ขายของในตลาดมืด

"สวัสดีค่ะพี่หิน... อุ๊ย ดูเหมือนว่าดิฉันจะมาขัดจังหวะการหย่าร้างพอดีเลยสินะคะ?" เสียงหัวเราะคิกคักของ "นงเยาว์" ลูกสาวผู้ใหญ่บ้านดังแทรกขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องโถงคับแคบ รินรดากวาดสายตามองผู้มาเยือนด้วยแววตานิ่งสนิท หญิงสาวในชุดเสื้อลูกไม้สีหวานและกางเกงทรงทันสมัยกำลังยืนพิงกรอบประตูด้วยท่าทางเยาะเย้ย หล่อนถือวิสาสะก้าวเข้ามาในบ้านของตระกูลพิทักษ์ไพรโดยไม่ได้รับเชิญ เป้าหมายของหล่อนชัดเจนเสียยิ่งกว่าอะไร—ต้องการเข้ามาเก็บตกเศษซากความพัง รินรดาลอบยิ้มเยาะในใจ มนุษย์เรานี่แปลกนัก เห็นคนอื่นกำลังจะตกอับก็มักจะรีบวิ่งเข้ามาเหยียบซ้ำ เผื่อว่าจะได้ผลประโยชน์ตกหล่นติดไม้ติดมือกลับไปบ้าง "ถ้าคิดจะมาดูความสนุก เชิญออกไปรอข้างนอกครับ บ้านหลังนี้ยังไม่ได้ต้อนรับแขกแปลกหน้า" พันจ่าเอกหินผาเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ ดวงตาคมกริบฉายแววดุดันจนนงเยาว์ชะงักไปวูบหนึ่ง หล่อนเม้มปากแน่นด้วยความขัดเคือง แต่สายตากลับเหลือบไปมองใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มของนายทหารหนุ่มด้วยความหลงใหลระคนเสียดาย "แหม... พี่หินก็ใจร้ายกับน้องจังเลยนะคะ รินรดากำลังจะหย่ากับพี่ไม่ใช่หรือคะ? อีกหน่อยพี่ก็เป็นโสด น้องก็แค่... อยากจะมาแสดงความห่วงใยตามประสาคนคุ้นเคยเท่านั้นเอง" นงเยาว์จงใจดัดเสียงให้หวานหยดย้อย พร้อมกับทำท่าทางบิดตัวไปมาอย่างน่าหมั่นไส้ รินรดายกมือขึ้นกอดอก ดวงตากลมโตหรี่ลงเล็กน้อยอย่างใช้ความคิด ในฐานะที่เคยเป็นแพทย์ย่อมคุ้นเคยกับการวิเคราะห์โรค แต่วันนี้เธอกำลังวิเคราะห์ "สันดานมนุษย์" ซึ่งดูท่าทางแล้ว... อาการหนักยิ่งกว่าเนื้อร้ายลามปามเสียอีก "ใครบอกคุณว่าฉันจะหย่าล่ะครับ?" เสียงทุ้มของหินผาดังขัดขึ้นทันควัน น้ำเสียงนั้นหนักแน่นและเด็ดขาดจนนงเยาว์อ้าปากค้าง รินรดาก็อดไม่ได้ที่จะหันไปมองสามีด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย หินผาไม่รอให้ใครได้ตั้งตัว เขาเอื้อมมือหนามาโอบไหล่บางของภรรยาเข้าหาตัวอย่างแสดงความเป็นเจ้าของอย่างเปิดเผย "ภรรยาของผม ผมรักและดูแลมาอย่างดี ไม่มีวันหย่าร้างอะไรทั้งนั้น เชิญคุณกลับไปเสียเถอะครับ ก่อนที่ผมจะหมดความอดทน" นงเยาว์หน้าเสียด้วยความอับอาย หล่อนถอยหลังกรูดออกไปจากประตูพรางส่งเสียงฮึดฮัด "ปากดีกันไปเเถอะค่ะ อีกไม่นานพวกคุณก็คงอดตายคาบ้านหลังนี้อยู่ดี!" สิ้นเสียงประตูกระแทกปิดลง รินรดาก็หลุดหัวเราะเบาๆ ออกมา "ไม่คิดว่านายทหารผู้เคร่งขรึม จะพูดจาเข้าหูคนอื่นเป็นเหมือนกันนะคะเนี่ย" หินผาถอนหายใจยาว