รับมือกับญาติจอมหิวโหย

"ถ้าเท้าของพวกท่านยังก้าวล้ำเข้ามาในเขตบ้านของข้าอีกเพียงครึ่งนิ้ว อย่าหาว่าข้าไร้น้ำใจจนลืมไปว่าในมือข้านี้ไม่มีแม้แต่เศษอาหารจะหยิบยื่นให้!" เสียงของรินรดาดังกังวานก้องไปทั่วบริเวณลานบ้าน สายตาของเธอนิ่งสนิทราวกับผิวน้ำที่เยือกเย็น แต่แฝงไว้ด้วยกระแสคลื่นแห่งโทสะที่พร้อมจะซัดสาดใส่กลุ่มญาติฝ่ายสามีที่ยืนเกาะรั้วไม้ด้วยสายตาหิวกระหาย จมูกของพวกเขาพากันสูดดมกลิ่นหอมฟุ้งของ 'แกงเผ็ดเป็ดย่างใบยี่หร่า' ที่รินรดาเพิ่งเคี่ยวเสร็จจากมิตรร้านชำ กลิ่นเครื่องเทศเข้มข้นที่เธอแอบดึงมาจากโลกอนาคตผสมผสานกับวัตถุดิบชั้นดีในยุคนี้ ทำให้มันหอมตลบอบอวลจนน่าคลุ้มคลั่ง "รินรดา! เจ้ามันใจดำ! ข้าเป็นถึงอาสะใภ้ของหินผา เจ้ามีกินดีอยู่ดีขนาดนี้ แต่กลับปล่อยให้พวกข้าต้องมาขอแบ่งปันเศษอาหารรึ? จิตใจเจ้าทำด้วยอะไร!" เสียงป้าสะใภ้ใหญ่แผดร้องขึ้น พลางชะเง้อคอมองผ่านช่องรั้วไม้ราวกับนกแร้งที่รอจังหวะซากเน่า รินรดาวางทัพพีไม้ในมือลงบนขอบหม้อดินเผาอย่างใจเย็น เธอไม่ได้ตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน เธอกลับยกยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ที่ถือไพ่เหนือกว่า "ท่านป้าครับ... คำว่า 'มีกินดีอยู่ดี' ของท่านหมายถึงการที่ท่านเที่ยวเดินป่าวประกาศไปทั่วหมู่บ้านว่าข้าเป็นสะใภ้ขี้เกียจ ไม่ยอมทำงานทำการ ทั้งที่ข้าต้องตื่นก่อนไก่โห่เพื่อจัดเตรียมของขายจนมือระวิงงั้นหรือครับ?" เธอเดินเนิบนาบเข้าไปใกล้รั้ว หินผาที่เพิ่งเดินกลับมาจากหลังบ้านก้าวมายืนซ้อนหลังเธอทันที ร่างสูงใหญ่ในชุดทหารกร้านโลกของเขาสร้างแรงกดดันมหาศาลจนพวกญาติที่ปากดีเมื่อครู่ต้องถอยกรูดไปด้านหลังโดยอัตโนมัติ "เมียข้าพูดอะไร ได้ยินชัดเจนแล้วใช่ไหม" หินผาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทรงพลังอำนาจ "ถ้าวันหลังยังมีใครกล้ามาเหยียบจมูกเมียข้า หรือมาเรียกร้องส่วนแบ่งจากการทำมาหากินของเธออีก... ข้าจะถือว่านั่นเป็นการประกาศสงครามกับบ้านของข้าโดยตรง" "พวกเจ้ามันคนเนรคุณ!" ป้าสะใภ้ใหญ่ยังไม่ยอมลดละ "หินผา! เจ้าลืมไปแล้วหรือใครที่เคยเลี้ยงเจ้ามา..." "เลี้ยงด้วยการโกงเงินค่าแรงของพ่อแม่ข้าไปใช่ไหมครับ?" รินรดาแทรกขึ้นทันควัน น้ำเสียงของเธอเย็นเฉียบแต่แฝงด้วยความตลกร้าย "ข้าตรวจสอบบัญชีดูแล้วนะท่านป้า... เงินทองที่พวกท่านหยิบยืมไปในช่วงสิบปีที่ผ่านมา พร้อมดอกเบี้ยที่ค้างชำระ ถ้าข้าส่งเรื่องให้ผู้ใหญ่บ้านจัดการ ท่านคงต้องเอาที่ดินแปลงท้ายสวนมาขายกินเพื่อใช้หนี้แน่ๆ อยากให้ข้าลองทำดูไหมล่ะครับ?" บรรยากาศนิ่งงันไปทันที กลุ่มญาติจอมหิวโหยหน้าถอดสี พวกเขาไม่คิดว่าสะใภ้ที่เคยอ่อนแอจะฉลาดทันคนถึงเพียงนี้ รินรดาไม่รอให้พวกนั้นได้แก้ตัว เธอหยิบถาดขนมที่เตรียมไว้—ขนมเปี๊ยะไส้ทะลักที่เธอทำขึ้นจากมิติร้านชำ—กลิ่นหอมหวานของแป้งและไส้ถั่วกวนอบอวลไปทั่ว ทั้งที่ความจริงแล้วภายในขนมนั้นมีส่วนผสมของ 'สารสกัดจากผลไม้ป่า' ที่มีฤทธิ์ทำให้ระคายเคืองกระเพาะอาหารชั่วคราวหากกินเข้าไปโดยไม่เจือจาง "อยากกินมากใช่ไหมครับ?" รินรดายิ้มหวาน เดินไปวางถาดขนมไว้บนแคร่ไม้ไผ่ที่ตั้งอยู่นอกรั้ว "ข้าแบ่งให้ก็ได้... แต่นี่คือส่วนสุดท้ายแล้วนะ ถ้าใครคิดจะกลับมาอีก ครั้งหน้า... ข้าคงต้องเปลี่ยนจากของกินเป็นน้ำมันร้อนๆ ไว้ต้อนรับแทน" กลุ่มญาติรีบคว้าขนมใส่ห่อผ้าแล้วถอยกรูดหนีไปอย่างรวดเร็ว รินรดายืนมองแผ่นหลังของคนเหล่านั้นด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก เธอรู้ดีว่านี่เป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นของการทำลายรากเหง้าความเน่าเฟะของครอบครัวนี้ หินผาขยับตัวเข้ามาใกล้ วางมือหนาลงบนไหล่บางของเธอ "เธอใจดีเกินไปรินรดา... พวกนั้นไม่ควรได้รับแม้แต่เศษขนม" "บางครั้งเราก็ต้องวางกับดักให้เหยื่อตายใจก่อนจะรวบยอดเก็บกวาดทีเดียวครับหินผา" รินรดาหันไปยิ้มให้สามี ดวงตาของเธอเป็นประกายด้วยความมุ่งมั่น "และอีกอย่าง... สิ่งที่ข้าให้พวกเขากินไป มันไม่ใช่แค่ขนมธรรมดาหรอกครับ" ในขณะที่ทั้งสองกำลังยืนมองพระอาทิตย์ลับขอบฟ้า เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนดังขึ้นมาจากทางเข้าหมู่บ้าน ไม่ใช่พวกญาติคนเดิม แต่เป็นชายในชุดคลุมสีเข้มที่ดูคุ้นตา รินรดาชะงักไป สัญชาตญาณแพทย์เตือนภัยทันทีเมื่อเห็นรอยปานรูปจันทร์เสี้ยวที่ข้อมือของชายแปลกหน้าคนนั้น "นั่นไม่ใช่คนในหมู่บ้าน..." หินผาขมวดคิ้วแน่น มือขวากุมด้ามมีดพกที่สะเอว "รินรดา... เข้าไปในบ้าน เดี๋ยวนี้!" ชายคนนั้นหยุดยืนอยู่หน้าบ้าน เขาส่งยิ้มที่ดูประหลาดและน่าขนลุกให้รินรดา ก่อนจะล้วงบางอย่างออกมาจากกระเป๋า—มันคือป้ายสัญลักษณ์ประจำตระกูลของเธอก่อนที่จะย้อนเวลามาที่นี่! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับรินรดาและหินผาในตอนนี้นะครับ หมอภัทรแก้ไขชะตาจะรอเล่าความลับที่ซ่อนอยู่ในป้ายนั้นในตอนถัดไปครับ