สามีทหารเริ่มสงสัย

"คุณกินข้าวเสร็จแล้วก็ช่วยเก็บกวาดให้เรียบร้อยด้วย อย่าให้แม่ว่าได้อีกนะรินรดา" เสียงทุ้มต่ำติดจะห้วนของพันจ่าเอกหินผาดังขึ้น ขณะที่เจ้าตัวกำลังก้มลงผูกเชือกรองเท้าคอมแบทสีดำสนิทด้วยความทะมัดทะแมง รินรดายืนถือตะหลิวไม้ไผ่ค้างไว้กลางอากาศ กลิ่นหอมกรุ่นของไข่เจียวสมุนไพรใส่หมูสับที่เธอบรรจงปรุงด้วยพริกไทยดำเม็ดโตและใบโหระพาป่า ยังคงลอยอวลอยู่ทั่วห้องครัวคับแคบ รินรดาลอบถอนหายใจเบาๆ ในใจนึกหมั่นไส้ท่าทีเคร่งขรึมราวกับหุ่นยนต์ทหารของสามีคนนี้เสียจริง แต่ภายนอกกลับปั้นหน้าให้ดูหงوเหงาและน่าสงสารได้อย่างแนบเนียน สมกับที่เคยผ่านมรสุมชีวิตมานับไม่ถ้วนในโลกยุคใหม่ "ค่ะ... เอ้ย! พี่หินผาพูดถูกแล้วค่ะ รินจะจัดการให้เรียบร้อยทุกอย่างเองค่ะ" รินรดาเกือบหลุดปากพูดสำนวนคุ้นชิน โชคดีที่ดึงสติกลับมาได้ทันเวลา พร้อมกับกะพริบตากะปริบๆ เพื่อกลบเกลื่อนพิรุธ หินผาชะงักมือที่กำลังผูกเชือกรองเท้า ดวงตาคมกริบราวกับพญาอินทรีตวัดมองภรรยาสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้า วันนี้รินรดาดูแปลกไป... ไม่ใช่แค่เรื่องหน้าตาที่ดูสดใสเปล่งปลั่งขึ้นผิดหูผิดตา หรือฝีมือการทำอาหารที่อร่อยล้ำจนคนปากแข็งอย่างเขาต้องเผลอซดข้าวต้มจนหมดเกลี้ยง แต่เป็น "แววตา" คู่นั้น แววตาของหญิงสาวตรงหน้าไม่มีความหวาดกลัว ความซุ่มซ่าม หรือความยอมคนเหมือนเมื่อหลายวันก่อนอีกแล้ว กลับมีประกายความเฉลียวฉลาด รู้เท่าทัน และความมั่นใจบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทางอ่อนหวาน "ทำไมวันนี้พูดจาแปลกๆ แถมเมื่อคืน... ผมได้ยินคุณตื่นมาต้มยาอะไรสักอย่างตอนตีสอง กลิ่นมันหอมแปลกประหลาด ไม่เหมือนสมุนไพรแถวนี้เลยสักนิด" หินผาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำในชุดเครื่องแบบทหารบกเต็มยศก้าวเข้ามาประชิดตัวภรรยาช้าๆ แรงกดดันจากนายทหารผู้ผ่านสนามรบแผ่ซ่านออกมารอบตัว รินรดาหัวใจกระตุกวูบไปชั่วขณะ แต่สีหน้ายังคงนิ่งสงบ เธอแสร้งทำเป็นหัวเราะแห้งๆ แล้วเบี่ยงตัวหลบไปตักข้าวใส่ปิ่นโตอลูมิเนียมเคลือบอีนาเมลสีเขียวขี้ม้า เพื่อเตรียมให้สามีเอาไปกินที่ค่ายทหาร "แหม... พี่หินก็คิดมากไปได้ รินก็แค่ปวดท้องประจำเดือนเลยต้มขิงผสมน้ำผึ้งป่าที่แม่ยาย... เอ้ย แม่ส่งมาให้บำรุงร่างกายต่างหากเล่าคะ อีกอย่าง รินอยากปรับปรุงตัวใหม่ ไม่อยากให้พี่ต้องอับอายใครเขาเวลาที่แม่สามีมาต่อว่าอีกนี่คะ" รินรดาตอบด้วยน้ำเสียงออดอ้อน พร้อมกับยื่นปิ่นโตส่งให้เขา หินผารับปิ่นโตมาถือไว้ แต่มือหนากลับไม่ยอมปล่อย