ความลับที่ยังบอกไม่ได้

"ริน... เธอเอาแป้งสาลีเนื้อละเอียดพวกนี้มาจากไหน และไอ้ขวดเครื่องปรุงหน้าตาประหลาดพวกนั้น... มันไม่ใช่ของที่จะหาซื้อได้ตามสหกรณ์อำเภอ หรือแม้แต่ในตลาดมืดจังหวัดซะด้วยซ้ำ" เสียงทุ้มต่ำของพันจ่าเอกหินผาดังขึ้นท่าย์ความเงียบของห้องครัวเล็กๆ ในยามวิกาล ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อกล้ามสีเขียวเข้มและกางเกงขายาวทหาร กอดอกพิงขอบประตู ดวงตาคมกริบกวาดมองไปทั่วโต๊ะไม้ที่เต็มไปด้วยวัตถุดิบแปลกตา ทั้งเนยสดบรรจุในฟอยล์อลูมิเนียมเงางาม ช็อคโกแลตนำเข้า และแป้งสาลีเกรดพรีเมียมจากมิติที่หินผาไม่มีวันจินตนาการถึง รินรดาชะงักมือที่กำลังตักผงโกโก้พรีเมียมจากกระป๋องเหล็ก หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบไปชั่วขณะ เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ รอยยิ้มบางเบาถูกแต่งแต้มขึ้นบนใบหน้าอย่างแนบเนียน แม้ในใจจะเริ่มคิดหาข้อแก้ตัวร้อยแปดประการเพื่อกลบเกลื่อนความลับที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิต "คุณนี่นะ... แอบย่องมาเงียบๆ เป็นแมวขโมยไปได้" รินรดาหันไปค้อนสามีหนุ่มวงใหญ่ พยายามกลบเกลื่อนความพิรุธด้วยการหยิบขวดกลิ่นวานิลลาขึ้นมาหมุนเล่นในมือ "ฉันก็แค่... มีลู่ทางของฉันน่ะสิคะ เอ๊ย... ของฉันครับ" เธอรีบแก้คำสรรพนามในใจแทบไม่ทันเมื่อเผลอใช้คำติดปาก หินผาไม่ยอมปล่อยผ่าน เขาสืบเท้าเข้ามาใกล้ทีละก้าว ร่างกายกำยำที่ผ่านการฝึกฝนอย่างหนักแผ่ไออุ่นและแรงกดดันอันน่าเกรงขามออกมา กลิ่นอายบุรุษเพศผสมกับกลิ่นจางๆ ของน้ำมันเครื่องและสบู่กร้านโลกปะทะเข้าจมูก รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อร่างสูงก้มตัวลงมาใกล้ จนใบหน้าของเขาลอยอยู่ห่างจากเธอเพียงคืบเดียว ดวงตาคมปลาบนั้นไม่ได้มองเพียงแค่ข้าวของบนโต๊ะ แต่มันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ ราวกับพยายามจะอ่านความลับทั้งหมดที่เธอซ่อนเอาไว้ "ลู่ทางอะไรที่แม้แต่พ่อค้าคนกลางรายใหญ่ที่สุดในตลาดอำเภอยังไม่เคยเห็นหน้าตาของพวกมัน" หินผาเอ่ยเสียงกระซิบต่ำทุ้ม ริมฝีปากหยักลึกยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย "ริน... ผมไม่ใช่คนโง่ และผมก็ไม่ใช่คนช่างซักไซ้ไล่เลียงถ้ามันไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตาย แต่สิ่งที่เธอทำ... มันเกินกว่าคำว่า 'แม่บ้านหาของเก่ง' ไปไกลโขแล้วนะ" ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ห้องครัวชั่วขณะ มีเพียงเสียงกengของถังน้ำนอกบ้านและเสียงจิ้งหรีดเรไรร้องระงม บรรยากาศตึงเครียดจนรินรดารู้สึกได้ถึงไอเย็นที่ไล่เลียงตามสันหลัง เธอกำขวดวานิลลาในมือแน่นจนข้อต่องอขาวโพลน ในมิติร้านชำข้ามภพ ระบบอัจฉริยะกำลังส่งเสียงแจ้งเตือนเบาๆ ในหัวของเธอ *[คำเตือน: ตรวจพบความเสี่ยงในการเปิดเผยตัวตนของระบบ ระดับความไว้วางใจของเป้าหมายอยู่ในเกณฑ์ต้องเฝ้าระวัง]* "คุณกำลังสงสัยอะไรในตัวฉันหรือคะ... เอ่อ... ครับ" รินรดาแกล้งทำเป็นตีหน้ายุ่ง เชิดคางขึ้นเล็กน้อยเพื่อกลบเกลื่อนความกลัว "ฉันก็แค่อยากหาเงินมาจุนเจือครอบครัว อยากให้เราหลุดพ้นจากสภาพความเป็นอยู่แย่ๆ ที่พวกแม่สามีคอยกลั่นแกล้งไม่ใช่หรือไง ทำไมล่ะคะ... หรือคุณรังเกียจเงินที่ฉันหามาได้จากหยาดเหงื่อแรงกายของตัวเอง" คำพูดตัดพ้อแกมประชดประชันนี้ได้ผลชะงัก หินผาชะงักไป ดวงตาที่เคยคมปลาบและเต็มไปด้วยความสงสัยฉายแววความรู้สึกผิดวูบหนึ่ง มือหนาข้างหนึ่งยกขึ้นเสยผมชื้นเหงื่อของตนเองลวกๆ ก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ "ไม่ใช่แบบนั้นเลย ริน" หินผาขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกจนรินรดาแทบจะจนมุมติดเคาน์เตอร์ครัว มือใหญ่เอื้อมออกไปแตะข้อศอกเรียวบางของเธอเบาๆ สัมผัสหยาบกร้านจากงานหนักและอาวุธทำให้เธอสะดุ้งเล็กน้อย แต่มันไม่ได้มีความรุนแรง มีเพียงความอบอุ่นและความห่วงใยที่ส่งผ่านออกมาอย่างชัดเจน "ผมไม่ได้รังเกียจ... และผมรู้ว่าเธอเหนื่อยแค่ไหนที่ต้องทนรับมือกับแม่กับน้องสาวผมที่คอยมาหาเรื่องรีดไถเงินทองทุกวัน" น้ำเสียงของชายหนุ่มทุ้มนุ่มและจริงจังจนรินรดาเผลอชะงัก หินผาก้มมองเธอด้วยสายตาที่ลึกล้ำเกินกว่าที่สามีจอมดิบเถื่อนคนเดิมจะแสดงออก "แต่ผมเป็นห่วงเธอ" หินผาพูดต่อ น้ำเสียงเจือความกังวลอย่างปิดไม่มิด "ยุคนี้สมัยนี้ บ้านเมืองเรากำลังเปลี่ยนผ่าน สินค้าแปลกประหลาดราคาแพงลิบลิ่วพวกนี้ ถ้ามีใครตาดีมาเห็นเข้า... เธออาจจะเดือดร้อนถึงติดคุกติดตารางได้นะริน ของพวกนี้มันไม่ใช่สิ่งที่ชาวบ้านร้านตลาดทั่วไปจะมีปัญญาครอบครองได้หรอก" รินรดานิ่งอึ้ง หัวใจที่เคยเต้นรัวด้วยความหวาดระแวงค่อยๆ อบอุ่นขึ้นอย่างประหลาด เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมของสามีทหารหนุ่ม พบเพียงความห่วงใยที่บริสุทธิ์และจริงใจอย่างไร้ข้อกังขา เขาไม่ได้กลัวว่าเธอจะมี秘密(ความลับ)ซ่อนอยู่เพื่อทำร้ายเขา