ซื้อรถบรรทุกคันแรก

"เสียงแจ้งเตือนระดับวิกฤตเมื่อคืนยังดังก้องอยู่ในโสตประสาทของฉัน..." รินรดานิ่งงันอยู่หน้าชั้นวางสินค้าในมิติร้านชำ นิ้วเรียวสวยเคาะเบาๆ บนเคาน์เตอร์ไม้ ข้อมูลในระบบหน้าจอโฮโลแกรมยังคงกระพริบเตือนสีแดงฉาน *[พบการเชื่อมต่อสัญญาณชีวะจากบุคคลภายนอก... รหัสตัวตนของผู้มาเยือนตรงกับ "ผู้สร้างระบบ" คนก่อนหน้าที่หายสาบสูญไปเมื่อสิบปีก่อน]* นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน? ระบบร้านชำข้ามภพที่เธอรับช่วงต่อมาจากการทะลุมิติ ไม่ได้เป็นแค่ระบบปัญญาประดิษฐ์ไร้ชีวิตจิตใจหรอกหรือ? หรือเบื้องหลังการข้ามภพของเธอจะมีเงื่อนงำอะไรที่ลึกซึ้งกว่าการแค่มาแก้แค้นตระกูลสามีที่จ้องเอาเปรียบ? "น้องริน... เหม่ออะไรอยู่หรือครับ?" เสียงทุ้มต่ำและอบอุ่นดังขึ้นพร้อมกับอ้อมกอดอุ่นๆ ที่สวมกอดจากด้านหลัง พันจ่าเอกหินผายื่นหน้าเข้ามาเกยไหล่ กลิ่นกายสะอาดสะอ้านผสมกลิ่นดินกลิ่นฝนและกลิ่นบุรุษเพศจางๆ ทำให้รินรดาดึงสติตัวเองกลับมาสู่โลกความจริง ดวงตาคมกริบของสามีทหารกวาดมองหน้าจอแปลกประหลาดในอากาศด้วยความคุ้นชินระดับหนึ่ง ถึงแม้เขาจะยังไม่เข้าใจทั้งหมด แต่เขาก็เรียนรู้ที่จะไม่ซักถามในสิ่งที่ภรรยาไม่อยากพูด "เปล่าหหรอกค่ะ... เอ๊ย พี่หินค่ะ" รินรดากลืนคำพูดเกือบหลุดปาก เผลอใช้สรรพนามที่คุ้นเคยไปชั่วขณะ แต่หินผากลับหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี "เรียกผิดเรียกถูกแบบนี้ แสดงว่ามีความลับซ่อนอยู่อีกแล้วสินะครับ" หินผายิ้มมุมปาก มือหนายกขึ้นลูบศีรษะภรรยาอย่างเบามือ "ไม่ว่าเรื่องข้างในนั้นจะใหญ่โตแค่ไหน จำไว้ว่าผมยืนอยู่ตรงนี้เสมอ... พร้อมจะแบกรับแทน หรือไม่ก็ช่วยกันพังมันให้ราบคาบ" คำพูดเรียบง่ายแต่หนักแน่นของชายชาติทหาร ทำให้หัวใจของแพทย์สาวที่ผ่านการต่อสู้มาโชกโชนกระตุกวาบ ความอบอุ่นแผ่ซ่านเข้ามาทดแทนความหวาดระแวงในใจ เธอยิ้มรับ หันกลับไปกอดเอวสอบของเขาแน่น "วันนี้เรามีภารกิจสำคัญไม่ใช่หรือคะ คุณสามี? เลิกพูดจาหวานเลี่ยนแล้วไปเตรียมตัวเถอะค่ะ รถคันนั้นมาส่งที่ลานหน้าหมู่บ้านแล้วนะ" หินผายิ้มกริ่ม ดวงตาเป็นประกายวาววับด้วยความตื่นเต้นไม่แพ้กัน "ถ้าอย่างนั้น... ไปประกาศศักดาให้พวกตาแก่หน้าเลือดในหมู่บ้านได้ตาค้างกันเล่นสักตั้งเถอะครับ" --- ณ ลานกว้างหน้าทำการสหกรณ์ประจำอำเภอในยุค 80 บรรยากาศยามสายเต็มไปด้วยความอึงอล เสียงพูดคุย เสียงซุบซิบนินทา และสายตาทิ่มแทงจากชาวบ้านนับร้อยชีวิตที่มารวมตัวกันด้วยความอยากรู้อยากเห็น ข่าวลือแพร่สะพัดไปเร็วยิ่งกว่าไฟลามทุ่ง—*สะภ่ายตัวแสบตระกูลหลินกับทหารหนุ่มผู้เคยตกอับ กำลังจะซื้อ "รถบรรทุก" คันแรกของอำเภอ!