จดหมายจากอดีต

กลิ่นอับชื้นของกระดาษโบราณเจือกลิ่นสาบสางของกาลเวลาคละคลุ้งอยู่ในห้องหนังสือลับใต้ถุนศาลาริมน้ำโบราณ แสงจากคบเพลิงวับแวมสาดส่องเงาทะมึนของชั้นไม้สักทองที่อัดแน่นไปด้วยพงศาวดารนอกราชสำนัก รำเพยทรุดกายลงนั่งเบื้องหน้าหีบไม้จันทน์หอมที่เพิ่งถูกงัดเปิดออกด้วยกุญแจทองเหลืองโบราณที่นางเสาะหามาแรมเดือน ปลายนิ้วเรียวสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อสัมผัสลงบนห่อผ้าแพรสีหมองคล้ำที่ถูกเก็บรักษาไว้อย่างดีภายใต้ก้นหีบ หลี่จวินอ๋องทรงยืนกอดพระอوراษฎร์อยู่เบื้องหลัง พระเนตรคมกริบดั่งพญาอินทรีย์กวาดมองไปทั่วห้องลับด้วยความระแวดระวังตามสัญชาตญาณของบุรุษผู้ผ่านสนามรบมาโชกโชน ดาบประจำพระองค์ถูกคลายล็อกออกจากฝักเพียงเล็กน้อยเพื่อเตรียมพร้อมรับมือกับสิ่งไม่คาดฝัน ท่ามกลางความเงียบงันที่มีเพียงเสียงหยดน้ำจากใต้ถุนศาลากลืนกินบรรยากาศ "ระวังตัวด้วย รำเพย กลิ่นอายของความตายในหีบนี้มิใช่เรื่องล้อเล่น" พระสุรเสียงทุ้มต่ำเอื้อนเอ่ยด้วยความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเยือกเย็นดุร้าย "หม่อมฉันไม่กลัวความตายหรอืเพคะท่านอ๋อง ในเมื่อวิญญาณของหม่อมฉันถูกจองจำอยู่กับความตายมาตั้งแต่ชาติภพก่อนแล้ว" รำเพยทูลตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่มั่นคง ดวงเนตรคู่สวยฉายแววเด็ดเดี่ยว นางค่อยๆ คลี่ห่อผ้าแพรออก ช้าๆ ราวกับกำลังเปิดประตูต้อนรับอดีตที่ถูกฝังกลบ ภายในห่อผ้าคือสมุดบันทึกหนังปลาฉลามสีดำสนิท ขอบกระดาษเย็บด้วยเส้นไหมสีโลหิตที่เริ่มแห้งกรัง และแผ่นกระดาษสาโบราณอีกหลายแผ่นที่จารึกอักษรด้วยหมึกจีนชั้นดี แต่สิ่งที่ทำให้รำเพยต้องกักเก็บลมหายใจไว้ในอก คือตราประทับรูปพยัคฆ์เหยียบเมฆา ซึ่งเป็นตราประจำกองทัพพิทักษ์ชายแดนใต้ในรัชสมัยก่อน—กองทัพของแม่ทัพสวี่หลาง ผู้เป็นทั้งคนรักในอดีตชาติ...และผู้ลงมือสังหารนางด้วยมือของตนเองตามคำสั่งทรราช รำเพยหยิบจดหมายแผ่นบนสุดขึ้นมาอ่าน ลายมืออันแข็งแกร่งและตวัดเฉียบคมปรากฏแก่สายตา ทุกถ้อยคำคือกnoรกรีดแทงหัวใจที่เคยแตกสลาย *"...หากเจ้าอ่านข้อความนี้ แสดงว่าข้ามิอาจรักษาสัญญาที่จะพาเจ้าเดินเคียงคู่พ้นจากเงื้อมมือของราชสำนักได้ แผนการปลดแอกบัลลังก์ขององค์ชายรองรัชทายาทเป็นเพียงแผนลวงเพื่อกวาดล้างตระกูลของเรา ข้าจำเป็นต้องยอมก้มหัวรับดาบประหาร เพื่อแลกกับการเก็บรักษาดวงวิญญาณของเจ้าไว้ในศาลาริมน้ำแห่งนี้... รำเพย อภัยให้ข้าด้วย..."