กับดักกลางทะเลทราย

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและเศษซากดินปืนลอยอวลคละคลุ้งปะปนไปกับละอองทรายเนื้อละเอียดที่ถูกลมพายุพัดกรรโชกจนทัศนียภาพรอบกายกลายเป็นสีเทาหม่น ดร.อลิสาซ่อนตัวอยู่หลังแนวซากหินทรายโบราณที่ผุกร่อนตามกาลเวลา ลมหายใจของเธอถูกควบคุมให้สม่ำเสมอที่สุดแม้หัวใจจะเต้นระรัวราวกับกลองศึก ประสาทสัมผัสทุกส่วนตื่นตัวถึงขีดสุด ปลายนิ้วเรียวเย็นเฉียบกำด้ามโลหะเย็นยะเยือกของปืนพกสั้นในมือแน่น สายตาคมกริบภายใต้แว่นตากรอบบางกวาดมองความเคลื่อนไหวเบื้องหน้าผ่านรอยแตกของกำแพงหิน ความมืดมิดของยามสนธยาในทะเลทรายซาอุดีอาระเบียไม่ได้น่ากลัวเท่ากับเงาร่างของกลุ่มคนที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ทุกที พวกมันไม่ใช่ตำรวจสากล และไม่ใช่แค่นักล่าสมบัติทั่วไป... แต่เป็นเงาจากองค์กรใต้ดินที่ต้องการ "บันทึกโบราณ" ชิ้นนั้น—จารึกมรณะที่เธอและเรย์มอนด์แลกมาด้วยชีวิตในหลุมฝังศพใต้ทรายลึก "คุณซ่อนได้ไม่เนียนหรอ... อลิสา" เสียงทุ้มต่ำที่กระซิบอยู่ใกล้ใบหูจนสัมผัสได้ถึงไออุ่น ทำเอาขนลุกชันไปทั้งร่าง อลิสาไม่แม้แต่จะสะดุ้งตกใจ เธอตวัดลำกล้องปืนหันขวับกลับไปหมายจะเหนี่ยวไกใส่ผู้ที่จู่โจมเข้ามาประชิดตัว ทว่ากลับต้องชะงักค้าง เมื่อปลายกระบอกปืนของเธอถูกนิ้วเรียวยาวของใครบางคนดันให้เบี่ยงหลับไปอย่างไร้แรงต้าน ดวงตาสีเทาเข้มคู่นั้น... คมปลาบและระคนความเย้าเยือน ท่ามกลางสถานการณ์เป็นตายเท่ากัน เรย์มอนด์กลับยืนพิงผนังหินด้วยท่าทีผ่อนคลายราวกับกำลังจิบไวน์ชั้นดีในค่ำคืนอันเงียบสงบ เสื้อเชิ้ตลินินสีเข้มของเขายับย่นและเปื้อนคราบฝุ่นทราย แต่แววตากลับพราวระยับด้วยประกายความท้าทายที่เธอเกลียดชังนัก แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ามันดึงดูดสายตาเสียเหลือเกิน "ถ้าคุณยังใจร้อนเหนี่ยวไกสุ่มสี่สุ่มห้าแบบนั้น กระสุนนัดสุดท้ายคงไม่ได้เอาไว้ใช้จัดการพวกมันหรอกนะคะ... แต่คงต้องต้อนรับฉันแทน" เรย์มอนด์กระซิบเสียงพร่า ริมฝีปากหยักลึกแย้มยิ้มบางเบาที่มุมปาก "ถ้าคุณยังพูดมากและทำตัวเป็นภาระแบบนี้ ฉันนี่แหละที่จะเป็นคนยิงคุณก่อนพวกมันจะมาถึง เรย์มอนด์" อลิสาเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคู่สวยฉายแววดุดันและเยือกเย็น เธอขยับตัวออกห่างเล็กน้อยเพื่อสร้างระยะห่างที่ปลอดภัย ทั้งทางกายภาพและทางจิตใจ "บันทึกนั่นอยู่ไหน คุณซ่อนมันไว้ที่ปลอดภัยแล้วใช่ไหม" เรย์มอนด์หัวเราะในลำคอ เสียงนั้นนุ่มทุ้มแต่น่าขนลุก เขายกมือขึ้นปัดเศษทรายออกจากไหล่กว้าง ช้าๆ และมั่นคง "ความปลอดภัยในดินแดนที่คนตายพูดได้... ไม่มีอยู่จริงหรอครับ อลิสา มีแต่ 'ความพึงพอใจ' ของผู้ถือครองเท่านั้น" เขาหยุดเว้นจังหวะ เลื่อนสายตาลงมองกระเป๋าหนังกันน้ำที่เธอสะพายแนบลำตัว "และฉันมั่นใจว่า มันปลอดภัยที่สุดเมื่ออยู่กับคนที่ฉลาดพอจะถอดรหัสคำสาปได้... อย่างคุณ" อลิสากลืนก้อนความโกรธลงคอ เธอกวาดสายตามองหน้าเขาเพื่อค้นหาพิรุธ ผู้ชายคนนี้อันตรายเกินกว่าจะไว้ใจได้ เขาคือมานุษยวิทยาผู้หมกมุ่นกับพิธีกรรมบูชายัญโบราณ แววตาของเขาซ่อนความบ้าคลั่งที่พร้อมจะกลืนกินทุกสิ่งหากมันให้คำตอบที่เขาต้องการเกี่ยวกับอดีต—เช่นเดียวกับเธอที่ไขว่คว้าหาความจริงเรื่องการตายของครอบครัว แต่วิธีการของเธอกับเขานั้นอยู่คนละขั้ว *ปัง!