เงาในกระจกทองเหลือง

“เหตุใดท่านถึงยังถือครองกระจกบานนี้ไว้ ทั้งที่มันมิได้สะท้อนใบหน้าของผู้ครอบครองอย่างที่ควรจะเป็น?” น้ำเสียงของรำเพยราบเรียบ ทว่าสั่นไหวด้วยแรงอารมณ์ที่พยายามกดทับไว้ใต้กิริยาสงบเยือกเย็น เธอจ้องมองกระจกทองเหลืองเก่าคร่ำบนโต๊ะไม้จันทน์หอม พื้นผิวโลหะขุ่นมัวไม่ได้สะท้อนเงาห้องหับในวังหลวง หากแต่เป็นภาพไหววูบดั่งคลื่นในมหาสมุทรที่กำลังบ้าคลั่ง หลี่จวินอ๋องผู้ซึ่งนั่งจิบชาอยู่มุมมืดของห้อง วางจอกสุราลงช้าๆ เสียงกระทบกันของถ้วยกระเบื้องเคลือบดังก้องสะท้อนความเงียบงันจนน่าอึดอัด ดวงตาคมปลาบดุจเหยี่ยวล่าเหยื่อของเขาจับจ้องมาที่เธอ มิใช่ที่ตัวตนของนางรำสาว แต่ราวกับเขากำลังมองทะลุผ่านวิญญาณของเธอไปสู่ห้วงอดีตอันยาวนาน “เจ้าถามในสิ่งที่แม้แต่ข้าเองก็ยังหาคำตอบที่แท้จริงไม่ได้” ท่านอ๋องเอ่ยขึ้น เสียงของเขาแหบพร่า ทว่าทรงอำนาจดั่งอาญาสิทธิ์ “กระจกบานนี้ตกทอดมาจากรัชสมัยที่ล่มสลาย มิใช่เป็นเพียงสมบัติชิ้นหนึ่ง แต่มันคือพันธนาการ... รำเพย เจ้าเห็นสิ่งใดในนั้น?” รำเพยค่อยๆ เอื้อมมือสั่นเทาไปแตะผิวหน้ากระจก ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัส ความเย็นเยียบดั่งน้ำแข็งจากขุมนรกพุ่งพล่านเข้าสู่กระดูกสันหลัง ภาพในกระจกเปลี่ยนไป! จากภาพห้องวังหลังที่คุ้นตา บัดนี้กลายเป็นลานกว้างท่ามกลางเปลวเพลิงที่โหมกระหน่ำ นางรำสาวในชุดสีแดงชาดกำลังร่ายรำท่ามกลางเสียงกรีดร้องของผู้คน และบุรุษผู้หนึ่งในชุดเกราะอาบเลือดที่ยืนตระหง่านอยู่กลางกองซากศพ ใบหน้าของบุรุษผู้นั้น... คมเข้ม ดุดัน และเย็นชาชวนสะพรึงกลัว ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับสั่นไหวด้วยความเจ็บปวดที่ไม่อาจบรรยาย เป็นใบหน้าเดียวกับ ‘หลี่จวินอ๋อง’ ที่นั่งอยู่เบื้องหลังเธอในยามนี้! “ท่าน...” รำเพยชักมือกลับ ราวกับถูกไฟลวก “เราเคยพบกัน... ในกาลก่อน ใช่หรือไม่?” หลี่จวินอ๋องลุกขึ้นยืนกะทันหัน ความสูงใหญ่ของเขาสร้างแรงกดดันจนอากาศในห้องดูจะเบาบางลง เขาเดินอ้อมมาข้างหลังเธอ มือหนาเอื้อมมาจับที่ไหล่บางอย่างแผ่วเบา ทว่าแฝงไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เกินคำบรรยาย “คนเรามักพูดถึงเรื่องบุพเพสันนิวาสว่าเป็นด้ายแดงที่ผูกพัน ทว่าสำหรับเราสองคน... มันคือเส้นด้ายแห่งอาถรรพ์ที่เปื้อนเลือด” เขาก้มลงกระซิบข้างใบหูของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกับผิวแก้ม “ในอดีต ข้าคือผู้ที่สั่งประหารนางรำที่ข้ารักที่สุด เพียงเพราะอำนาจแห่งราชบัลลังก์ที่ข้าต้องไขว่คว้า... และนางคนนั้น