สีหน้ายังคงเคร่งเครียด "ผมพูดความจริง... ริน คุณไม่อยากไปจากผมจริงๆ ใช่ไหม?" รินรดาสบตากับสามีผู้ซื่อตรง แววตาของเขาเต็มไปด้วยความกังวลและความรักที่ปิดไม่มิด หญิงสาวเอื้อมมือไปแตะแขนแกร่งเบาๆ เพื่อคลายความตึงเครียด "เรื่องหย่าเอาไว้คุยกันทีหลังเถอะค่ะ ตอนนี้... เรามีภารกิจที่สำคัญกว่านั้นรออยู่" ภารกิจที่ว่า... คือการเปลี่ยนเศษกระดาษไร้ค่าให้กลายเป็นเงินตราก้อนโต ยามวิกาลมาเยือน ความมืดมิดเข้าปกคลุมหมู่บ้านชนบทห่างไกล แต่ที่ "ตลาดมืด" ท้ายอำเภอ ซึ่งตั้งอยู่หลังโรงเลื่อยไม้เก่า กลับคึกคักไปด้วยผู้คนแต่งตัวมิดชิดและสายตาระแวดระวัง ที่นี่คือแหล่งซื้อขายสินค้านอกระบบ สินค้าหายาก และสิ่งของที่หาไม่ได้จากสหกรณ์รัฐ รินรดานุ่งห่มด้วยเสื้อผ้าเก่าคร่ำคร่า สวมหมวกปีกกว้างและผ้าพันคออำพรางใบหน้าครึ่งหนึ่ง โดยมีหินผายืนคุมเชิงอยู่เคียงข้างอย่างระมัดระวัง ร่างสูงใหญ่ของนายทหารหนุ่มทำหน้าที่เป็นโล่มนุษย์คอยกันผู้คนแปลกหน้าที่เดินเบียดเสียดในความมืดให้ออกห่างจากภรรยา "พี่หินคะ ตรงนั้นแหละ เหมาะที่สุด" รินรดากระซิบเบาๆ พรางชี้ไปยังมุมอับแสงแต่มีผู้คนเดินผ่านไปมาพลุกพล่าน หินผาช่วยเธอกางผ้าใบผืนเก่าลงบนพื้นดินอย่างคล่องแคล่ว ทันทีที่จัดแจงพื้นที่เสร็จ รินรดาก็ค่อยๆ หยิบสินค้าล็อตแรกออกมาจาก "มิติร้านชำข้ามภพ" ในใจของเธอเต้นระทึกด้วยความตื่นเต้น แม้จะมั่นใจในคุณภาพสินค้า แต่การนำของล้ำยุคมาขายในยุค 70s เช่นนี้ย่อมมีความเสี่ยง สินค้าชิ้นแรกที่เธอวางลงบนผ้าใบคือ "ไฟฉายพกพาแรงสูงขนาดเล็ก" ของยุคปัจจุบัน ที่ส่องสว่างด้วยหลอด LED สีขาวนวลตา ตามด้วย "กางเกงยีนส์ฟอกสีทรงกระบอก" เนื้อผ้าหนานุ่มและตัดเย็บอย่างประณีตที่ไร้รอยตำหนิ และสุดท้ายคือ "ขนมขบเคี้ยวซองฟอยล์อัดลม" และ "นมถั่วเหลืองกล่องกระดาษ" ที่ถูกแกะฉลากออกบางส่วนเพื่อไม่ให้สะดุดตาจนเกินไป เวลาผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมง ท่ามกลางความเงียบงันและเสียงกระซิบกระซาบของผู้คนในตลาดมืด ยังไม่มีใครกล้าเข้ามาแตะต้องสินค้าแปลกตาบนผ้าใบผืนนั้น หินผาเริ่มขมวดคิ้วแน่น มือหนาเผลอวางไว้ที่ด้ามมีดพกใต้เสื้อแจ็คเก็ตอย่างระวังภัย "ริน... ของพวกนี้มันแปลกเกินไปหรือเปล่า? คนที่นี่เขาไม่รู้จัก อาจจะไม่มีใครกล้าซื้อนะ" หินผากระซิบเตือนด้วยความห่วงใย "ใจเย็นๆ ค่ะพี่หิน ของดีไม่ต้องประกาศเสียงดังหรอคะ..." รินรดายิ้มมุมปากอย่างมั่นใจ เธอย่อตัวลงหยิบไฟฉายพกพาสีดำขึ้นมา แล้วกดสวิตช์เปิดไฟส่องขึ้นไปบนฟ้า