* "เหลวไหลสิ้นดี! รถบรรทุกคันละกี่บาท พวกมันเอาเงินมาจากไหนกันวะ?" เสียงของเถ้าแก่เฮง เศรษฐีประจำตำบลเอ่ยขึ้นด้วยใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความริษยา เขากอดอกมองไปยังถนนลูกรังสายหลักด้วยแววตาดดูถูก "ขายของชำกระจอกๆ ในเพิงไม้ห่วยๆ จะเอาปัญญาที่ไหนมาซื้อรถบรรทุกหกล้อ? สงสัยคงไปกู้หนี้ยืมสินจนหัวซุกหัวซุน หรือไม่ก็ไปทำเรื่องผิดกฎหมายมาแน่ๆ!" "นั่นสิครับเถ้าแก่! โดยเฉพาะอีพรรณราย... อดีตเมียเก่าไอ้หินที่ตอนนี้กลับมาซมซานแถวนี้ มันบอกว่าเห็นสองผัวเมียนี้หอบเงินเป็นปึกๆ ไปมัดจำเมื่อวาน หน้าไม่อายจริงๆ!" ลูกน้องคนสนิทเสริมทัพด้วยเสียงอันดัง จงใจให้ชาวบ้านรอบข้างได้ยินถ้วนหน้า พรรณรายที่ยืนหน้าซีดอยู่ข้างเสาไฟฟ้ารีบก้มหน้าหลบสายตา เธอเจ็บใจจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือตัวเอง ภาพความยากจนขр้นแค้นของรินรดาในอดีตซ้อนทับกับความร่ำรวยที่กำลังจะเกิดขึ้นในวันนี้ มันเหมือนมีหนามแหลมมาทิ่มแทงหัวใจ เธอกลDษเกลียด... เกลียดรังสีความมั่นใจและรอยยิ้มเยື้ยยันที่อีผู้หญิงคนนั้นส่งมาให้เธอก่อนหน้านี้ ท่ามกลางเสียงวิจารณ์เซ็งแซ่ ทันใดนั้นเอง— *บรืนนน—!* เสียงเครื่องยนต์ดีเซลคำรามก้องกังวาน ปลุกเร้าโสตประสาทของทุกคนให้เงียบกริบลงทันตาเห็น ฝุ่นตลบอบอวลพวยพุ่งขึ้นฟ้า ก่อนที่ยานพาหนะขนาดมหึมา สีเขียวเข้มขลับเป็นเงางาม ทะยานเลี้ยวเข้ามาจอดสนิทสง่างามอยู่ตรงกลางลานกว้างอย่างพอดีเป๊ะ! นั่นคือรถบรรทุกหกล้อรุ่นใหม่ล่าสุดในยุคนั้น กระบะท้ายกว้างขวาง ตัวถังเงาวับไร้รอยขีดข่วน ล้อยางเส้นใหญ่บึกบึนสะท้อนแดดจ้า มันไม่ใช่แค่รถ... แต่มันคือสัญลักษณ์แห่งอำนาจ ความมั่งคั่ง และการเกิดใหม่ที่ทรงพลังที่สุด! ประตูฝั่งคนขับเปิดออก พันจ่าเอกหินผาก้าวลงมาด้วยชุดทหารนอกราชการเต็มยศ รูปร่างสูงใหญ่สมส่วน ใบหน้าหล่อเหลาดุดันไร้รอยยิ้ม แต่แฝงไว้ด้วยรัศมีของความเป็นผู้ชนะอย่างแท้จริง เขากวาดสายตาคมกริบมองฝูงชนที่อ้าปากค้าง ก่อนจะเดินอ้อมไปเปิดประตูฝั่งผู้โดยสาร รินรดาก้าวลงมาจากรถอย่างสง่างาม วันนี้เธอสวมชุดเดรสผ้าลินินสีครีมตัดเย็บประณีต สวมแว่นกันแดดทรงวินเทจ กลิ่นหอมอ่อนๆ ของน้ำหอมชั้นดีลอยล่องปะทะลม ท่าทางมั่นใจและรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปากของเธอ ทำเอาบรรดาคนเคยดูถูกถึงกับกลืนน้ำลายไม่ลงคอ "รถ... รถบรรทุกจริงๆ ด้วย..." ใครบางคนหลุดอุทานออกมาด้วยความตกตะลึง หินผาไม่ได้สนใจสายตาใคร เขายื่นมือหนาไปโอบเอวภรรรยาเข้าหาตัวอย่างแสดงความเป็นเจ้าของอย่างเปิดเผย ดวงตาดุดันเหลือบมองไปทางเถ้าแก่เฮงและพรรณรายที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ไม่ไกล "รถคันนี้... จ่ายเงินสดครบทุกบาททุกสตางค์ ไม่ต้องกู้ใคร และไม่ต้องร้อนตัวแทนใครหรอกนะครับ" หินผาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลัง ก้องกังวานไปทั่วลานกว้าง "ต่อจากนี้ เส้นทางขนส่งสินค้าเกษตรในอำเภอเรา ใครอยากค้าขายกับร้าน 'ภัทรหินการค้า' ก็เชิญมาติดต่อได้... แต่ถ้าใครคิดจะเล่นตอดเล็กตอดน้อยแบบลับหลัง ระวังยางรถคันนี้จะเหยียบข้ามหัวพวกท่านเข้าสักวัน" รินรดาแย้มยิ้มหวานหยด เธอยกมือขึ้นจัดปกเสื้อให้สามีอย่างใจเย็น ก่อนจะหันไปสบตากับเถ้าแก่เฮงตรงๆ พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวานใสที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "ขอบคุณทุกท่านที่มาร่วมเป็นสักขีพยานในความสำเร็จ 'ก้าวแรก' ของเรานะคะ... อ้อ เถ้าแก่เฮงคะ พอดีฉันตั้งใจจะเหมาซื้อที่ดินแปลงติดกับโกดังของคุณ เพื่อขยายกิจการห้องเย็นพอดี หวังว่าคุณจะไม่ตั้งราคาแพงเกินไปจนน่าเกลียดเหมือนนิสัยใจคอหรอกนะคะ?" เถ้าแก่เฮงหน้าเขียวคล้ำสลับม่วง กำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน พูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว แต่ในวินาทีที่รินรดากำลังจะหันหลังกลับขึ้นรถเพื่อฉลองความสำเร็จนั้นเอง จู่ๆ หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงในมิติร้านชำที่ควรจะสงบไปแล้ว กลับเด้งสว่างวาบขึ้นมากลางอากาศอย่างไร้สาเหตุ พร้อมกับข้อความตัวอักษรสีทองอร่ามที่สั่นระริกด้วยพลังงานมหาศาล— *[แจ้งเตือนฉุกเฉินระดับสูงสุด: ตรวจพบการส่ง "พัสดุปริศนา" ข้ามมิติจากผู้สร้างระบบ... กำลังทำการเปิดประตูเชื่อมต่อพิกัด ณ จุดที่คุณยืนอยู่... ภายใน 3... 2... 1...]* รินรดาสะดุ้งเฮือก รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งค้างทันที เมื่อเบื้องหน้ารถบรรทุกคันใหม่เอี่ยม ปรากฏรอยแยกของมิติอากาศสีดำสนิทที่กำลังฉีกขาดออก พร้อมกับกลิ่นอายโบราณอันคุ้นเคยและน่าสะพรึงกลัวที่แผ่พุ่งออกมาจากความว่างเปล่า! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของหมอภัทรด้วยดีเสมอมานะครับ