บันทึกที่ถูกลบ

กลิ่นอายของกระดาษโบราณอายุหลายร้อยปีคละคลุ้งผสมกับกลิ่นไอเย็นยะเยือกจากเครื่องปรับอากาศในห้องปฏิบัติการนิติเวชยามวิกาล แสงไฟสีขาวนวลสาดส่องลงบนสมุดบันทึกหนังสีดำสนิท เล่มที่ผ่านการกู้คืนความเสียหายด้วยสารเคมีมาอย่างยากลำบาก ทว่าความจริงที่ถูกซ่อนอยู่ภายใต้หมึกจางๆ กลับน่ากลัวยิ่งกว่าร่องรอยการเน่าเปื่อยของศพมนุหายเสียอีก "คุณกำลังเล่นกับไฟ, ดร.อลิสา" น้ำเสียงทุ้มนุ่มทว่าเจือกระแสเสียงแหบพร่าดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง เรย์มอนด์ยืนพิงกรอบประตู กอดอกมองร่างเพรียวบางในชุดกราวน์สีขาวที่กำลังจดจ่ออยู่กับการส่องกล้องจุลทรรศน์ขยายร่องรอยการขูดลบข้อความ แสงไฟสะท้อนแววตาสีเทาเข้มของเขาให้ดูราวกับสัตว์ป่าที่กำลังรอจังหวะตะครุบเหยื่อ อลิสาไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง เธอใช้ปลายแหนบโลหะคีบแผ่นกระดาษสาโบราณที่เปราะบางราวกับปีกแมลงอย่างระมัดระวัง น้ำเสียงของเธอนิ่งสนิท ไร้ซึ่งความหวาดหวั่น ทว่าเฉียบคมบาดลึก "ไฟที่ว่า... คงไม่ร้อนเท่าความลับที่คุณพยายามปกปิดไว้ในบันทึกหน้านี้หรอกนะคะ, เรย์มอนด์" เธอบิดข้อมือเล็กน้อย ปรับมุมของแสงอัลตราไวโอเลตให้ตกกระทบลงบนหน้ากระดาษที่เคยว่างเปล่า ร่องรอยของหมึกเหล็ก- gall ink ที่จางหายไปนับศตวรรษค่อยๆ ปรากฏขึ้นเป็นเส้นสายอักขระโบราณทีละน้อย ราวกับรอยเลือดที่ซึมผ่านผิวหนังมนุษย์ เรย์มอนด์ก้าวเท้าช้าๆ เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นห้องLabดังสะท้อนก้อง กลิ่นกายบุรุษเจือจางด้วยกลิ่นอายของไม้กฤษณาและฝุ่นควันโบราณลอยเข้าใกล้จนอลิสาได้กลิ่น เขาโน้มตัวลงมาข้างกาย เส้นผมสีดำสนิทระต้นคอ ปลายจมูกโด่งคมเฉี่ยวเฉียดผ่านเส้นผมของเธอไปเพียงนิดเมื่อเขาโน้มใบหน้าลงกระซิบชิดใบหู "บางหน้า... ถูกลบออกไปด้วยเหตุผลที่ดีนะคะ ดอกเตอร์ ความรู้บางอย่างถือกำเนิดขึ้นมาเพื่อให้ตายไปพร้อมกับผู้สร้าง มิใช่เพื่อให้คนรั้นๆ อย่างคุณขุดคุ้ยมันขึ้นมาหายนะ" อลิสาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความสั่นไหวที่บังIกเกิดขึ้นในอก เคมีบางอย่างระหว่างความตายและสัญชาตญาณดิบเถื่อนกำลังปะทะกันอย่างรุนแรงในพื้นที่แคบๆ นี้ เธอหันขวับกลับมาเผชิญหน้า ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่ใกล้จนสัมผัสได้ถึงไออุ่น "ถ้ามันคือความจริงเกี่ยวกับการตายของครอบครัวฉัน... ต่อให้ต้องแลกด้วยนรกทั้งหมับ ฉันก็จะไม่หยุดค่ะ" แววตาของเธอแข็งกร้าว ดุดัน และท้าทาย เรย์มอนด์หัวเราะในลำคอ เสียงนั้นทุ้มต่ำและเซ็กซี่อย่างอันตราย มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นอย่างพึงพอใจในความดื้อรั้นของหญิงสาวตรงหน้า "คุณนี่มัน... ดึงดูดความฉิบหายได้เก่งจริงๆ อลิสา" เขายื่นมือเรียวยาวเข้าไปใกล้สมุดบันทึก ปลายนิ้วแตะลงบนบรรทัดสุดท้ายที่เพิ่งปรากฏขึ้นจากการถอดรหัส ทันทีที่ปลายนิ้วของเขาแตะลงไป หมึกที่เรืองแสงภายใต้รังสียูวีก็เริ่มบิดเบี้ยวและเปลี่ยนสีจากสีฟ้าเรืองรองกลายเป็นสีแดงเข้มราวกับเลือดสดๆ! อลิสาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่อตัวอักษรภาษาละตินโบราณที่ซ่อนอยู่ไม่ได้บันทึกเรื่องราวทางประวัติศาสตร์ แต่มันคือรายชื่อ... รายชื่อของบุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่ในปัจจุบัน และหนึ่งในนั้น... มีชื่อของเทย์เลอร์ ผู้อำนวยการสถาบันนิติเวชผู้ล่วงลับ และ... ชื่อของเรย์มอนด์เอง! ก่อนที่อลิสาจะได้เอ่ยปากซักถาม เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินของสถาบันก็ดังสนั่นหวั่นไหว ไฟสำรองสีแดงฉานกะพริบวับวาบทั่วห้อง พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบที่กำลังวิ่งมุ่งตรงมายังห้องปฏิบัติการแห่งนี้อย่างเร่งรีบ! เรย์มอนด์คว้าข้อมือเรียวของอลิสากระชากเข้าหาตัวอย่างแรง แววตาที่เคยพราวระยับแปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด "พวกมันรู้แล้วว่าคุณถอดรหัสสำเร็จ... และตอนนี้ ประตูทางออกทุกบานถูกล็อกด้วยระบบนิรภัยอัตโนมัติแล้วค่ะ ดอกเตอร์" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดนี้ไปกับ "เงาจันทราลี้ลับ" แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