ซื้อที่ดินผืนงาม

“คุณรู้ตัวไหม ว่ากำลังพูดเรื่องอะไรอยู่” น้ำเสียงทุ้มต่ำของหินผาไม่ได้ดังเอะอะ แต่มันกลับทรงพลังจนทำให้บรรยากาศรอบกายในห้องครัวคับแคบนี้ดูอึดอัดขึ้นมาถนัดตา รินรดาชะงักค้าง มือที่ถือถาดอบขนมสั่นเท้าระริก ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะประกายตาในดวงตาคมกริบของสามีที่กำลังจ้องมองมานั้นเต็มไปด้วยความห่วงใยระคนตกใจ รอยย่นบนหน้าผากของนายทหารหนุ่มบ่งบอกว่าเขากำลังใช้ความคิดอย่างหนักหน่วง ภาพซองเอกสารสิทธิ์ที่ดินผืนใหญ่ติดริมธารน้ำใสและเนินเขาหลังหมู่บ้าน ซึ่งรินรดาเพิ่งนำออกมาวางบนโต๊ะไม้เมื่อครู่ กลายเป็นชนวนความเงียบงันที่น่าอึดอัด หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นหอมจางๆ ของเนยสดและแป้งอบที่ติดอยู่ปลายจมูกช่วยเรียกสติของเธอให้กลับคืนมา เธอยกถาดอบวางลงบนเคาน์เตอร์อย่างเบามือ ก่อนจะเงยหน้าสบตากับสามีด้วยแววตาที่มั่นคงและเปี่ยมด้วยความตั้งใจจริง “ฉันรู้ดีค่ะ... เอ๊ย รู้ดีครับพี่หินผา” รินรดาเกือบเผลอหลุดคำพูดคุ้นชินออกมา แต่ก็รีบปรับสรรพนามให้เข้ากับสถานการณ์เฉพาะหน้าอย่างรวดเร็ว “เงินที่เราหามาได้จากการขายพายผลไม้และสินค้าสมุนไพรในมิติพิเศษช่วงเดือนนี้ มากพอที่จะซื้อที่ดินสามไร่นั้นได้อย่างสบายๆ โดยที่เราไม่ต้องไปกู้หนี้หรือขอร้องใครหน้าไหนในตระกูลเดิมของฉันอีก” หินผาก้าวเท้าเข้ามาประชิด ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารที่ปลดกระดุมคอเสื้อออกเล็กน้อยแผ่ไอความร้อนและความกดดันออกมา มือหนายื่นไปแตะแผ่นกระดาษแข็งของโฉนดที่ดินอย่างระมัดระวัง ราวกับกลัวว่ามันจะเป็นเพียงภาพลวงตา “ที่ดินตรงนั้นดินดีก็จริง มีลำธารไหลผ่าน แต่มันรกร้างมานาน คนเฒ่าคนแก่บอกว่าเคยเป็นเขตป่าดงดิบเก่า นายทุนคนก่อนซื้อไว้แล้วเจ๊งไม่เป็นท่าเพราะทำอะไรก็ไม่ขึ้น เธอแน่ใจแล้วหรือริน... ว่าเราจะเอาเงินก้อนโตที่สุดในชีวิตไปทุ่มกับผืนดินผืนนั้น?” “นั่นแหละค่ะคือจุดประสงค์ของเรา” รินรดาคลี่ยิ้มบางๆ รอยยิ้มที่ทำให้ใบหน้าคมคายของหินผาใจกระตุกทุกครั้ง “ดินที่คนอื่นบอกว่าไม่ดี สำหรับฉัน... มันคือผืนผ้าใบชั้นดีที่เราจะใช้สร้างชีวิตครอบครัวของเราขึ้นมาจริงๆ บ้านสวนที่อบอุ่น แปลงผักปลอดสารพิษ โรงเรือนเพาะเห็ด และห้องครัวกว้างๆ ที่ฉันจะทำอาหารอร่อยๆ ให้พี่กินทุกวัน... พี่ไม่อยากมีบ้านที่เป็นของเราเองจริงๆ หรือครับ” คำว่า *‘บ้านของเรา’* กระแทกเข้ากลางใจของนายทหารหนุ่มผู้เติบโตมาอย่างไร้รากเหง้าอย่างจัง หินผานิ่งงัน แววตาดุดันเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความไหววูบ เขารู้ดีว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา รินรดาต้องทนทุกข์ทรมานกับการแต่งงานทางการเมืองและการถูกกดขี่จากครอบครัวเดิมมากแค่ไหน การที่ภรรยาสادสาวผู้บอบบางคนนี้ลุกขึ้นมาสู้ เก็บหอมรอมริบด้วยหยาดเหงื่อแรงกายและ ‘ความลับ’ บางอย่างที่เขาเลือกจะไม่ซักไซ้... มันคือเครื่องพิสูจน์ว่าเธอกำลังสร้างอนาคตเคียงบ่าเคียงไหล่กับเขาอย่างแท้จริง ชายหนุ่มถอนหายใจยาวพรืด ก่อนจะยกมือขึ้นขยี้ผมตัวเองเบาๆ รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างจนใจ “เธอเนี่ยนะ... ดื้อเงียบไม่เคยเปลี่ยน” หินผาส่ายหัวเบาๆ น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวอ่อนลงจนแทบจะเป็นเสียงกระซิบ “อยากได้ก็ซื้อ พี่เป็นผู้ชาย หาเงินมาได้ก็ต้องให้เมียเก็บอยู่แล้วนี่นา อีกอย่าง... ถ้าเธออยากทำบ้านสวนขนาดนั้น พี่ก็จะช่วยลงแรงเอง ตั้งแต่ขุดดินยันสร้างรั้ว รับรองว่าไม่มีใครกล้ารังแกบ้านของเราได้แน่” รินรดาหัวسเราะเบาๆ ออกมาด้วยความโล่งอก บรรยากาศตึงเครียดเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยความอบอุ่นที่แผ่ซ่านไปทั่วห้องครัว เช้าวันถัดมา ข่าวการซื้อที่ดินผืนงามริมธารน้ำของครอบครัวพันจ่าเอกหินผาแพร่สะพัดไปทั่วหมู่บ้านอย่างรวดเร็วยิ่งกว่าไฟลามทุ่ง บรรดาชาวบ้านต่างพากันจับกลุ่มวิพากษ์วิจารณ์ บ้างก็ว่าสองสามีภรรยาคู่นี้สติเฟื่องที่เอาเงินเก็บก้อนใหญ่ไปซื้อที่ดินตาบอด บ้างก็รอดูความฉิบหายเพราะเชื่อคำสาปโบราณของที่ดินผืนนั้น ทว่า รินรดากลับไม่ได้สนใจเสียงนกเสียงกาเหล่านั้นเลยแม้แต่น้อย เธอกำลังง่วนอยู่กับการเตรียมวัตถุดิบชั้นเลิศในมิติร้านชำข้ามภพเพื่อฉลองการเริ่มต้นใหม่ ในขณะที่หินผาก็จ้างช่างไม้ท้องถิ่นและลงมือไถปรับหน้าดินด้วยรถไถคันเก่าเสียงดังกระหึ่ม กลิ่นหอมกรุ่นของ ‘แกงเขียวหวานเนื้อน่องลายเคี่ยวจนเปื่อยนุ่ม’ ที่รินรดาบรรจงปรุงด้วยพริกแกงตำเองและกะทิสดมันย่อง ลอยฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณจนคนงานก่อสร้างและชาวบ้านที่เดินผ่านไปมาต้องกลืนน้ำลายเอื้อมมือมาลูบท้อง รสชาติเผ็ดร้อนกลมกล่อมผสานกับความหวานตามธรรมชาติของใบโหระพาและมะเขือเปราะสดๆ จากแปลงทดลอง ทำให้มื้อเที่ยงกลางไซต์งานก่อสร้างบ้านสวนกลายเป็นงานเลี้ยงขนาดย่อมที่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ “ฝีมือเธอนี่มันร้ายกาจจริงๆ ริน” หินผาเอ่ยปากชมขณะใช้ช้อนตักราดข้าวสวยร้อนๆ ที่หุงขึ้นหม้อ เม็ดข้าวเรียงตัวสวยงาม “แบบนี้คนงานของเราคงทำงานแทบไม่หยุดหย่อนแน่ เพราะกลัวไม่ได้กินข้าวฝีมือเมียผม” “ปากหวานแบบนี้... สงสัยต้องตักเพิ่มให้เป็นพิเศษแล้วล่ะค่ะ” รินรดาหัวIเราะคิกคัก ยื่นจานข้าวให้สามีด้วยความใส่ใจ ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังดำเนินไปอย่างมีความสุข เสียงรถจี๊ปทหารสีเขียวเข้มคันคุ้นเคยก็แล่นเข้ามาจอดสนิทที่หน้าแปลงที่ดิน ประตูรถเปิดออกพร้อมกับร่างของนายทหารยศนายพันผู้มีศักดิ์เป็นผู้บังคับบัญชาเก่าของหินผา ก้าวลงมาพร้อมกับสีหน้าเคร่งเครียดและเอกสารในมือ หินรดาหุบยิ้มทันที เธอมองสบตากับหินผาที่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเพื่อทำความเคารพ บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบขึ้นมาฉับพลัน นายพันหนุ่มกวาดสายตามองบ้านสวนที่กำลังก่อสร้าง ก่อนจะหันมาสบตากับหินผาแล้วเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของสองสามีภรรยาเย็นเฉียบ “หินผา... ที่ดินผืนนี้ที่นายเพิ่งซื้อ... ทางการสั่งระงับการโอนกรรมสิทธิ์ชั่วคราว เพราะมีคำสั่งลับจากเบื้องบนระบุว่าใต้ดินบริเวณนี้... ถูกตรวจพบร่องรอยแร่หายากเชิงยุทธศาสตร์!” รินรดากำช้อนในมือแน่น หัวใจกระตุกวูบ สัญชาตญาณแพทย์และผู้ค้าข้ามมิติเตือนภัยทันทีว่า... เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญอย่างแน่นอน!