* หยาดน้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นกระทบลงบนกระดาษสาจนหมึกสีดำเลือนราง รำเพยสะท้านไปทั้งร่าง ความทรงจำที่เคยเลือน รางราวกับกลุ่มควันยามเช้า บัดนี้กลับชัดเจนแจ่มแจ้งราวกับภาพเหตุการณ์เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน นางมิได้ถูกทรยศด้วยความเกลียดชัง หากแต่ถูกสังหารด้วยความรักอันบิดเบี้ยวและการเสียสละที่โง่เขลาของบุรุษผู้เป็นแม่ทัพ หลี่จวินอ๋องทอดพระเนตรปฏิกิริยาของสตรีตรงหน้า พระองค์ขยับพระบาทเข้าไปใกล้ โน้มพระองค์ลงใช้ปลายนิ้วเช็ดหยาดน้ำตาออกจากแก้ว Nuan ของนางอย่างแผ่วเบา—สัมผัสที่อบอุ่นและเด็ดขาดแตกต่างจากอดีตชาติอย่างสิ้นเชิง "เขาเลือกที่จะตายเพื่อปกป้องเจ้า... แต่วิธีการของเขานั้นโง่เง่าสิ้นดี" หลี่จวินอ๋องตรัสด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันในโชคชะตา "การเสียสละโดยไม่ให้เจ้าได้เลือก ย่อมมิใช่ความรัก หากแต่เป็นการจองจำเจ้าไว้ในความแค้นต่างหากเล่า รำเพย" รำเพยเงยพระพักตร์ขึ้นสบตากับท่านอ๋องผู้ทรงอำนาจ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ระหว่างความอาลัยอาวรณ์ในอดีตกับความจริงอันหนักอึ้งในปัจจุบัน นางเข้าใจแล้วว่าเหตุใดวิญญาณของนางจึงยังคงเร่ร่อนอยู่ในศาลานี้ คำสาปไม่ได้เกิดจากความอาฆาต แต่เกิดจาก "ความกังวลใจ" ที่ยังสะ่างไม่สิ้นสุดของแม่ทัพสวี่หลาง ที่เกรงว่าความลับเรื่องพินัยกรรมลับในการสืบราชสันตติวงศ์จะตกไปอยู่ในมือขององค์รัชทายาทคนปัจจุบัน แต่ก่อนที่รำเพยจะได้กล่าวสิ่งใดต่อ เสียงฝีเท้าฝ่าน้ำค้างยามดึกก็ดังขึ้นที่เบื้องบนศาลาริมน้ำ—ฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่กำลังมุ่งตรงมายังทางลับแห่งนี้! หลี่จวินอ๋องทรงคว้าดาบออกจากฝักทันที พระเนตรหรี่แคบลงด้วยความเหี้ยมเกรียม "มีคนสะกดรอยตามเรามา... ดูท่าว่าข่าวเรื่องหีบสมบัติของแม่ทัพสวี่หลางจะรั่วไหลไปถึงหูของพวกมันแล้ว" รำเพยรีบเก็บจดหมายทั้งหมดซุกไว้ในอกเสื้อ นางลุกขึ้นยืนเคียงข้างท่านอ๋อง ทว่าทันใดนั้นเอง แสงไฟจากคบเพลิงเบื้องบนก็สว่างวาบขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างในชุดคลุมสีดำสนิทที่ยืนปิดทางออกทั้งหมดไว้ และเมื่อผู้มาเยือนคนนั้นค่อยๆ ถอดหมวกคลุมศีรษะออก หลี่จวินอ๋องก็ถึงกับชะงักค้าง พระเนตรเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี... บุคคลที่ควรจะสิ้นชีพไปในกองเพลิงสงครามเมื่อสิบปีก่อน กลับมายืนยันกายอยู่เบื้องหน้า—และผู้นั้นคือแม่ทัพสวี่หลาง ในร่างที่มีลมหายใจจริงๆ หาใช่วิญญาณไม่! ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลามากับศาลาริมน้ำโบราณในบทนี้ด้วยกันนะครับ