วูบ! ลำแสงสีขาวพุ่งทะยานแหวกความมืดมิดขึ้นไปบนท้องฟ้าดั่งลำแสงเลเซอร์ มันสว่างจ้าและทรงพลังยิ่งกว่าตะเกียงเจ้าพายุหรือคบเพลิงใดๆ ที่ผู้คนในยุคนี้เคยเห็น เสียงฮือฮาจากผู้คนที่เดินผ่านไปมาดังขึ้นทันที สายตานับสิบคู่หันขวับมามองที่จุดกำเนิดแสงเป็นตาเดียว นี่แหละคือการตลาดแบบสาธิตสดที่ได้ผลชะเด็ดนัก! "นั่น... นั่นคืออะไรวะ? สว่างชะมัด!" ชายฉกรรจ์ร่างใหญ่สวมหมวกไอ้โม่งคนหนึ่งพุ่งตรงเข้ามาที่แผงขายของด้วยความรวดเร็ว ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความทึ่ง จ้องมองไฟฉายในมือของรินรดาราวกับเจอสมบัติล้ำค่า "แม่ค้า! ของนี่คืออะไร? ขายยังไงวะ?" รินรดารีบปิดไฟฉายแล้วเก็บใส่กล่องทันทีเพื่อไม่ให้คนตื่นตระหนกจนเกินไป เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับลูกค้ากระเป๋าหนักด้วยรอยยิ้มการค้า "นี่คือ 'กระบองไฟส่องสว่างสวรรค์' ค่ะคุณพี่ ใช้ถ่านก้อนเดียว ส่องสว่างได้ไกลเป็นกิโล ไม่ต้องใช้น้ำมัน ไม่ต้องกลัวลมพัดดับ เหมาะสำหรับคนเดินป่าหรือลาดตระเวนยามค่ำคืนเป็นอย่างยิ่ง" ชายคนนั้นกลืนน้ำลายลงคอiอย่างยากลำบาก เขาเป็นนักลักลอบตัดไม้และล่าสัตว์ในป่าลึกยามค่ำคืน อุปกรณ์แบบนี้คือสิ่งที่เขาตามหามาทั้งชีวิต! "เท่าไหร่ว่ามา! ฉันซื้อ!" รินรดายังไม่ทันได้เอ่ยปากตอบ ทันใดนั้นก็มีเสียงรองเท้าบูทหนักๆ หลายคู่ดังใกล้เข้ามาจากมุมมืด พร้อมกับเสียงตะโกนก้องที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวเย็นเฉียบลงในพริบตา "เฮ้ย! ตรงนั้นมั่วสุมทำอะไรกันวะ! ตำรวจตรวจตลาดมืด! แยกย้ายเดี๋ยวนี้!" ร่างของชายในเครื่องแบบนอกสายงานหลายคนวิ่งกรูเข้ามาพร้อมกระบองในมือ หินผาขยับตัวยืนบังหน้าภรรยาโดยสัญชาตญาณ แววตาดุดันฉายประกายอันตรายพร้อมปะทะ รินรดาลอบสูดหายใจเข้าลึก ทว่า... ในจังหวะที่ความโกลาหลกำลังจะปะทุขึ้นนั้นเอง มือของใครบางคนจากในเงามืดก็เอื้อมมาคว้าข้อแขนของรินรดากระชากเข้าไปหลบหลังซอกตึกอย่างรวดเร็ว! "อย่าส่งเสียง..." เสียงกระซิบแหบพร่าดังขึ้นข้างใบหูของเธอ พร้อมกับกลิ่นอายบุหรี่ฉุนกานพลูที่คุ้นเคยอย่างประหลาด รินรดารemอตาเบิกกว้างเมื่อแสงไฟฉายสาดส่องมาเห็นใบหน้าด้านข้างของ "บุคคลปริศนา" ที่ดึงเธอเข้ามาซ่อนตัว—คนผู้นั้นไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นสารวัตรทหารคนสนิทของนายพลผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในเขตมณฑลนี้... คนที่ควรจะอยู่ห่างจากตลาดมืดแห่งนี้ไกลที่สุด! โปรดติดตามตอนต่อไป... [ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางแก้ไขชะตากรรมไปพร้อมกับรินรดานะครับ]