แต่เขากลัวว่าเธอ... ภรรยาที่เขาเพิ่งเรียนรู้ที่จะรักและทะนุถนอม จะได้รับอันตรายจากโลกภายนอก "ถ้าฉันบอกว่า... ฉันมีเทวดาประจำตัวคอยช่วยเหลือ... คุณจะเชื่อไหมล่ะคะ" รินรดาแกล้งหยอกเย้าเพื่อบรรยากาศที่ตึงเครียดลง พร้อมกับส่งยิ้มหวานละมุนที่ทำเอาหินผาถึงกับชะงักงัน หินผาส่งเสียงหึในลำคอ ดวงตาคมฉายแววดุขึ้นมานิดหน่อยตามนิสัยเดิม "เทวดาที่ไหนจะหน้าตาเหมือนภรรยาผม แถมยังชอบแอบทำขนมรสชาติแปลกๆ ตอนตีสองตีสามแบบนี้" เขายื่นมือหนามาบีบจมูกโด่งรั้นของเธอเบาๆ อย่างหมั่นไส้ "เลิกบ่ายเบี่ยงได้แล้ว... เอาเป็นว่า ผมจะไม่ซักไซ้ไล่เลียงเธอก็ได้ ถ้ารักษาความลับนี้ให้ดี อย่าให้ใครหน้าไหนจับได้เด็ดขาด เข้าใจไหม?" รินรดายิ้มกว้างออกมาอย่างโล่งอก เธอพยักหน้ารับเบาๆ "รับทราบค่ะ... ครับ ท่านผู้กอง" บรรยากาศในห้องครัวผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด ความหวาดระแวงถูกแทนที่ด้วยความเข้าใจอันเงียบงัน รินรดาหันกลับมาเตรียมส่วนผสมสำหรับทำ 'เค้กช็อกโกแลตหน้านิ่ม' เมนูเด็ดที่จะใช้ส่งกลิ่นหอมกรุ่นยั่วเย้าตลาดเช้าตรู่ในวันพรุ่งนี้ กลิ่นหอมของเนยและโกโก้เริ่มฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ ท่ามกลางแสงไฟสีส้มสลัวจากหลอดไฟดวงเล็ก หินผายังคงยืนกอดอกพิงขอบประตู มองดูแผ่นหลังบอบบางที่กำลังง่วนอยู่กับการทำขนมอย่างตั้งอกตั้งใจ มุมปากของชายหนุ่มยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างมีความสุขที่นานๆ ครั้งจะได้เห็น แต่ทว่า... ในจังหวะที่รินรดากำลังจะเอื้อมมือไปหยิบถาดอบขนมในตู้เก็บของเหนือศีรษะนั้นเอง *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงทุบประตูกระจกหน้าบ้านดังสนั่นหวั่นไหวในยามวิกาล ตามมาด้วยเสียงทุบกระแทกและเสียงโวยวายหยาบคายที่แสนคุ้นเคยของแม่สามีและน้องสามีตัวแสบ ที่บุกมาถึงหน้าบ้านพักข้าราชการทหารยามตีสามครึ่ง! "เปิดประตูเดี๋ยวนี้อีสะใภ้ตัวดี! ฉันรู้ว่าพวกแกยังไม่นอน ได้กลิ่นหอมอะไรโชว์หรูกระจายออกมาถึงนอกรั้วบ้าน! ส่งเงินและขนมพวกนั้นมาให้หมด ไม่งั้นฉันจะแหกปากให้ทหารทั้งค่ายรู้ว่าแกแอบลักลอบค้าของเถื่อน!" รินรดาชะงักค้าง มือที่ถือถาดอบสั่นเท้าระริก หินผาขมวดคิ้วมุ่นจนรอยย่นบนหน้าผากลึกขึ้น แววตาคมกริบเปลี่ยนเป็นดุดันราวกับพยัคฆ์ร้ายที่ถูกปลุกให้ตื่นจากการจำศีลในเสี้ยววินาที ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "หมอภัทรแก้ไขชะตา" ด้วยดีเสมอมานะครับ