ข้อตกลงที่ต้องหย่าร้าง

"ถ้าเรื่องใหญ่ที่ว่ามันคือการที่ฉันต้องทนอยู่ในบ้านหลังนี้เพื่อรองรับอารมณ์ใครต่อใครล่ะก็... ส่งคนมาลากตัวฉันไปเลยดีกว่าไหมครับผู้กอง!" เสียงกระแทกถ้วยกระเบื้องเคลือบแตกกระจายดังสนั่นเรือนไม้สักเก่าครึ้ม เศษกระเบื้องคมกริบกระเด็นบาดข้อเท้าขาวผ่องจนเลือดสีสดซึมไหล ทว่าเจ้าของร่างบางกลับไม่แม้แต่จะก้มลงมอง รินรดายืนตัวตรงตระหง่าน แววตาคู่คมกวาดมองหน้าทุกคนในห้องโถงด้วยความเยียบเย็น ท่ามกลางความตกตะลึงของแม่สามีและบรรดาญาติสามีที่อ้าปากค้าง เมื่อครู่... พลทหารวิ่งหน้าตาตื่นมาตามหาพันจ่าเอกหินผาด้วยเรื่องด่วนจากคลังเสบียงชายแดน ทว่าก่อนที่สามีหนุ่มผู้มีใบหน้าเคร่งขรึมจะทันได้ก้าวเท้าออกจากประตูบ้าน รินรดาผู้เป็นภรรยาที่เงียบมาตลอดหลายวัน กลับเอ่ยปากสวนขึ้นกลางวงสนทนาด้วยประโยคที่ทำให้ทุกคนแทบหยุดหายใจ "ริน... เธอเป็นบ้าอะไรขึ้นมา!" เสียงแหลมสูงของแม่สามีแผดขึ้นด้วยความโกรธเกรี้ยว สองมือเหี่ยวย่นชี้หน้าลูกสะใภ้ตัวดี "สามีจะไปราชการด่วนเพื่อชาติบ้านเมือง แต่เธอกับทำตัวไร้ยางอาย อาละวาดหาเรื่องไม่เว้นแต่ละวัน! ผู้ชายเขารบราฆ่าฟันข้างนอก เธอยังมีหน้ามาสร้างความวุ่นวายในบ้านอีกหรือ!" รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน มีเพียงความสมเพชเวทนาอัดแน่นอยู่เต็มอก เธอค่อยๆ ก้าวเท้าผ่านกองเศษกระเบื้องอย่างไม่เกรงกลัว กลิ่นอายของความเด็ดเดี่ยวแผ่ซ่านออกมาจากตัวเธอจนคนเป็นแม่สามีถึงกับผงะถอยหลังโดยไม่รู้ตัว นี่ไม่ใช่รินรดาคนเดิม... หญิงสาวผู้เคยอ่อนแอ ยอมก้มหน้าก้มตาทำงานหนักตั้งแต่เช้าจรดค่ำเพื่อให้ครอบครัวสามีจอมปลอมนี้ยอมรับ แต่นับตั้งแต่วิญญาณแพทย์สาวผู้เชี่ยวชาญด้านการเยียวยาข้ามภพมาพร้อมกับ "ระบบร้านชำสารพัดประโยชน์" เธอก็เรียนรู้สัจธรรมข้อหนึ่ง—คนบางประเภท ไม่สมควรได้รับความเห็นอกเห็นใจ และหนี้สินทางใจที่พวกเขาเคยกดขี่ข่มเหงเธอไว้ ถึงเวลาต้องชำระสะเด็ดน้ำเสียที เธอยื่นมือไปคว้ากระดาษแผ่นหนึ่งที่วางอยู่บนโต๊ะไม้ขึ้นมาสะบัดเบาๆ "ผมไม่ได้อาละวาดครับคุณแม่... ผมมาเพื่อประกาศสิทธิ์อันชอบธรรมของผมต่างหาก" รินรดากวาดสายตาคมกริบมองไปยังพันจ่าเอกหินผา สามีหนุ่มที่ยืนตัวแข็งทื่อ ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารเต็มยศชะงักงัน ดวงตาคมดุคู่นั้นฉายแววสับสนและตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด เมื่อเห็นเอกสารในมือภรรยา "เอกสารอะไร..." หินผาเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ ดุดัน แต่สั่นพร่าเล็กน้อยอย่างไม่เป็นทรง ปกติแล้วเขาคือเสือร้ายแห่งกองร้อย ผู้ผ่านสมรภูมิรบมาอย่างโชกโชน แต่ต่อหน้าภรรยาตัวเล็กคนนี้ เขากลับรู้สึกเหมือนกำลังจะสูญเสียสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตไปอย่างไม่มีวันหวนคืน "ใบหย่า... และหนังสือแสดงกรรมสิทธิ์แบ่งแยกทรัพย์สินครับคุณหิน" คำพูดนั้นราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางห้องโถง ทุกคนในบ้านตระกูลหินผานิ่งงันราวกับถูกสาป รินรดาก้าวเข้าไปใกล้สามีทีละก้าว กลิ่นหอมอ่อนๆ ของสมุนไพรจีนจางๆ ลอยมาจากตัวเธอ ผสมผสานกับความเด็ดเดี่ยวที่ฉายชัดในแววตา "คุณจะไปรบเพื่อชาติ ผมไม่ขัดขวางหรอกครับ เป็นทหารก็ต้องทำหน้าที่ของทหาร แต่ก่อนที่คุณจะก้าวออกจากบ้านหลังนี้ เพื่อไปเสี่ยงอันตรายที่ชายแดน เรามาเคลียร์เรื่องของเราให้จบเสียก่อน... ผมขอแยกบ้าน ขอทรัพย์สินครึ่งหนึ่งที่ผมควรจะได้ และเราสองคน... หยขาดจากกัน ณ วินาทีนี้" "เหลวไหลที่สุด!" หินผาคำรามลั่น ดวงตาคมกริบแดงก่ำด้วยความโกรธและหวาดกลัว เขาพุ่งเข้ามาคว้าข้อมือเรียวบางไว้แน่น แรงบีบจากมือของนายทหารร่างยักษ์ทำเอาเนื้อตัวสะท้าน แต่รินรดากลับไม่แสดงอาการหวาดกลัวแม้แต่น้อย เธอมองสบตาเขาตรงๆ นิ่งสนิท "ผมไม่ได้พูดเล่นครับคุณหิน" รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเฉียบคมบาดลึก "ตลอดสามปีที่ผ่านมา คุณส่งเงินเดือนมาให้ครอบครัวนี้ดูแลผม แต่สิ่งที่ผมได้รับคือการปฏิบัติเหมือนทาสในเรือนเบี้ย ถูกโขกสับ ถูกใส่ร้ายป้ายสีจากคนในครอบครัวของคุณเอง ยามที่คุณไม่อยู่บ้าน แม่ของคุณและน้องสาวคุณทำอะไรกับผมบ้าง... คุณเคยรู้บ้างไหม?" หินผาชะงัก มือที่บีบข้อมือเธอคลายออกโดยไม่รู้ตัว หัวใจของชายชาติทหารกระตุกวูบอย่างแรง เมื่อนึกถึงแววตาช้ำๆ และรอยฟกช้ำตามตัวที่เขาเคยเห็นผ่านตาแต่ถูกปัดตกไปว่าเป็นอุบัติเหตุ "ริน... พี่..." "อย่าเรียกผมแบบนั้นครับผู้กอง" รินรดาดึงข้อมือตนเองกลับอย่างเด็ดเดี่ยว เธอยกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่งดงามแต่กลับเยียบเย็นจนน่ากลัว "ในเมื่อคุณปกป้องผมไม่ได้ และผมก็ไม่อยากเป็นภาระให้คุณต้องห่วงหน้าพะวงหลังยามอยู่ในสนามรบ การหย่าร้างคือทางออกที่ดีที่สุดสำหรับเราทั้งคู่ ส่วนเรื่องทรัพย์สิน... บ้านหลังนี้ที่ดินแปลงนี้ และเงินเก็บในบัญชีร่วม ผมได้คำนวณและทำบัญชีไว้หมดแล้วตามกฎหมาย" เธอยื่นกระดาษอีกแผ่นให้เขาดู มันคือบัญชีรายรับรายจ่ายอย่างละเอียด รวมถึงกำไรจากการที่เธอแอบเอาสินค้าคุณภาพเยี่ยมจาก "มิติร้านชำข้ามภพ" ออกมาแปรรูปขายจนได้กำไรเป็นกอบเป็นกำในช่วงเดือนที่ผ่านมา ตัวเลขเงินสดและทรัพย์สินถูกแจกแจงอย่างเป็นระบบ ไม่มีคำว่าเอาเปรียบ แต่ก็ไม่มีคำว่ายอมให้ใครเอาเปรียบเช่นกัน! "แก... นังสะใภ้อกตัญญู! ผัวไปรบแต่จะมาฮุบสมบัติบ้านฉันเรอะ!" แม่สามีทนไม่ไหว