จดหมายจากอดีต

กลิ่นฟอร์มาลีนจางๆ และความเย็นเยียบติดลบของห้องเก็บศพยามวิกาลไม่เคยสร้างความหวั่นไหวให้ ดร.อลิสา ได้เท่ากับกระดาษแผ่นบางที่เพิ่งร่วงหล่นจากแฟ้มประวัติศาสตร์คดีฆาตกรรมโบราณ แสงไฟนีออนสีขาวโพลนสะท้อนลงบนกรอบแว่นสายตาและสันจมูกโด่งรั้นของแพทย์นิติเวชสาว ดวงตาคู่คมกวาดมองตัวอักษรลายมือหวัดๆ ที่คุ้นตาจนหัวใจกระตุกวูบ มันไม่ใช่ลายมือของคนอื่น... แต่มันคือลายมือของบิดาผู้ล่วงลับ บิดาผู้เป็นนักโบราณคดีมือหนึ่งผู้เคยหายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอยในคืนวันมืดมิดเมื่อสิบปีก่อน "ค้นพบอะไรที่ทำให้ชีพจรของคุณเต้นผิดจังหวะขนาดนั้นหรือครับ... คุณหมออลิสา" น้ำเสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงกระซิบจากความมืดดังขึ้นที่เบื้องหลัง พร้อมกับสัมผัสเย็นยะเยือกของไอร้อนจากร่างกายอีกฝ่ายที่ทาบทับลงมาใกล้เกินความจำเป็น เรย์มอนด์ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่มีใครรู้ นักมานุษยวิทยาหนุ่มผู้มีแววตาสีเทาดั่งท้องฟ้าก่อนพายุฝนโน้มใบลงมาเล็กน้อย กลิ่นกายของเขาเจือจางด้วยกลิ่นไม้จันทน์หอมและกลิ่นอายดินชื้นจากหลุมศพโบราณ เป็นความอันตรายที่เย้ายวนจนน่าหวาดหวั่นในเวลาเดียวกัน อลิสาไม่ถอยหนี เธอยังคงยืนนิ่งราวกับรูปปั้นหินอ่อนที่ถูกแกะสลักขึ้นมาด้วยความหยิ่งทะนง แม้ว่าหัวใจภายในอกจะเต้นรัวระเร็วดั่งกลองเพล ปลายนิ้วเรียวภายใต้ถุงมือยางสีขาวยังคงตรึงแผ่นกระดาษแผ่นนั้นไว้แน่น ราวกับกลัวว่ามันจะสลายกลายเป็นควันหากเธอเผลอคลายมือ "คุณรู้อยู่แล้วใช่ไหม... เรย์มอนด์" อลิสาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เยือกเย็น แต่กลับสั่นเครือเล็กน้อยในพยางค์สุดท้าย เธอบิดตัวหันกลับมาเผชิญหน้ากับเขา ระยะห่างระหว่างพวกเขาน้อยเสียจนปลายจมูกแทบจะชนกัน แววตาสีเข้มของเธอจ้องลึกลงไปในดวงตาคู่คมของชายหนุ่ม เพื่อค้นหาความจริงที่ซ่อนอยู่หลังรอยยิ้มปริศนานั้น "คุณจงใจพาฉันมาที่ศูนย์วิจัยนี้ เพื่อให้ฉันเจอเอกสารชิ้นนี้ตั้งแต่แรก" เรย์มอนด์ระบายยิ้มบางๆ มุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา คล้ายกับเสือดาวที่กำลังมองเหยื่อติดกับดักแต่มันกลับน่าหลงใหลเสียจนยากจะละสายตา มือเรียวใหญ่ของเขายื่นออกไป ปลายนิ้วแตะเบาๆ ลงบนกระดาษแผ่นเดียวกันกับเธอ ระยะห่างที่ใกล้ชิดทำให้เธอได้กลิ่นลมหายใจอุ่นๆ ของเขา "ความจริงมักจะซ่อนอยู่ในที่ที่เราไม่อยากมองที่สุดเสมอครับ... ดร.