คือเจ้า รำเพย” คำสารภาพนั้นเปรียบเสมือนคมดาบที่ปักลงกลางใจ รำเพยรู้สึกเหมือนความทรงจำที่ถูกผนึกไว้ในจิตวิญญาณกำลังทะลักออกมา เธอเห็นตนเองในชุดนางรำที่ถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนแห่งความแค้น เห็นตัวเขาในชุดฉลองพระองค์ที่เปื้อนเลือดจากการทรยศต่อราชวงศ์เดิม... ทุกอย่างกระจ่างชัดในกระจกบานนั้น ราวกับเรื่องราวเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน “ท่านฆ่าข้า...” เธอเค้นเสียงลอดไรฟัน น้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นลงบนโต๊ะ “ข้าทำเพื่อรักษาชีวิตของเจ้าไว้ในภพชาติถัดไป” หลี่จวินอ๋องแย้ง น้ำเสียงของเขาสั่นเครือเป็นครั้งแรก “ข้าสาปแช่งวิญญาณเจ้าไว้ในศาลานี้ เพื่อให้เจ้าได้รอคอยข้า... รอคอยจนกว่าข้าจะกลับมาแก้แค้นและชิงบัลลังก์ที่ข้าเคยสูญเสียไปคืนมา เพื่อจะมอบโลกทั้งใบให้เจ้าเป็นเครื่องบูชา” บรรยากาศในห้องเงียบงันจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวของทั้งสอง รำเพยเงยหน้าขึ้นมองกระจกอีกครั้ง คราวนี้ภาพในกระจกมิใช่แค่เหตุการณ์ในอดีต แต่มันสะท้อนภาพเหตุการณ์ในอนาคตที่กำลังจะมาถึง เธอเห็นเงาของทหารราชองครักษ์จำนวนมากล้อมศาลาแห่งนี้ไว้ และเห็นหญิงสาวอีกคน—มเหสีผู้โฉดชั่ว—กำลังก้าวเข้ามาพร้อมกับถ้วยชาเคลือบทองในมือ! “ท่านอ๋อง!” รำเพยอุทานพลางหันกลับไปมองเขา “ท่านต้องรีบออกไป! มีคนลอบเข้ามา... พวกเขามาพร้อมกับยาพิษ!” ทว่าในขณะที่เธอเตรียมจะกระชากแขนเขาให้หนี หลี่จวินอ๋องกลับนิ่งเฉย เขาเพียงคลี่ยิ้มบางที่ดูเยือกเย็นและน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิม มือข้างหนึ่งเลื่อนไปหยิบกริชที่ซ่อนไว้ใต้โต๊ะขึ้นมา วางมันลงบนฝ่ามือของเธอ “เจ้าถามหาความแค้นใช่หรือไม่ รำเพย?” เขาเอ่ยพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ “บัดนี้ศัตรูมาถึงหน้าประตูแล้ว... เลือกว่าเจ้าจะปักกริชเล่มนี้ลงที่หัวใจข้าเพื่อจบคำสาป หรือจะร่วมมือกับข้าเพื่อสังหารคนที่กำลังจะเข้ามาในอีกไม่กี่อึดใจนี้” เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกองทหารดังใกล้เข้ามาถึงหน้าประตูบานเลื่อนไม้แกะสลัก เงาดำทะมึนหลายร่างทาบทับลงบนบานประตูที่ปิดสนิท พร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะเย้ยที่คุ้นเคยของสตรีผู้กุมอำนาจวังหลัง ประตูห้องถูกผลักออกอย่างแรง! ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านเงามืดและร่วมลุ้นระทึกไปกับรอยแค้นข้ามภพในบทนี้นะครับ