กลิ่นธูปแห่งความตาย

"เจ้าไม่ได้มาที่นี่เพียงลำพัง" เสียงกระซิบแหบพร่าคล้ายเสียงใบไม้แห้งเสียดสีกันดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องบรรทมส่วนพระองค์ในจวนหลี่จวินอ๋อง รำเพยชะงักฝีเท้าขณะกำลังจัดเตรียมเครื่องเสวยว่าง เธอไม่ได้หันไปมองต้นเสียง เพราะรู้ดีว่าผู้ที่พูดประโยคนั้นไม่ใช่คน แต่เป็นเงาดำมืดที่แนบติดอยู่กับแผ่นหลังของเธอมาตั้งแต่ออกจากเรือนไทยริมน้ำในคืนที่หมอกลงจัด หลี่จวินอ๋องผู้ประทับอยู่หลังโต๊ะทรงงานไม้จันทน์หอมทรงวางพู่กันลงช้าๆ นัยน์ตาคมกริบดุจพยัคฆ์จับจ้องมาที่นาง ราวกับจะล่วงรู้ถึงความลับที่นางพยายามซ่อนเร้นมาตลอดการเดินทางข้ามภพภูมิ "เจ้ากำลังคุยกับใคร... รำเพย" น้ำเสียงของท่านอ๋องเยือกเย็นดั่งน้ำแข็งที่ถูกทิ้งไว้ในฤดูหนาว แม้ภายนอกจะดูสงบ แต่แรงกดดันจากอำนาจที่แผ่ออกมาทำให้บรรยากาศในห้องหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก "หม่อมฉันเพียงแค่รู้สึกถึง... กลิ่นธูป" รำเพยตอบพลางก้มหน้าต่ำ มือที่ประคองถาดเครื่องเสวยสั่นระริกเพียงครู่ ก่อนจะควบคุมให้กลับมานิ่งสนิทดั่งผิวน้ำที่ไม่มีวันสั่นคลอน นางไม่ใช่หญิงสาวขี้กลัว แต่การที่ผีเรือนไทยตามติดข้ามมิติมาได้นั้น ย่อมหมายความว่ามี 'พันธนาการ' บางอย่างที่ตัดไม่ขาด และมันกำลังเริ่มแผ่รังสีอาฆาตไปทั่วจวนอันมั่งคั่งแห่งนี้ กลิ่นธูปอบอวลขึ้นมาในอากาศ กลิ่นนั้นไม่ใช่กลิ่นหอมของกำยานชั้นดีในวังหลวง แต่มันคือกลิ่นของธูปไม้จันทน์เก่าๆ ที่ใช้ในพิธีศพ กลิ่นที่มาพร้อมกับความเย็นยะเยือกที่กัดกินไปถึงกระดูกดำ รำเพยขยับเข้าไปใกล้โต๊ะทรงงาน วางจอกชาลงอย่างแผ่วเบา ขณะที่ท่านอ๋องเงยหน้าขึ้น สายตาของบุรุษผู้กุมชะตาชีวิตคนนับหมื่นจับจ้องที่ดวงตาของนาง ราวกับจะค้นหาความจริงที่ซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกตาที่หลบต่ำ "เจ้ามีสัมผัสที่พิเศษกว่าใครในวังหลังนี้" หลี่จวินอ๋องเอ่ยขึ้นเบาๆ มือหนาของเขาเลื่อนไปแตะที่ด้ามดาบประจำกายข้างตัว "แต่จงจำไว้ว่า สิ่งใดที่เจ้าพาเข้ามาในจวนของข้า... เจ้าต้องเป็นผู้รับผิดชอบเอง หากมันนำภัยมาสู่บัลลังก์หรือชีวิตของคนในจวน ข้าจะไม่ปรานี ไม่ว่าเจ้าจะมีความสำคัญต่อข้าเพียงใดก็ตาม" รำเพยเงยหน้าสบตาเขา แววตาของนางนิ่งสงบ ทว่าลึกซึ้งดุจมหาสมุทร "สิ่งที่ติดตามหม่อมฉันมามิใช่ภัยพิบัติที่ท่านต้องหวั่นเกรง แต่มันคือความแค้นที่ยังไม่ได้รับการชำระ หากท่านต้องการชิงบัลลังก์เลือด