สายตาเย็นชาจากท่านอ๋อง

กลิ่นอายคาวเลือดจาง ๆ ที่ลอยอวลอยู่เหนือผิวน้ำในสระบัวหลวง แฝงมากับสายลมยามค่ำคืนที่พัดพาเอาละอองฝนโปรยปรายลงเคลือบคลุมเรือนกระจกโบราณ รำเพยยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าบานหน้าต่างแกะสลักลวดลายวิจิตร นางในอาภรณ์ผ้าไหมปักดิ้นเงินลายหงส์เหินสีชาดสะท้อนแสงจันทร์สลัว ดวงตากลมโตคู่คมกริบจับจ้องไปยังร่างสูงใหญ่ที่ก้าวเข้ามาอย่างเงียบเชียบ ราวกับพญายมที่เดินออกมาจากขุมนรกโลกันตร์ หลี่จวินอ๋อง... บุรุษผู้กุมอำนาจครึ่งค่อนราชสำนักและกองทัพพยัคฆ์ทมิฬ พระองค์ทรงสวมฉลองพระองค์สีนิลสนิทปักลายมังกรห้ากรงเล็บด้วยด้ายทองคำเรืองรอง พระพักตร์คมคายดั่งสลักจากหินอ่อนสีหยกขาวทว่าเย็นชาไร้ความรู้สึก นัยน์ตาคมกริบดั่งเหยี่ยวราตรีคู่นั้นกวาดมองสำรวจเรือนร่างระหงของนางตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า รังสีอำมหิตแผ่ซ่านกดดันจนบรรยากาศรอบกายแทบจะแข็งตัวเป็นน้ำแข็ง "เจ้านามาสืบราชทัณฑ์จากเบื้องบน หรือเป็นเพียงวิญญาณเร่ร่อนที่รอวันให้ข้าส่งกลับไปสู่ปรโลกกันแน่... แม่นางรำ" พระสุรเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอื้อนเอ่ยขึ้น ทว่าเยียบเย็นเสียจนคนฟังรู้สึกราวกับมีเข็มเงินนับร้อยเล่มจ้วงแทงลงมากลางกระดูกสันหลัง หลี่จวินอ๋องไม่ได้แสดงความหวาดกลัวต่อภูตผีปีศาจหรือดวงวิญญาณอาฆาตที่เล่าลือกันในวังหลังแห่งนี้แม้แต่น้อย ตรงกันข้าม พระองค์กลับก้าวเข้าไปใกล้ร่างของรำเพยทีละก้าวอย่างเชื่องช้า รองเท้าบูทหนังปักลายเหยียบย่ำลงบนพื้นไม้สนจนเกิดเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดท่ามกลางความเงียบงัน รำเพยไม่ถอยหนี นางเงยหน้าขึ้นสบพระเนตรคมคลาวนั้นตรง ๆ แม้ภายในใจจะตระหนักดีว่าบุรุษเบื้องหน้าคือผู้ที่มือเคยเปื้อนเลือดขุนนางมาแล้วนับร้อยชีวิต แต่ในฐานะที่นางเองก็ถูกพันธนาการด้วยความแค้นข้ามภพ นางจึงมิอาจก้มหัวให้ผู้ใดทั้งสิ้น รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากของสตรีงาม ดุจดอกเหมันต์ที่แย้มกลีบกลางพายุหิมะ "หม่อมฉันเป็นใคร พระองค์ย่อมทรงทราบดีจากรายงานลับของเงาพยัคฆ์แล้วมิใช่หรือเพคะ... ท่านอ๋อง" รำเพยทูลตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลทว่าหนักแน่นไร้ความหวั่นเกรง "เพียงแต่การที่พระองค์เสด็จมาเยือนศาลาริมน้ำในยามวิกาลเช่นนี้ เกรงว่าจะมิใช่เพราะทรงคิดถึงลีลาการรำดาบของหม่อมฉันกระมัง" หลี่จวินอ๋องชะงักฝีพระบาทลงเล็กน้อย พระเนตรหรี่แคบลงอย่างใช้ความคิด ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ ทว่าอวลไปด้วยกลิ่นอายการชิงไหวชิงพริบที่เข้มข้นยิ่งกว่ายาพิษ พระองค์ทรงทราบดีว่าสตรีผู้นี้มิใช่หญิงสาวชาวบ้านธรรมดา นางมีความลับซ่อนอยู่ใต้รอยยิ้มและคราบน้ำตาแห่งอดีตชาติ และความลับนั้นอาจเป็นกุญแจสำคัญในการไขปริศนาการลอบปลงพระชนม์ที่กำลังสั่นคลอนบัลลังก์มังกรในยามนี้ "เจ้าฉลาดเกินไป..." หลี่จวินอ๋องตรัสด้วยพระสุรเสียงกระซิบชิดพระพักตร์ กลิ่นอายบุรุษและกลิ่นจาง ๆ ของสนิมเหล็กจากสนามรบโชยปะทะนาสิกของนาง "และความฉลาดมักนำพาความตายมาสู่สตรีเสมอ ในวังหลังแห่งนี้ มีเพียงคนโง่เท่านั้นที่อายุยืนยาว เจ้าไม่กลัวคมดาบของข้าหรืออย่างไร" "หากความตายคือนิรันดร์ที่ปลดปล่อยหม่อมฉันจากคำสาป การสิ้นชีพด้วยคมดาบของท่านอ๋อง ก็คงประเสริฐกว่าการต้องทนมองดูบ้านเมืองล่มสลายใต้เงื้อมมือของทรราชเพคะ" รำเพยตอบกลับทันควัน ดวงตาคู่สวยเปล่งประกายความเด็ดเดี่ยวท้าทาย จนหลี่จวินอ๋องถึงกับนิ่งงันไปชั่วอึดใจ พระองค์ไม่เคยพบสตรีใดกล้าต่อปากต่อคำกับพระองค์เช่นนี้มาก่อน นัยน์ตาคมกริบฉายแววสนพระทัยวาบผ่านขึ้นมาอย่างรวดเร็วก่อนจะจางหายไปในความมืดมิด บรรยากาศระหว่างคนทั้งสองตึงเครียดถึงขีดสุด ราวกับเส้นด้ายที่ถูกดึงจนตึงเปรี๊ยะพร้อมจะขาดผึ่งได้ทุกเมื่อ ทว่าในขณะที่หลี่จวินอ๋องกำลังจะเอื้อมพระหัตถ์มาเชยคางมนของนางเพื่อพิจารณาให้ถ้วนถี่ เสียงฝีเท้าเร่งรีบและเสียงหอบหายใจของขันทีคนสนิทก็ดังแทรกขึ้นทำลายความเงียบจากนอกประตูเรือน "ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!" ขันทีเฒ่าคุกเข่าลงหน้าประตูกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ราชโองการลับจากท้องพระโรงด่วนที่สุด... พระพันปีหลวงทรงพระประชวรหนักกะทันหันหลังเสวยพระกระยาหาร และ... และในถ้วยยาของฝ่าบาท มีร่องรอยของพิษแมงป่องหิมะพ่ะย่ะค่ะ!" หลี่จวินอ๋องชักพระหัตถ์กลับทันที พระพักตร์ที่เยือกเย็นอยู่แล้วพลันมืดมนลงดุจพายุฝน พระเนตรวาวโรจน์ด้วยจิตสังหารอันรุนแรงที่ระเบิดออกมาราวกับคลื่นคลั่ง รำเพยหันไปมองทางประตูแวบหนึ่ง ก่อนที่หางตาจะเหลือบไปเห็นเงาดำประหลาดร่างหนึ่งพาดผ่านกิ่งหลิวริมสระน้ำ ร่างนั้นชูมือขึ้นช้า ๆ พร้อมกับรอยยิ้มสยดสยองที่สะท้อนผ่านเงาจันทร์... เป็นวิญญาณอาฆาตตนเดิมจากบทก่อนหน้าที่ตามมาทวงแค้น และในมือของมันกำลังถือถ้วยกระเบื้องเคลือบสีขาวบริสุทธิ์เช่นเดียวกับถ้วยยาพิษในวังหลัง! ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปในความมืดมิดนี้ด้วยกันนะครับ ศาลาริมน้ำโบราณ