โสมป่าพันปีในหุบเขาหมอก

"เจ้าจะเอาชีวิตไปทิ้งไว้บนยอดเขาหมอกเพียงเพื่อเด็กน้อยที่ไม่มีแม้แต่แซ่สกุลเดียวกันอย่างนั้นหรือ ไป๋จินซู?" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องโถงไม้เก่าที่ผุพังตามกาลเวลา 'ลู่ถิงเฉิน' ยืนตระหง่านอยู่หลังเงามืด สายตาคมปลาบดุจเหยี่ยวของเขาจ้องมองหญิงสาวที่กำลังสะพายย่ามผ้าป่านเก่าๆ เตรียมตัวออกเดินทางในยามวิกาล แสงจันทร์เสี้ยวสาดส่องลงมากระทบใบหน้าเนียนละเอียดราวหยกสลักของนาง ทว่าแววตากลับแน่วแน่มิสั่นคลอน ไป๋จินซูหยุดฝีเท้า นางไม่ได้หันกลับไปมองเจ้าของเสียง แต่รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากกลับดูเยือกเย็นยิ่งกว่าน้ำค้างบนยอดหญ้า "ท่านผู้กองลู่ ชีวิตคนเราในยุคสมัยที่ข้าวยากหมากแพงเช่นนี้ หากชั่งด้วยตราชั่งแห่งผลประโยชน์ก็คงไร้ค่า แต่หากชั่งด้วยมโนธรรม... แม้เพียงลมหายใจของเด็กคนหนึ่ง ก็หนักอึ้งดั่งขุนเขา" นางขยับเสื้อตัวนอกที่ตัดเย็บจากผ้าฝ้ายเนื้อหยาบกระชับแน่น ก่อนจะก้าวเท้าออกไปสู่ความมืดมิดของผืนป่าทึบเบื้องหน้า ลู่ถิงเฉินสาวเท้าตามอย่างเงียบเชียบ ทุกย่างก้าวของเขาไร้ซึ่งเสียงสะท้อน ราวกับเงาที่ติดตามวิญญาณ เขาไม่ใช่คนที่ปล่อยให้ผู้ใดเข้าไปเผชิญอันตรายใน 'หุบเขาหมอก' ซึ่งขึ้นชื่อว่าเป็นแดนอาถรรพ์ที่แม้แต่นายพรานผู้ช่ำชองยังไม่กล้าเหยียบย่างโดยไม่มีการเตรียมการ ทั้งสองเดินทางผ่านพงไพรที่ปกคลุมด้วยไอหมอกสีขาวจัด กลิ่นดินชื้นและกลิ่นเน่าเปื่อยของใบไม้ทับถมเตะจมูก ไป๋จินซูขยับมือที่สั่นเทาเล็กน้อยจากความหนาวเหน็บ นางกุมตราหยกที่ได้รับมาเมื่อบทก่อนหน้าไว้แน่นภายใต้อกเสื้อ ความเย็นของหยกส่งผ่านถึงหัวใจเตือนสติว่านางไม่ได้มาเพื่อเป็นหมอชาวบ้านธรรมดา แต่มาเพื่อทวงคืนสิ่งที่ถูกพรากไปจากบรรพชน "หยุด" ลู่ถิงเฉินกระซิบเบาๆ มือหนาคว้าต้นแขนนางไว้แน่นก่อนจะกระชากเข้าหาตัว กลิ่นอายบุรุษเพศที่อบอวลด้วยกลิ่นยาสูบจางๆ ปะทะเข้ากับจมูกของหญิงสาว ในพริบตานั้น ลูกธนูไม้ไผ่ที่อาบยาพิษก็พุ่งเฉียดศีรษะนางไปปักลงบนลำต้นสนอย่างจัง "กับดักล่าสัตว์ของพวกนายพรานเถื่อน?" จินซูถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความหวาดหวั่น นางมองลึกเข้าไปในดวงตาของลู่ถิงเฉินที่ใกล้เพียงคืบ แววตาของเขาซ่อนความกังวลที่เขาพยายามปกปิดไว้ภายใต้หน้ากากของชายชาตินักรบ "ไม่ใช่" ลู่ถิงเฉินตอบ เสียงของเขาต่ำจนแทบเป็นเสียงคำราม "คนพวกนี้ไม่ได้ล่าสัตว์ พวกมันล่า 