พุ่งเข้ามาหมายจะตบหน้าลูกสะใภ้ ทว่า... รินรดาเร็วกว่า เธอเบี่ยงตัวหลบอย่างคล่องแคล่ว พร้อมกับยกมือขึ้นปัดป้องอย่างนุ่มนวลแต่หนักแน่น จนแม่สามีเสียหลักล้มลงไปกองกับพื้นบ้าน "พอได้แล้วครับคุณแม่!" หินผาตวาดลั่นบ้าน เสียงคำรามของนายทหารหนุ่มทรงพลังจนทุกคนเงียบกริบ เขาก้มลงมองหน้าภรรยา แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและเวทนา "ริน... เรื่องอื่นค่อยคุยกันไม่ได้หรือ? พี่ต้องไปด่วนจริงๆ คำสั่งเบื้องบนเปลี่ยนสถานการณ์กะทันหัน พี่ต้องรีบไปชายแดนเดี๋ยวนี้..." "ถ้าคุณไปตอนนี้ โดยที่เรายังไม่เซ็นใบหย่า..." รินรดาก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว แววตาเด็ดเดี่ยวไร้เยื่อใย "เมื่อคุณกลับมา คุณจะพบแค่ความว่างเปล่า... และตัวผมที่จะหายไปจากชีวิตคุณตลอดกาล เลือกเอาครับว่าจะเซ็นตอนนี้ หรือจะปล่อยให้ทุกอย่างมันสายเกินไป" บรรยากาศในห้องโถงตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก เสียงลมพัดตึงกรรโชกผ่านหน้าต่างไม้เก่าดังฮือ หินผายืนกำหมัดแน่น เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนด้วยความอัดอั้นตันใจ เขามองใบหน้างดงามที่ไร้ซึ่งความอาลัยอาวรณ์ของภรรยา มือหนาสั่นเทาเมื่อเอื้อมไปหยิบปากกาหมึกซึมสีดำจากกระเป๋าเสื้อเครื่องแบบ ทว่า... ในวินาทีที่ปลายปากกาจ่อลงบนกระดาษแผ่นบาง ทันใดนั้นเอง... เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบคู่ก็ดังขึ้นกะทันหันที่หน้าประตูเรือน! ตามมาด้วยเสียงทุบประตูปังใหญ่ และเสียงตะโกนก้องด้วยความตกใจกลัวของพลทหารยามหน้าบ้านที่วิ่งหน้าตื่นเข้ามาอีกรอบ "ผู้กองครับ! แย่แล้วครับผู้กอง! กองร้อยส่งคนมาล้อมบ้านเราไว้หมดแล้ว! และ... และมีคนจากสำนักงานอัยการทหารมาพร้อมหมายค้น!" รินรดาขมวดคิ้วฉับ หูของเธอได้ยินเสียงฝีเท้าและการเคลื่อนไหวที่ผิดปกติ ขณะที่หินผาผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดวงตาคมดุหรี่ลงอย่างระแวดระวัง ประตูเรือนไม้ถูกถีบผางเปิดออกอย่างแรง! ร่างของนายทหารยศนายพันผู้ทรงอำนาจคนหนึ่งก้าวเท้าเข้ามาในบ้าน พร้อมด้วยกองกำลังติดอาวุธครบมือ และที่น่าตกใจยิ่งกว่า... คือบุคคลที่เดินตามหลังนายทหารคนนั้นมาติดๆ คือหญิงสาวในชุดผ้าไหมชั้นดี ใบหน้ายิ้มเยาะด้วยความสะใจ ซึ่งรินรดาจำได้แม่นยำว่าเป็น "คุณหนูตระกูลใหญ่" คู่หมั้นเก่าที่ครอบครัวสามีเคยหมายตาไว้ให้หินผา! "สวัสดีค่ะพี่หิน... อุ๊ย ดูเหมือนว่าดิฉันจะมาขัดจังหวะการหย่าร้างพอดีเลยสินะคะ?" ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับการฟาดฟันและการเติบโตของรินรดาใน4ตอนที่ผ่านมานะครับ หวังว่าบทนี้จะสะใจและทำให้อยากติดตามตอนต่อไปกันนะครับ