อลิสา" เรย์มอนด์กระซิบชิดริมหู น้ำเสียงของเขาพร่าต่ำและเต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันมืดมน "คุณคิดว่าพ่อของคุณหายตัวไปเพราะอุบัติเหตุจากการสำรวจจริงๆ หรือ? หรือคุณแค่มืดบอดต่อความจริงที่ว่า ผู้ชายที่คุณเคารพรักที่สุด... อาจเป็นคนลงมือขีดเขียนสัญลักษณ์บนศพเหล่านั้นด้วยมือของเขาเอง" คำพูดนั้นพุ่งตรงเข้ากระแทกจิตใจของอลิสาราวกับคมมีด ภาพความทรงจำในวัยเด็ก ภาพร่างของบิดาที่หมกมุ่นอยู่กับตำราโบราณและรอยเลือดปริศนาไหลทะลักเข้ามาในหัวจนเธอรู้สึกวิงเวียน เธอเกร็งขากรรไกรแน่นจนกล้ามเนื้อนูนขึ้น ดวงตาสะท้อนความเจ็บ ปวดและความโกรธขึงที่ปะปนกันอยู่ในความมืด "พ่อของฉันถูกพวกมันฆ่า..." อลิสาเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามรักษาเกราะป้องกันทางวิชาชีพและตรรกะที่เธอสั่งสมมาทั้งชีวิต "เขาไม่ใช่ฆาตกรแบบที่คุณพยายามจะป้ายสี!" "งั้นก็พิสูจน์ให้ผมเห็นสิครับ" เรย์มอนด์ผละตัวออกไปช้าๆ ดวงตาสีเทาคู่นั้นพราวระยับด้วยประกายความท้าทาย เขาหมุนตัวเดินไปหยิบแฟ้มเอกสารอีกแฟ้มหนึ่งขึ้นมาจากโต๊ะทำงานโลหะที่รกไปด้วยสมุดบันทึกโบราณ "เอกสารที่คุณถืออยู่เป็นเพียงแค่บทนำของโศกนาฏกรรม... ถ้าคุณกล้าพอที่จะเปิดหน้าต่อไป คุณจะได้รู้ว่าทำไมบิดาของคุณถึงต้องแลกชีวิตเพื่อปกปิดความลับนี้ และทำไม... สัญลักษณ์บนศพของเหยื่อรายล่าสุด ถึงมีรอยประทับเดียวกับแหวนที่สวมอยู่บนนิ้วของคุณในตอนนี้" อลิสาชะงักกึก สายตาคมกริบก้มลงมองที่นิ้วมือข้างซ้ายของตนเอง บนนิ้วมือเรียวมีแหวนเงินโบราณสลักลวดลายงูพันรอบกะโหลกศีรษะ ซึ่งเป็นมรดกชิ้นเดียวที่พ่อทิ้งไว้ให้เธอก่อนวันหายตัวไป... มันคือลวดลายเดียวกันกับรอยแผลเป็นบนศพในคดีฆาตกรรมล่าสุดที่เธอเพิ่งผ่าพิสูจน์เมื่อวานนี้ ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมห้องผ่าตัดศพยามวิกาล มีเพียงเสียงหยดน้ำจากก๊อกน้ำที่เสียดังติ๊ก... ติ๊ก... และเสียงหัวใจของอลิสถานที่เต้นกระหน่ำรัวราวกำลังจะระเบิด ทันใดนั้นเอง... ไฟนีออนเหนือศีรษะก็กระพริบไหวรุนแรงสองครั้งก่อนจะดับวูบลง ปล่อยให้ห้องทั้งห้องจมดิ่งสู่ความมืดมิดที่มีเพียงแสงจันทร์สีนวลสาดส่องผ่านกระจกหน้าต่างบานใหญ่เข้ามา ในความมืดที่ไร้ซึ่งแสงสว่าง เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังขึ้นจากทางเดินด้านนอก... มันไม่ใช่เสียงฝีเท้าของยามรักษาความปลอดภัย แต่มันเป็นเสียงลากเท้าช้าๆ แฝงด้วยความคุ้นเคย และที่สำคัญที่สุด... เสียงฝีเท้านั้นกำลังหยุดลงที่หน้าประตูกระจกห้องเก็บศพที่ปิดสนิท! เรย์มอนด์หันขวับไปมองที่ประตู แววตาที่เคยสุขุมลุ่มลึกกลับปรากฏร่องรอยของความระแวดระวังเป็นครั้งแรก เขาเอื้อมมือมาคว้าข้อมือของอลิสาไว้แน่นด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ พร้อมกับกระซิบด้วยน้ำเสียงที่เฉียบขาดที่สุดเท่าที่เธอเคยได้ยินจากเขา "อย่าส่งเสียง... และเตรียมปืนของคุณให้พร้อม คนที่เคาะประตูอยู่นั่น ไม่ใช่ทั้งตำรวจ และไม่ใช่... มนุษย์ครับ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดนี้ไปกับ "เงาจันทราลี้ลับ" แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