ความตายไม่ปรานีใคร

กลิ่นฟอร์มาลีนเข้มข้นจนแสบจมูกเคล้ากับกลิ่นคาวสนิมเหล็กที่อบอวลอยู่ทั่วห้องชันสูตรพลิกศพยามวิกาล บรรยากาศรอบกายเงียบงันจนได้ยินเพียงเสียงหยดน้ำจากก๊อกสแตนเลสที่กระทบอ่างล้างมือเป็นจังหวะราวกับนาฬิกามรณะ ดร.อลิสา ยืนนิ่งสนิทอยู่หน้าโต๊ะผ่าตัด แววตาสีเทาคู่สวยภายใต้กรอบแว่นไร้กรอบฉายประกายความเยือกเย็นที่สั่นคลอนเล็กน้อยอย่างปิดไม่มิด ปลายนิ้วเรียวภายใต้ถุงมือยางสีขาวยังคงสั่นระริกจากการสัมผัสโครงกระดูกของเพื่อนร่วมงาน—คนที่เพิ่งนั่งดื่มกาแฟถ้วยเดียวกันเมื่อช่วงบ่าย ร่างไร้วิญญาณบนเตียงสแตนเลสไม่ใช่ใครที่ไหน แต่คือ "หมอภาคิน" แพทย์นิติเวชรุ่นพี่ผู้เชี่ยวชาญด้านพิษวิทยา สภาพของเขาในยามนี้ถูกบิดเบี้ยวด้วยเงื่อนปมเชือกป่านโบราณที่ถักทอเป็นลวดลายเรขาคณิตอันซับซ้อน ร่องรอยการฆาตกรรมไม่ได้บ่งบอกถึงความแค้นส่วน ตัวธรรมดา หากแต่สะท้อนถึง "พิธีกรรม" ที่ถูกจำลองขึ้นมาจากบันทึกโบราณหมื่นปีที่เธอและเขาเคยถกเถียงกันในห้องทำงาน "น่าสยดสยองใช่ไหมครับ... หรือควรจะพูดว่า มันคือความงดงามในความวิปริตดีล่ะ, ดร.อลิสา" น้ำเสียงทุ้มนุ่มทว่าแฝงความเยียบเย็นดังขึ้นจากความมืดตรงมุมห้อง เรย์มอนด์ก้าวเท้าออกจากเงาสลัวของเสาปูนเปลือยอย่างเชื่องช้า ร่างสูงสง่างามในชุดสูทสีเข้มเข้ารูปดูขัดแย้งกับกลิ่นอายความตายรอบตัวอย่างสิ้นเชิง นัยน์ตาคมกริบของนักมานุษยวิทยาผู้นี้พินิจพิเคราะห์ร่างไร้ลมหายใจของภาคินด้วยความหลงใหล มากกว่าความสะพรึงกลัว—ความหลงใหลที่ทำให้อลิสาอยากจะคว้ามีดผ่าตัดซัดใส่เขาเสียให้รู้แล้วรู้รอด อลิสาตวัดสายตาคมกริบมองชายหนุ่ม รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมปากหยักสวยของเธอ "คุณมาทำอะไรที่นี่ เรย์มอนด์ พื้นที่ตรงนี้จำกัดเฉพาะบุคลากรทางการแพทย์ และคุณ... เป็นเพียงผู้ต้องสงสัยคนสำคัญในคดีฆาตกรรมต่อเนื่องชุดนี้" เรย์มอนด์หัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงนั้นทุ้มต่ำและชวนขนลุก เขาก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะชันสูตรโดยไม่รักษาระยะห่างที่ควรจะเป็น ปลายจมูกของเขาแทบจะชนกับไหล่ของเธอหากอลิสาไม่ถอยหลังครึ่งก้าวเพื่อรักษากำแพงป้องกันตัว "ผู้ต้องสงสัย? คุณใช้ตรรกะทางนิติเวชตัดสินผมอีกแล้วนะ, อลิสา... ทั้งที่คุณก็รู้ดีว่า