุด "แม่เจ้าคะ... อย่าตีฉันเลย ฮือ... ฉันแค่ไม่มีแรงลุกขึ้นทำงานจริงๆ..." **โปรดติดตามตอนต่อไป** (ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางย้อนเวลาและสั่งสมแต้มชีวิตไปกับ "หมอภัทรแก้ไขชะตา" นะครับ)