สายตาคมกราบกรานมองลึกเข้าไปในดวงตากลมโตของเธอ ราวกับต้องการค้นหาความจริงบางอย่างที่ถูกซ่อนไว้เบื้องหลังรอยยิ้มนั้น "น้ำผึ้งป่าราคาแพงลิบลิ่วแบบนั้น แถมยังมีกลิ่นหอมหวานละมุนผิดธรรมชาติ หาซื้อไม่ได้ง่ายๆ ในตลาดอำเภอหรอกนะรินรดา... และที่สำคัญที่สุด เมื่อวานซืน คุณคำนวณบัญชีค่าใช้จ่ายของบ้านเราด้วยการทดเลขแบบที่ผมเคยเห็นแต่ในตำราการส่งกำลังบำรุงลับของกองทัพ" น้ำเสียงของหินผาทุ้มนุ่มแต่เยือกเย็นจนสันหลังวาบ รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สมองประมวลผลแทบไม่ทัน เธอเผลอใช้ความรู้การบริหารจัดการธุรกิจยุคศตวรรษที่ 21 มาจัดการบัญชีในสมุดเล่มเก่าจนสามีจับผิดได้เสียแล้ว! บรรยากาศในห้องครัวเงียบงันลงทันที มีเพียงเสียงเดือดปุดๆ ของน้ำซุปกระดูกหมูในหม้อดินบนเตาถ่านที่ยังคงส่งกลิ่นหอมยั่วยวน หินผาโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ภรรยามากขึ้น จนรินรดาได้กลิ่นสบู่กร่างและกลิ่นอายแดดจางๆ จากตัวเขา "คุณ... เป็นใครกันแน่ รินรดา?" หินผาเอ่ยกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเคลือบแคลงสงสัยแต่ก็เจือด้วยความห่วงใยระคนระแวดระวัง ในจังหวะที่รินรดากำลังคิดคำแก้ตัวเพื่อเอาตัวรอดจากสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานนี้ จู่ๆ เสียงเคาะประตูรั้วบ้านไม้กระดานก็ดังขึ้นรัวเร็ว พร้อมกับเสียงโวยวายแหลมสูงของแม่สามี (นางกิม) ที่ดังทะลุเข้ามาในบ้าน "ไอ้หิน! แกยังไม่ไปทำงานอีกเรารึ ออกมานี่เดี๋ยวนี้เลยนะ! นังเมียตัวดีของแกมันแอบเอาของดีอะไรไปซ่อนไว้ในครัว ฉันเห็นกลิ่นหอมโชยออกมาถึงหน้าบ้าน! เปิดประตูให้ฉันเดี๋ยวนี้!" หินผละถอยห่างจากภรรยาชั่วขณะ ดวงตาคมเข้มหันไปมองทางประตูบ้านสลับกับใบพักตร์ของรินรดาที่กำลังฉายแววเจ้าเล่ห์ขึ้นมาวับวาม "ดูท่าทาง... เราคงต้องคุยเรื่องนี้กันยาวแน่ รินรดา" หินผาเอ่ยเสียงต่ำก่อนจะเดินไปปลดกลอนประตู ทว่า ก่อนที่มือหนาจะผลักบานประตูออก รินรดากลับเอื้อมมือเรียวไปแตะที่แขนแกร่งของสามีเบื้องหน้า แววตาที่เคยหวั่นวิตกเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความมั่นใจเต็มเปี่ยม มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างท้าทาย "ถ้าพี่อยากรู้ความจริงทั้งหมด... คืนนี้หลังกลับจากค่าย รินจะยอมบอกทุกอย่างค่ะ แต่ตอนนี้... เรามาจัดการ 'แม่เสือสาว' ที่กำลังจะพังบ้านเรากันก่อนดีกว่าไหมคะ สามี" [ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางแก้ไขชะตากรรมไปพร้อมกับรินรดานะครับ]