ความตายรูปแบบนี้ไม่ได้เกิดขึ้นจากฝีมือของมนุษย์ธรรมดา" "อย่ามาพูดจาเหลาะแหละกับฉันนะ!" อลิสากระแทกเสียงต่ำ ลมหายใจของเธอติดขัดเล็กน้อยเมื่อกลิ่นน้ำหอมเฉพาะตัวของเรย์มอนด์ปะปนกับกลิ่นคาวเลือด "รอยเงื่อนปมบนคอของภาคิน ถูกถักทอด้วยวิธีเดียวกับบันทึกโบราณที่คุณครอบครอง และคุณก็เป็นคนเดียวที่พูดถึงสัญลักษณ์นี้เมื่อวานนี้!" เรย์มอนด์ไม่โต้ตอบทันที เขายื่นมือหนาออกไป ปลายนิ้วเรียวยาวแตะเบาๆ ที่ขอบโต๊ะสแตนเลสใกล้กับมือของอลิสา ดวงตาคมเข้มจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีเทาของเธออย่างสื่อความหมาย "คุณกำลังหวาดกลัว, อลิสา... ไม่ใช่เพราะสภาพศพของเพื่อนร่วมงาน แต่คุณกลัวว่าสิ่งที่ผมพยายามเตือนคุณมาตลอด มันคือเรื่องจริง" บรรยากาศระหว่างคนทั้งสองอัดแน่นไปด้วยแรงปรารถนาอันดำมืดและอันตรายที่พุ่งพล่าน สัญชาตญาณดิบในตัวของอลิสากำลังกรีดร้องเตือนภัย แต่ความอยากรู้อยากเห็นในฐานะนักวิทยาศาสตร์ผู้แสวงหาความจริงกลับดึงดูดเธอให้ดำดิ่งลงไปในวังวนที่เขาสร้างขึ้น ก่อนที่อลิสาจะทันได้เอ่ยปากตอกกลับ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงและเสียงเคาะประตูก็จادดังขึ้นจากด้านนอก ตามมาด้วยเสียงตะโกนร้อนรนของเจ้าหน้าที่ตำรวจยามวิกาล "ดร.อลิสาครับ! เกิดเรื่องแล้วครับ! ที่ห้องเก็บหลักฐาน... มีคนบุกรุก!" อลิสาชะงัก เธอนำสายตากลับมามองเรย์มอนด์ แต่ชายหนุ่มกลับหายไปจากจุดที่ยืนอยู่ราวกับภาพลวงตา ทิ้งไว้เพียงความเย็นเยียบที่ยังคงอบอวลและคำกระซิบแผ่วเบาราวกับเสียงลมหายใจข้างใบหูของเธอในความมืด *"ระวังตัวไว้นะครับ... ของขวัญชิ้นต่อไป กำลังจะถูกส่งถึงมือคุณแล้ว"* อลิสารemลือกตาขึ้นด้วยความตกใจ รีบวิ่งฝ่าความมืดออกไปยังห้องเก็บหลักฐานทันที แสงไฟฉุกเฉินสีแดงกะพริบวับวาบสาดส่องไปทั่วทางเดินอันเงียบงัน ร่างของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคนหนึ่งนอนแน่นิ่งอยู่หน้าประตูห้องเก็บหลักฐาน ในมือของเขากำวัตถุชิ้นหนึ่งแน่น—มันคือ "จารึกแผ่นดินเหนียวโบราณ" ชิ้นใหม่ที่เพิ่งถูกขุดพบจากหลุมศพปริศนาเมื่อช่วงเย็น และบนแผ่นจารึกนั้น... สลักชื่อของ "อลิสา" เอาไว้ด้วยเลือดสดๆ ที่ยังไม่แห้งสนิท! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดนี้ไปกับ "เงาจันทราลี้ลับ" แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