แผนการตลาดฉบับราชสำนักสู่คอมมูน

กลิ่นหอมละมุนของโสมตังquīที่เคี่ยวเคียงกับรากปеìกี้จนงวดได้ที่ ลอยอวลอบอวลอยู่ภายในห้องครัวดินเผาเก่าคร่ำคร่า แสงตะเกียงน้ำมันก๊าดสีส้มสลัวสาดส่องกระทบเรียวคระเน็ตของไป๋จินซู นางกำลังใช้สากไม้เนื้อหอมบดสมุนไพรป่าแห้งในครกหินโบราณอย่างเป็นจังหวะ ทุกอณูการเคลื่อนไหวเปี่ยมด้วยความสง่างามราวกับบัณฑิตผู้กำลังรจนาบทกวี แม้ในยามที่นางสวมใส่เสื้อผ้าฝ้ายหยาบสีหม่นตามธรรมเนียมยุคเจ็ดสิบ ทว่าทรวดทรงและกิริยามარยาทกลับซ่อนเร้นกลิ่นอายของราชสำนักอันสูงส่งไว้อย่างแนบเนียน "เจ้ากำลังทำอะไรของเจ้าอีก ไป๋จินซู? สมุนไพรป่าพวกนี้ รัฐบาลคอมมูนไม่สนับสนุนให้เอามาทำเป็นการค้าส่วนตัวนะ หากมีใครตาไวตาเรือนมาพบเข้า เกรงว่าตระกูลเราจะเดือดร้อนเรื่อง 'แนวคิดนายทุนน้อย' อีก" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจเอ่ยขึ้นจากความมืดตรงธรณีประตู ลู่ถิงเฉินก้าวเท้าเข้ามาในห้องแคบๆ ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบสีเขียวเข้มของกองกำลังรักษาความมั่นคงชายแดนทำให้บรรยากาศรอบตัวดูคับแคบลงทันตา ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยววאกาดกวาดมองถาดไม้ไผ่ที่เรียงรายด้วยห่อสมุนไพรบดละเอียดอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ไป๋จินซูหยุดมือที่กำลังบดสมุนไพร นางไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นทันที ทว่ากลับหยิบผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาดขึ้นมาซับเรียวนิ้วเรียวงามอย่างเชื่องช้า ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดที่ซ่อนอยู่ในฝักแพร "ท่านผู้กองลู่... คำว่า 'นายทุนน้อย' กับ 'การพัฒนาชีวิตความเป็นอยู่ของราษฎร' มีเส้นแบ่งบางๆ กั้นอยู่เพียงแค่ว่า ใครเป็นคนถือหางเสือต่างหาก" นางเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาสุกสกาวดั่งดวงดาราในคืนเดือนมืดทอดมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยรอยยิ้มบางเบาที่มุมปาก "ท่านคิดว่า ชาวบ้านในคอมมูนตงซานแห่งนี้ ทนอดอยากปากแห้งมานานเท่าไหร่แล้ว? ฤดูหนาวปีนี้หากไม่มีเสบียงสำรองหรือรายได้เสริมจากสมุนไพรแปรรูปเหล่านี้ เกรงว่าเด็กๆ ในหมู่บ้านคงไม่พ้นต้องล้มป่วยล้มตายราวกับใบไม้ร่วง" ลู่ถิงเฉินหรี่ตาลงเล็กน้อย เขาเดินเข้าไปใกล้หญิงสาวทีละก้าว กลิ่นอายความเยือกเย็นดุจภูเขาน้ำแข็งแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลง ผู้กองหนุ่มจ้องมองดวงหน้าเนียนละเอียดไร้ที่ติของนาง ประกายความฉลาดเฉลียวที่ซ่อนอยู่หลังม่านตาคู่นั้นทำให้หัวใจของเขาเต้นผิดจังหวะอย่างไม่ควรจะเป็น "เจ้ากำลังใช้ 'ตำรับยาหลวง' ของบรรพบุรุษมาดัดแปลงเป็นสินค้าอุปโภคบริโภคประจำวัน... เจ้าคิดจะเปิดร้านค้าใต้ดินหรืออย่างไร?" เสียงของเขาลดต่ำลงจนกลายเป็นกระซิบชิดริมหู ขณะที่ร่างสูงโน้มตัวลงมาประชิดโต๊ะไม้ จนไป๋จินซูกลุ่มกลิ่นกายบุรุษเจือกลิ่นอายควันปืนและสนิมเหล็กเข้าปะทะนาสิก "ข้าไม่ได้เปิดร้านค้าใต้ดิน..." ไป๋จินซูเอียงคอมองเขาเล็กน้อย รอยยิ้มของนางลึกล้ำขึ้น บ่งบอกถึงการเดินหมากที่คิดล่วงหน้าไปไกลถึงเจ็ดก้าว "ข้ากำลังทำ 'แผนการตลาดฉบับราชสำนักสู่คอมมูน' ต่างหากเล่า ท่านผู้กอง... ลองคิดดูสิ หากเราเปลี่ยนสมุนไพรบดเหล่านี้ให้กลายเป็น 'ยาทาแก้ปวดเมื่อย' และ 'แป้งสมุนไพรบำรุงผิว' ที่ใช้งานง่ายสำหรับชาวนาที่ต้องตรากตรำทำงานในนาข้าวตลอดวัน ท่านคิดว่าหัวหน้าคอมมูนจะปฏิเสธรายได้ที่จะเข้าสู่ส่วนรวมหรือ?" ลู่ถิงเฉินนิ่งงันไปชั่วขณะ สมองอันเฉียบแหลมของนายทหารระดับสูงประมวลผลคำพูดของนางอย่างรวดเร็ว หญิงสาวผู้นี้ไม่ได้กำลังทำผิดกฎหมาย แต่เธอกำลังใช้ช่องโหว่ของนโยบายมาสร้างความมั่งคั่งให้ตนเองและชุมชนอย่างแยบยลที่สุด ช่างเป็นเล่ห์เหลี่ยมที่ทั้งงดงามและอันตรายยิ่งนัก ทว่า ก่อนที่ชายหนุ่มจะได้กล่าววาจาใดโต้แย้ง เสียงเคาะประตูรั้วบ้านด้านนอกก็ดังขึ้นอย่างเร่งรีบ ตามมาด้วยเสียงตะโกนด้วยความตื่นตระหนกของเพื่อนบ้าน "ผู้กองลู่! คุณไป๋!แย่แล้วครับ! ท่านหัวหน้าเขตคอมมูน พร้อมกับเจ้าหน้าที่ตรวจสอบพรรค... กำลังเดินตรงมาที่บ้านของพวกคุณแล้ว!" ลู่ถิงเฉินหันขวับไปมองที่ประตูบ้าน ทันใดนั้น สายตาดั่งเหยี่ยวก็ตวัดกลับมามองหญิงสาวที่ยังคงนั่งจิบชาอุ่นๆ อย่างใจเย็นราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น บนโต๊ะตรงหน้าคือห่อสมุนไพรแปรรูปนับร้อยชิ้นที่ยังไม่ได้ซุกซ่อน ไป๋จินซูวางถ้วยชาลงบนโต๊ะ เสียงกระทบกันเบาๆ ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ นางช้อนตาขึ้นมองนายทหารหนุ่ม พลางยกยิ้มมุมปากอย่างท้าทาย "ท่านผู้กอง... ดูเหมือนว่า หมากกระดานแรกของข้ากับท่าน กำลังจะเริ่มเดินอย่างเป็นทางการแล้วกระมังครับ?" ขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางพลิกชะตากรรมไปกับตัวละครทุกตัวด้วยกันนะครับ หวังว่าจะสนุกและตื่นเต้นไปกับชั้นเชิงของไป๋จินซูนะครับ