มีคนแอบตาม

"วางมีดลงเสีย... ก่อนที่นิ้วของเจ้าจะเหลือไม่ครบสิบ" เสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยไอสังหารเย็นเยียบดังขึ้นจากมุมมืด รินรดายืนกอดอกพิงกรอบประตูร้านชำ ในมือของเธอไม่ได้ถืออาวุธร้ายแรง แต่เป็นเพียงกระบอกฉีดน้ำที่มีส่วนผสมของน้ำพริกแกงเขียวหวานสูตรเข้มข้นที่เธอทดลองทำค้างไว้ในมิติเมื่อครู่ กลิ่นพริกแกงหอมฉุนอบอวลไปทั่วบริเวณ กระตุ้นให้คนที่กำลังย่องเบาอยู่หลังพุ่มไม้หน้าบ้านถึงกับจามออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ร่างในเงามืดสะดุ้งสุดตัว ชายฉกรรจ์รูปร่างสันทัดพยายามหมอบต่ำลงกับพื้นดินที่เปียกชื้นจากน้ำค้าง เขาคือคนเดิมที่มาป้วนเปี้ยนอยู่หน้าบ้านพักนายทหารสามวันติดกันแล้ว "ใครส่งเจ้ามา?" รินรดาถามต่อ น้ำเสียงของเธอไม่ได้ตื่นตระหนก แต่กลับเป็นน้ำเสียงของแพทย์ที่กำลังซักประวัติคนไข้ที่ดื้อรั้น "ถ้าเจ้าไม่ตอบ ข้าจะถือว่าเจ้ามาเพื่อขโมยของ และในฐานะภรรยาของพันจ่าเอกหินผา ข้ามีสิทธิ์ป้องกันตัวด้วยวิธีที่รุนแรงกว่าการแค่ฉีดน้ำแกงใส่หน้าเจ้าแน่" ชายคนนั้นกัดฟันกรอด เขากระโดดโผนหมายจะวิ่งหนีไปทางหลังสวน แต่รินรดาเร็วกว่านั้น เธอดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว ประตูมิติร้านชำที่ซ่อนเร้นถูกเปิดออกเล็กน้อย เธอหยิบเอา 'ตาข่ายดักจับ' อุปกรณ์ที่เธอแลกมาจากมิติพิเศษด้วยแต้มความดีจากการขายยาสมุนไพรในสัปดาห์ก่อน ฟาดออกไปอย่างแม่นยำ *พรึบ!* ร่างนั้นถูกตาข่ายที่ทำจากเส้นใยเหนียวพิเศษรัดรึงแน่นหนาจนล้มกลิ้งลงกับพื้นดิน เสียงร้องโวยวายดังขึ้นก่อนจะถูกรินรดากระชากคอเสื้อให้หันมาเผชิญหน้า "อยากรู้นักไม่ใช่หรือว่าในร้านข้ามีอะไร... ทีนี้ก็ได้เห็นชัดๆ แล้วนะ" รินรดาก้มลงมองด้วยสายตาเย็นชา เธอดึงผ้าคลุมหน้าของมันออก เผยให้เห็นใบหน้าของลูกน้องคนสนิทของแม่สามีจอมบงการที่เธอเพิ่งสั่งสอนไปเมื่อคราวก่อน หินผาเดินออกมาจากด้านในบ้านพอดี ในมือเขายังถือผ้าเช็ดตัวที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จ สายตาคมกริบของทหารผ่านศึกกวาดมองสถานการณ์เพียงแวบเดียว ก่อนจะพุ่งเข้าไปล็อกคอผู้บุกรุกด้วยความชำนาญ "เมียจ๋า... คืนนี้คงไม่ได้นอนเร็วแล้วสินะ" หินผาเอ่ยเสียงต่ำพลางมองคนใต้ร่าง "เจ้าขยะนี่สมควรได้รับบทเรียนแบบที่หินผาคนนี้ถนัดที่สุด