สายสัมพันธ์ที่สั่นคลอน

กลิ่นอายความอับชื้นของห้องเก็บศพใต้ดินยามวิกาล ไม่ได้น่ากลัวเท่ากับระยะห่างระหว่างคนทั้งสองที่ถูกบีบให้แคบลง จนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน ดร.อลิสา กำปลายมีดผ่าตัดในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขึ้นสีขาว แสงไฟนีออนสีนวลสาดกระทบลงบนร่างไร้วิญญาณบนเตียงสแตนเลส ทว่าสมาธิของเธอไม่ได้อยู่บนรอยแผลเปิดปากฉานของศพตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย มันกลับพะวงอยู่กับเงาสูงสง่าของชายหนุ่มที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว เรย์มอนด์... ผู้ชายที่มีดวงตาสีเทาประดุจหมอกควันยามต้องแสงจันทร์ เขาไม่ได้ส่งเสียงรบกวน แต่วิธีที่เขาทอดสายตามองเธอมันหนักอึ้งเสียยิ่งกว่าคดีฆาตกรรมต่อเนื่องที่พวกเขากำลังเผชิญอยู่ "คุณกำลังทำให้สมาธิฉันเสีย, เรย์มอนด์" อลิสาเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ เสียงของเธอนิ่งเรียบ ทว่าสั่นไหวเล็กน้อยในระดับที่คนช่างสังเกตอย่างเขาไม่มีทางพลาด "ผมแค่กำลังชื่นชมศิลปะ" เรย์มอนด์ก้าวเท้าช้าๆ เข้ามาใกล้ ร่างสูงใหญ่ทอดเงาทาบทับร่างของแพทย์นิติเวชสาวจนแทบจะกลืนกิน กลิ่นกายเฉพาะตัวของเขา—กลิ่นอายของกระดาษโบราณผสมผสานกับความเยือกเย็นของป่าสน—ลอยแตะจมูก "น่าแปลกนะ ดร.อลิสา คนที่ใช้ชีวิตอยู่กับความตายทุกวันอย่างคุณ กลับระวังตัวกับความรู้สึกมีชีวิตชีวามากที่สุด" อลิสาตวัดสายตาคมกริบกลับไป ปะทะกับแววตาที่พราวระยับด้วยประกายความท้าทาย เธอวางมีดลงในถาดสแตนเลส เสียงเหล็กกระทบกันดัง *กริ๊ง* เบาๆ สะท้อนก้องในห้องปลอดเชื้อ "ฉันเป็นแพทย์นิติเวช หน้าที่ของฉันคือการค้นหาความจริงจากซากกระดูกและร่องรอยการตาย ไม่ใช่การมานั่งวิเคราะห์จิตวิทยาตื้นๆ กับนักมานุษยวิทยาที่หมกมุ่นอยู่กับพิธีกรรมบูชายัญโบราณ" เธอสวนกลับด้วยน้ำเสียงเชือดเฉือน พยายามสร้างกำแพงน้ำแข็งขึ้นมาปกป้องหัวใจที่เริ่มเต้นผิดจังหวะทุกครั้งที่เขาเข้าใกล้ เรย์มอนด์หัวเราะในลำคอ เสียงนั้นทุ้มนุ่มและอันตราย เขายื่นมือออกไป ปลายนิ้วเรียวยาวเฉียดผ่านปอยผมที่หลุดลุ่ยข้างแก้มของเธอไปเพียงนิดเพื่อหยิบแฟ้มคดีที่วางอยู่ด้านหลัง หัวใจของอลิสากระตุกวูบ เธอเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว ปฏิกิริยาทางร่างกายที่ซื่อตรงเกินไปนี้ทำให้เธอรู้สึกหงุดหงิดตัวเองเสียเหลือเกิน "บางครั้ง... ความตายก็ไม่ได้มาจากการถูกฆาตกรรมด้วยของมีคมหรอกนะ อลิสา" เรย์มอนด์กระซิบแผ่วเบa ใบหน้าของเขาโน้มลงมาจนชิดริมหู ลมหายใจอุ่นร้อนปัดผ่านผิวแก้มเนียน "แต่มันอาจจะมาจากความลุ่มหลง... ที่ค่อยๆ กัดกินเราทีละน้อยต่างหาก" บรรยากาศรอบตัวอุ่นขึ้นจนร้อนผ่าว สัญชาตญาณเตือนภัยกรีดร้องเสียงดังระงับความหวั่นไหว เธอยกมือขึ้นดันแผงอกกว้างของเขาให้ออกห่าง ทว่าสัมผัสจากเนื้อผ้าที่แนบชิดกลับทำให้รับรู้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวไม่แพ้กันของอีกฝ่าย เขากำลังเล่นเกมที่เธอเป็นฝ่ายเสียเปรียบตั้งแต่ต้น—เกมที่อันตรายยิ่งกว่าศพบนเตียงนี้เสียอีก "ถอยไป" เธอกล่าวเสียงแข็ง พยายามดึงความเยือกเย็นทั้งหมดกลับมา เรย์มอนด์ยอมผถอยหลังไปหนึ่งก้าวตามคำสั่ง แต่รอยยิ้มมุมปากของเขากลับลึกล้ำขึ้น แววตาคู่นั้นไม่ได้มีทีท่าสำนึกผิดเลยสักนิด "ระวังตัวให้ดีเถอะ ดร.อลิสา ยิ่งคุณปฏิเสธความจริงในใจมากเท่าไหร่... หลักฐานมันก็จะยิ่งเด่นชัดขึ้นเท่านั้น" ก่อนที่อลิสาจะได้ทันโต้ เสียงสัญญาณเตือนภัยไฟไหม้ของอาคารนิติเวชมืดทึบก็ดังสนั่นหวั่นไหว แสงไฟฉุกเฉินสีแดงกะพริบวาบสาดส่องไปทั่วห้อง ดับความเร่าร้อนเมื่อครู่ให้มอดลงในพริบตา เหลือเพียงความตื่นตระหนก พร้อมกับที่หน้าจอคอมพิวเตอร์บนโต๊ะทำงานของเธอ ซึ่งเชื่อมต่อกับฐานข้อมูลคดีฆาตกรรมโบราณ เกิดรีสตาร์ทตัวเองขึ้นมาอัตโนมัติ... ข้อความบนหน้าจอถูกพิมพ์ขึ้นทีละตัวอักษรด้วยฝีมือใครบางคนจากระบบภายใน— *"ยินดีต้อนรับสู่พิธีกรรมบทที่สาม... ผู้สังเวยคนต่อไปอยู่ใกล้กว่าที่คุณคิด"* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดนี้ไปกับ "เงาจันทราลี้ลับ" แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