* เสียงปืนนัดแรกดังแหวกอากาศทะลุความเงียบสงบของหุบเขาหินทราย กระสุนเจาะเข้ากระทบผนังหินห่างจากจุดที่พวกเขายืนอยู่ไม่ถึงเมตร เศษหินกระจายบาดแก้มขาวเนียนของอลิสาสร้างรอยแผลเล็กๆ ซึมด้วยหยดเลือดสีแดงสด "พวกมันมาแล้ว" เรย์มอนด์หุบยิ้มทันที แววตาขี้เล่นเมื่อครู่หายวับไป ถูกแทนที่ด้วยความดุดันเฉียบคมราวกับสัตว์ป่าล่าเหยื่อ เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอ มือหนาคว้าข้อแขนเรียวไว้มั่นออกแรงดึงให้หลบหลังแนวหินทรายที่หนาแน่นกว่าเดิม "ปล่อยฉัน! ฉันสู้เองได้" อลิสาพยายามสะบัดแขนออกแต่เรย์มอนด์กลับกระชับมือแน่นขึ้น ใบหน้าของเขาโน้มลงมาใกล้จนลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่ข้างแก้ม "อย่าดื้อตอนนี้ อลิสา... ความตายในตำนานอียิปต์โบราณไม่ได้น่ากลัวเท่ากับกระสุนปืนของพวกมันหรอกนะ" เขาเอ่ยเสียงเข้ม ชั่วขณะนั้น นัยน์ตาคู่คมสะท้อนภาพเงาของมือปืนสองคนที่กำลังย่องเลาะแนวหินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ อลิสาสูดหายใจเข้าลึกระงับสติอารมณ์ สมองอันชาญฉลาดเริ่มคำนวณระยะ มุมองศา และความเป็นไปได้ เธอพยักหน้ารับเงียบๆ เป็นสัญญาณสงบศึกชั่วคราว ทั้งสองแนบกายชิดติดผนังหิน รอจังหวะที่ศัตรูก้าวเข้ามาในมุมอับ เงาร่างแรกปรากฏขึ้นตรงช่องแคบระหว่างโขดหิน ปลายกระบอกปืนติดลำกล้องเก็บเสียงเล็งตรงมายังจุดที่พวกเขาซ่อนอยู่ ทว่าก่อนที่นิ้วของมือปืนจะทันได้เหนี่ยวไก เรย์มอนด์ก็พุ่งตัวออกไปอย่างรวดเร็วดั่งเสือชีตาร์ มือหนาคว้าข้อมือของอีกฝ่ายบิดกระชากสุดแรงจนเสียงกระดูกลั่นดังชัดเจนท่ามกลางเสียงลมพายุ พร้อมๆ กับที่อลิสาก้าวออกมาจากที่กำบัง ปืนในมือเธอยกขึ้นเล็งและลั่นไกใส่มือปืนคนที่สองที่วิ่งเข้ามาสมทบอย่างแม่นยำ กระสุนเจาะเข้าที่หัวไหล่จนอีกฝ่ายทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นทราย ความเงียบงันกลับคืนสู่หุบเขาอีกครั้ง มีเพียงเสียงหอบหายใจถี่กระชั้นของทั้งคู่ อลิสาเดินเข้าไปใช้ปลายปืนเขี่ยร่างของมือปืนที่หมดสติ ก่อนจะก้มลงค้นหาเครื่องมือสื่อสารและตราสัญลักษณ์บนเสื้อเกราะของมัน ดวงตาคู่สวยหรี่ลงด้วยความตกใจเมื่อพบสัญลักษณ์รูป "ดวงตาแห่งฮอรัสที่ถูกกรีดด้วยรอยเลือด" —สัญลักษณ์เดียวกับที่ปรากฏในแฟ้มคดีฆาตกรรมของพ่อแม่เธอเมื่อสิบปีก่อน! "คุณเจออะไร?" เรย์มอนด์เดินเข้ามาหยุดยืนอยู่ข้างๆ สายตาของเขาคมกริบเมื่อกวาดมองสัญลักษณ์นั้นบนเสื้อเกราะ ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของอลิสาหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม ไม่ใช่สัญลักษณ์นั้น... แต่เป็นเสียงฝีเท้าจำนวนมาก—ที่ดังระรัวก้องกังวานมาจากทุกทิศทุกทางราวกับพวกมันถูกต้อนมาโดยใครบางคน เรย์มอนด์หันขวับไปมองความมืดเบื้องหน้า ใบหน้าที่เคยเยือกเย็นกลับปรากฏรอยยิ้มแปลกประหลาดที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน เขาก้มลงกระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงที่ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ "ดูเหมือนว่า... เราไม่ได้ถูกไล่ล่าอย่างที่คิดหรอครับ อลิสา..." เรย์มอนด์เว้นจังหวะ ปรายตามองเธอด้วยแววตาที่ซ่อนความลับอันดำมืดเอาไว้ทั้งหมด "แต่พวกมัน... กำลังมาต้อนรับ 'เจ้าของที่แท้จริง' ต่างหากล่ะ" **************************************** ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดนี้ไปกับ "เงาจันทราลี้ลับ" แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