หรือจะให้หมอภัทรอย่างคุณจัดการดีล่ะ?" รินรดาเดินไปหยิบถาดขนมเปียกปูนที่เธอเพิ่งกวนเสร็จเมื่อหัวค่ำมาวางบนโต๊ะไม้หน้าร้าน กลิ่นใบเตยหอมละมุนฟุ้งกระจายตัดกับกลิ่นเหงื่อไคลและกลิ่นน้ำพริกแกงที่เพิ่งฉีดใส่หน้าศัตรู เธอหยิบช้อนตักขนมสีเขียวเข้มขึ้นมาชิมอย่างใจเย็น ท่ามกลางความตึงเครียดของสถานการณ์ "หินผา... เก็บมันไว้ในโรงเก็บฟืนก่อน" รินรดาเอ่ยพลางยิ้มมุมปาก "อย่าเพิ่งทำอะไรให้เลือดตกยางออก เดี๋ยวหลักฐานจะเสีย... พรุ่งนี้เช้า ข้าอยากให้คนทั้งตลาดได้เห็นว่า 'สุนัขรับใช้' ของบ้านใหญ่มีสภาพเป็นอย่างไรเมื่อถูกจับได้คาหนังคาเขา" หินผาลากร่างที่ถูกมัดแน่นเข้าไปในโรงเก็บฟืนด้วยความทุลักทุเล ก่อนจะเดินกลับมาหาภรรยา เขาโน้มตัวลงกอดเธอจากด้านหลัง กลิ่นอายความอบอุ่นของชายหนุ่มทำให้รินรดาผ่อนคลายลง "คุณเก่งมากที่รู้ตัวก่อน" หินผากระซิบข้างหู "เพราะข้าไม่ได้มัวแต่หลงใหลในความสุขจนลืมสังเกตความผิดปกติรอบตัวหรอกนะ" รินรดาตอบพลางหันไปมองหน้าสามี "พวกเขาไม่ได้มาแค่สืบเรื่องร้านชำ แต่ดูเหมือนจะมีอะไรบางอย่างที่ใหญ่กว่านั้น... หินผา, เจ้าสังเกตเห็นไหมว่ารอยสักที่หลังคอของมัน คือสัญลักษณ์เดียวกับกลุ่มที่ทำลายร้านค้าในเมืองเมื่อเดือนก่อน" หินผาชะงัก สายตาที่เคยดูแคลนคนร้ายเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมในทันที เขาผละออกจากภรรยาแล้วรีบเดินไปที่โรงเก็บฟืนอีกครั้ง เมื่อเปิดประตูออกไป ทั้งสองต้องตกตะลึง ร่างของชายฉกรรจ์คนนั้นไม่ได้อยู่ที่เดิม บนพื้นมีเพียงตาข่ายที่ถูกกรีดขาดด้วยมีดอาคม และคราบเลือดสีดำสนิทที่ไหลนองเป็นทางยาวออกไปนอกกำแพงบ้าน บนโต๊ะไม้หน้าร้านที่รินรดาวางจานขนมเปียกปูนทิ้งไว้ มีจดหมายฉบับหนึ่งวางทับอยู่เหนือขนมที่ยังกินไม่หมด ลายเส้นบนกระดาษหยาบๆ นั้นเขียนด้วยสีชาดที่ยังไม่แห้งสนิท ใจความว่า: *'ขนมเจ้ารสชาติดี... แต่ชีวิตเจ้าในคืนนี้ ข้าขอรับไว้เอง'* รินรดาสัมผัสได้ถึงไอเย็นเยียบที่แผ่ซ่านเข้ามาในอากาศทันทีที่อ่านจบ เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่ฝีมือของแม่สามี แต่เป็นกลุ่มคนที่เหนือกว่านั้น... กลุ่มคนที่เธอเคยพยายามหนีมาตลอดในอดีตชาติ! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามเดินทางผ่านบททดสอบชีวิตของรินรดาและหินผาไปด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