สิ่งที่ติดตามหม่อมฉันมานี้ อาจเป็นเพียงกุญแจดอกเดียวที่จะช่วยเปิดประตูสู่ความลับของศัตรูที่ท่านมองไม่เห็น" ทันใดนั้น แสงเทียนในห้องก็ดับวูบลงพร้อมกันทุกเล่ม! รำเพยสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แล่นผ่านหัวไหล่ ขนลุกซู่อย่างควบคุมไม่ได้ ในความมืดมิดนั้น นางเห็นร่างเลือนรางของหญิงสาวในชุดสไบโบราณที่เปื้อนเลือดกำลังก้มลงกระซิบที่ข้างหูของหลี่จวินอ๋อง ร่างนั้นไร้ขา ล่องลอยดั่งควันไฟ หลี่จวินอ๋องคว้าข้อมือนางไว้แน่น ความร้อนจากร่างกายบุรุษปะทะกับไอเย็นจากวิญญาณอาฆาต เกิดเป็นกระแสไฟฟ้าที่รุนแรงจนนางแทบเสียหลัก "เจ้าพาอะไรเข้ามากันแน่?" ท่านอ๋องคำรามต่ำ ในวินาทีที่แสงเทียนถูกจุดขึ้นอีกครั้งโดยมือที่สั่นเทาของขันทีที่รีบวิ่งเข้ามา รำเพยเห็นบางอย่างที่วางอยู่บนโต๊ะทรงงาน... ข้างๆ จอกชาที่นางเพิ่งยกมาให้ท่านอ๋อง มีกระดาษพับปิดผนึกด้วยตราประทับสีเลือดวางอยู่ มันไม่ใช่ฎีกาจากราชสำนัก แต่เป็นจดหมายสาปแช่งที่เขียนด้วยอักขระโบราณที่นางคุ้นเคยเป็นอย่างดี—อักขระที่จารึกอยู่บนฝาโลงศพของศัตรูที่นางเคยสาปส่งในชาติก่อน รำเพยเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาสะท้อนในน้ำชาที่ยังไม่ทันจิบ—นั่นไม่ใช่เงาของนาง และไม่ใช่เงาของท่านอ๋อง แต่เป็นเงาของใบหน้าที่ไร้ดวงตา กำลังยกมือขึ้นชี้ไปยังท่านอ๋องอย่างอาฆาต ก่อนที่นางจะทันได้เตือน ความเงียบงันก็ถูกทำลายด้วยเสียงกรีดร้องโหยหวนจากเรือนหลังที่ดังแทรกเข้ามาในโสตประสาท เป็นเสียงที่ก้องกังวานด้วยความแค้นที่รอคอยการชำระสะสางมานานนับร้อยปี และในจังหวะนั้นเอง ประตูห้องทรงงานก็ถูกผลักออกอย่างแรง โดยขันทีคนสนิทที่หน้าตาตื่นตระหนก พร้อมรายงานด้วยเสียงอันสั่นเครือว่า "ทูลท่านอ๋อง... เกิดเหตุประหลาดที่เรือนท้ายจวน... เหล่าสนมที่เพิ่งเข้ามาใหม่... ถูกบางอย่าง 'ลาก' ลงไปใต้ผืนน้ำในสระบัวจนสิ้นใจหมดแล้วพ่ะย่ะค่ะ!" หลี่จวินอ๋องผุดลุกขึ้น แววตาคมกริบหันมาจ้องมองรำเพยอย่างไม่อาจคาดเดาความรู้สึก มือของเขาเลื่อนไปหยิบจอกชาที่นางเตรียมมาขึ้นจิบหนึ่งอึกอย่างไม่เกรงกลัว ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ทำให้หัวใจของนางกระตุกวูบ "ดูเหมือนว่า กลิ่นธูปที่เจ้าว่า... จะเริ่มกลายเป็นกลิ่นคาวเลือดที่ข้าคุ้นเคยเสียแล้วนะ รำเพย" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปในความมืดมิดนี้ด้วยกันนะครับ ศาลาริมน้ำโบราณ