พันธนาการเลือด

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นอายอับชื้นของห้องใต้ดินโบราณอบอวลจนน่าคลื่นไส้ แสงไฟจากหลอดนีออนกะพริบสลัว สะท้อนเงาร่างสูงใหญ่ที่กำลังสั่นเทาอยู่บนพื้นหินเย็นเยียบ เรย์มอนด์คุกเข่าอยู่เบื้องหน้าอลิสา สองมือหนากุมศีรษะตัวเองแน่นราวกับจะบดขยี้กะโหลกให้แตกเป็นเสี่ยงๆ เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มกรอบหน้าคมคายที่บิดเบี้ยวด้วยความทรมาน เส้นเลือดขอดนูนเด่นชัดขึ้นตามลำ cổ และแขนแกร่ง ลามเลยไปจนถึงรอยสักโบราณรูปอสรพิษกลืนหางที่กำลังเปล่งแสงเรืองรองสีแดงฉานราวกับมีชีวิต "ถอยไป... อลิสา... ออกไปจากที่นี่ซะ!" น้ำเสียงที่เคยนุ่มนวลและทรงเสน่ห์บัดนี้แหบพร่าและคำรามต่ำในลำคอ ราวกับไม่ใช่เสียงของมนุษย์ ดร.อลิสา กัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความเยือกเย็นในฐานะแพทย์นิติเวชผู้ผ่านศพมานับร้อยถูกทดสอบจนถึงขีดสุด ดวงตาคู่สวยฉายแวววิตกกังวลแต่เด็ดเดี่ยว เธอทิ้งกล่องเครื่องมือแพทย์ลงบนพื้น เสียงโลหะกระทบหินดังสะท้อนก้องในความเงียบ ก่อนจะก้าวเข้าไปหาชายหนุ่มทีละก้าวอย่างระแวดระวัง "ฉันไม่มีทางถอยแน่ เรย์มอนด์" อลิสาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท แม้หัวใจจะเต้นระรัวราวกับกลองศึก "คุณกำลังควบคุมตัวเองไม่ได้ รอยสักนั่น... มันไม่ใช่แค่หมึกพิมพ์โบราณแต่มันมีสารเคมีบางอย่าง หรือพลังงานบางอย่างที่กระตุ้นระบบประสาทส่วนกลางของคุณอย่างรุนแรง" "คุณไม่เข้าใจหรอก..." เรย์มอนด์เงמוหน้าขึ้น แววตาสีเข้มคู่นั้นเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยพิษไข้และความคลุ้มคลั่ง เขากระโจนเข้าหาเธอด้วยความเร็วเหลือเชื่อ มือหนาคว้าข้อมือเรียวเล็กไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก แรงบีบมหาศาลทำให้กระดูกแทบร้าว แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่าคือรังสีความร้อนที่แผ่ออกมาจากตัวเขา ร้อนจนผิวเนื้อของเธอแทบไหม้ อลิสาไม่ส่งเสียงร้องออกมาสักแอะ เธอใช้มืออีกข้างที่ว่าง คว้าเข็มฉีดยาบรรจุระงับประสาทแรงสูงที่เตรียมไว้เตรียมจะแทงเข้าที่ต้นคอของเขา ทว่าเรย์มอนด์กลับไวกว่า เขากระชากเธอเข้ามาประชิดตัว ลมหายใจร้อนผ่าวปะทะเข้ากับซอกคอขาวผ่อง กลิ่นกายหอมกรุ่นของเขาผสมผสานกับกลิ่นอายความตายสร้างความปั่นป่วนในท้องของหญิงสาวอย่างประหลาด "ถ้าคุณแทงผมตอนนี้... คุณก็จะไม่มีวันได้รู้ความจริงเรื่องคำสาปนั่น..." เสียงกระซิบพร่าเลือนชิดริมใบหู เต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันตรายที่สั่นคลอนสติของเธอ อลิสาชะงัก ปลายเข็มหยุดอยู่ห่างจากผิวหนังของเขาเพียงมิลลิเมตรเดียว ดวงตาสีเทาคู่สวยมองลึกเข้าไปในดวงตาที่กำลังสูญเสียการควบคุมของเขา ในความบ้าคลั่งนั้น เธอกลับเห็นเงาสะท้อนของความเจ็บปวด ความโดดเดี่ยว และความลับนับพันปีที่เขากำลังแบกรับไว้ลำพัง "ความจริงอะไร..." เธอกัดฟันถาม พยายามดึงสติกลับมาท่ามกลางบรรยากาศที่เร่าร้อนและบีบคั้น "รอยสักบนตัวคุณ... มันตอบสนองต่ออะไรกันแน่ ทำไมมันถึงทำร้ายคุณขนาดนี้" เรย์มอนด์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบแห้งและเต็มไปด้วยความสมเพชตัวเอง เขาจับมือของเธอที่ถือเข็มฉีดยา กดมันลงบนต้นแขนของตัวเอง ปล่อยให้ตัวยาซึมเข้าสู่กระแสเลือดช้าๆ แต่น่าแปลกที่ฤทธิ์ยาไม่ได้ทำให้เขาสงบลงเลยแม้แต่น้อย กลับยิ่งทำให้เส้นเลือดบนผิวหนังของเขาเต้นตุบๆ แรงขึ้นไปอีก "มันไม่ใช่แค่รอยสัก... อลิสา" เรย์มอนด์หายใจหอบกระชั้น หน้าผากชื้นเหงื่อแนบชิดกับลาดไหล่ของเธอ ร่างกายของเขาร้อนจัดจนเธอรู้สึกได้ผ่านเนื้อผ้า "แต่มันคือ 'พันธนาการ'... สัญญาระหว่างวิญญาณกับเลือดเนื้อ และตอนนี้... มันกำลังเรียกร้องหา 'เครื่องสังเวย' เพื่อแลกกับการมีชีวิตต่อ" อลิสาใจหายวาบ สัญชาตญาณความเป็นแพทย์และนักวิทยาศาสตร์ร้องเตือนภัย แต่วิทยาศาสตร์ไม่สามารถอธิบายสิ่งที่เธอกำลังเห็นได้ รอยสักรูปอสรพิษบนแผ่นหลังของเรย์มอนด์ค่อยๆ ขยับเขยื้อน ลามเลื้อยขึ้นมาพันธนาการรอบลำคอของเขาแน่นขึ้น ราวกับงูพิษที่กำลังรัดเหยื่อให้ขาดใจตาย "บ้าจริง..." อลิสาอุทานเบาๆ เธอทิ้งเข็มฉีดยาลงพื้น สองมือประคองใบหน้าคมคายที่กำลังร้อนรุ่มไว้มั่น ดวงตาฉายแววเด็ดเดี่ยว "ฉันไม่สนคำสาปบ้าบออะไรนั่นหว่า! ฉันเป็นหมอ และหน้าที่ของฉันคือยื้อชีวิตคุณไว้จากความตาย ไม่ว่าจะมาจากโรคภัย หรือจากปีศาจตนไหนก็ตาม!" พูดจบ อลิสาก็โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ ตัดสินใจทำในสิ่งที่บ้าบอที่สุดในชีวิต เธอประกบเรียวปากลงบนริมฝีปากที่แห้งผسและร้อนราวน้ำเดือดของเขา เพื่อถ่าย ฆ่าเชื้อ หรืออาจเป็นเพียงการมอบลมหายใจเฮือกสุดท้ายให้แก่ชายหนุ่มผู้กำลังจมดิ่งสู่ความมืด เรย์มอนด์เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ก่อนที่ความดุดันและสัญชาตญาณดิบเถื่อนจะเข้าครอบงำ เขารวบตัวเธอเข้าหาแนบแน่นยิ่งขึ้น บดขยี้เรียวปากตอบรับด้วยความเร่าร้อนและโหยหา ราวกับคนกระหายน้ำกลางทะเลทรายที่พบโอเอซิส รสจูบที่ปะปนไปด้วยกลิ่นคาวเลือดและความเจ็บปวดสร้างเคมีอันตรายที่แผดเผาทุกตรรกะเหตุผลในสมองของนิติเวชสาวจนหมดสิ้น ทว่า... ในวินาทีที่ความเร่าร้อนกำลังพุ่งถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักหน่วงคู่หนึ่งก็ดังขึ้นที่บันไดทางลงห้องใต้ดิน ตามด้วยเสียงโลหะกระทบพื้นดัง *เคร้ง!* เรย์มอนด์ผละออกจากเธอทันที ดวงตาสีแดงก่ำหันขวับไปมองยังความมืดมิดเบื้องหน้า อลิสารีบคว้าปืนพกสั้นที่เหน็บไว้ด้านหลังขึ้นมาตั้งท่าเตรียมพร้อม หัวใจเต้นรัวด้วยความระทึก เงาร่างหนึ่งก้าวพ้นความมืดออกมา แสงไฟสลัวสาดกระทบใบหน้าครึ่งซีกของบุคคลผู้มาใหม่ รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นที่มุมปาก พร้อมกับเสียงกระซิบที่ทำให้เลือดในกายของอลิสาเย็นเฉียบลงในพริบตา "น่าประทับใจจริงๆ... ด็อกเตอร์ผู้ยึดมั่นในวิทยาศาสตร์ แต่ดูเหมือนคุณกำลังจูบกับ 'ศพ' ที่ควรจะตายไปตั้งแต่เมื่อสามร้อยปีก่อนอยู่นะคะ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดนี้ไปกับ "เงาจันทราลี้ลับ" แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