'คน' ที่เข้ามาป้วนเปี้ยนใกล้สมบัติล้ำค่าในหุบเขาหมอก เจ้าคิดว่าโสมป่าพันปีในตำนานมีไว้ให้ใครก็ได้มาเก็บไปงั้นรึ?" จินซูไม่ตอบโต้ แต่กลับก้มลงหยิบผงสมุนไพรสีขาวในย่ามขึ้นมาโปรยลงบนอากาศ ความเย็นจัดของบรรยากาศทำให้ผงสมุนไพรทำปฏิกิริยากับหมอกกลายเป็นไอสีม่วงจางๆ ที่ลอยไปทิศทางที่ธนูถูกยิงมา ไม่กี่อึดใจ เสียงร้องโหยหวนของชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่งก็ดังขึ้นตามด้วยเสียงการต่อสู้ตะลุมบอน "วิชากุนซือ... การใช้ธาตุเปลี่ยนทิศทางลม" ลู่ถิงเฉินพึมพำ สายตามองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความทึ่งแกมหวาดระแวง เขาไม่เคยเห็นสตรีใดใช้วิชาแพทย์โบราณผสมผสานกับยุทธวิธีสงครามได้อย่างแนบเนียนถึงเพียงนี้ เมื่อสถานการณ์สงบลง ทั้งคู่ลึกเข้าไปถึงใจกลางหุบเขา แสงจันทร์สาดส่องลงบนโขดหินกลางสระน้ำนิ่งสนิท บนนั้น โสมป่าพันปีสีทองอร่ามราวดั่งดวงอาทิตย์ขนาดจิ๋ววางตัวอยู่ ทว่ารอบๆ โสมนั้นกลับมีไอสีดำหมุนวนราวกับมีจิตวิญญาณคุ้มครอง ไป๋จินซูก้าวเข้าไปอย่างระมัดระวัง นางถอดเข็มเงินออกจากมวยผม เตรียมพร้อมทำพิธีเก็บสมุนไพรโบราณตามตำราที่จดจำได้แม่นยำ ทว่าในขณะที่ปลายเข็มแตะลงบนโคนโสมนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนกลุ่มหนึ่งก็ล้อมกรอบเข้ามา พร้อมกับแสงไฟจากคบเพลิงที่สว่างวาบไปทั่วบริเวณ "ท่านผู้กองลู่!" เสียงหนึ่งตะโกนก้อง "พวกเราได้รับคำสั่งด่วนให้มาควบคุมตัวนักโทษที่หลบหนี และพบว่าท่านกำลังสมคบคิดกับหญิงวิปลาสผู้นี้ขโมยของหลวง!" ลู่ถิงเฉินชักปืนออกมาอย่างรวดเร็ว กายของเขากำบังไป๋จินซูไว้มิดชิด แววตาที่เคยเยือกเย็นบัดนี้ลุกโชนดั่งเพลิงกัลป์ เขาหันมาสบตาจินซูเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ทำให้นางต้องชะงัก "จินซู... สิ่งที่อยู่ในมือเจ้าไม่ใช่แค่ยารักษาโรค แต่มันคือกุญแจไขตราหยกที่เจ้าถือครองอยู่ ถ้าเจ้าเก็บมันได้ตอนนี้ เราสองคนอาจไม่มีวันได้กลับลงไปจากเขาอีกลูก..." จินซูมองโสมในมือ สลับกับตราหยกในอกเสื้อ หัวใจของนางเต้นรัวเหมือนกลองศึก นี่ไม่ใช่แค่การรักษาชีวิตเด็ก แต่คือจุดเริ่มต้นของการทวงคืนอำนาจที่ล่มสลาย นางตัดสินใจคว้าโสมนั้นไว้มั่น ก่อนจะตวัดสายตาคมกริบไปยังกลุ่มทหารที่ล้อมเข้ามา "ใครบอกท่านลู่... ว่าข้าจะยอมเป็นนักโทษของคนพวกนี้?" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านหมอกหนาไปกับข้าครับ ผมจะรอพบท่านในตอนต่อไปนะครับ เฉินเว่ยสายลุย