สนามแข่งขันเริ่มต้น

กลิ่นอายของเนยฝรั่งเศสเกรดพรีเมียมและวานิลลามาดากัสการ์คละคลุ้งไปทั่วหอประชุมจัดเลี้ยงขนาดใหญ่ใจกลางเมือง ทว่าบรรยากาศรอบตัวกลับเยียบเย็นเสียจนผู้เข้าแข่งขันหลายคนไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง บนเวทีอลังการที่ประดับประดาด้วยไฟคริสตัลระยิบระยับ ป้ายชื่อ "Grand Royale Dessert Competition" แข่งขันชิงความเป็นหนึ่งแห่งวงการเบเกอรี่แห่งปีสะท้อนแสงวับวาม และผู้ที่ยืนอยู่เบื้องหลังความยิ่งใหญ่นี้ในฐานะ "สปอนเซอร์หลัก" ก็ไม่ใช่ใครอื่น—พศิน มหาเศรษฐีหนุ่มผู้ทรงอิทธิพล เจ้าของอาณาจักรธุรกิจที่กุมชะตาชีวิตของคนครึ่งค่อนเมือง ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบหน้าอันหล่อเหลาแต่ไร้ซึ่งรอยยิ้มกวาดตามองไปยังผู้เข้าแข่งขันนับสิบชีวิต ทว่าสายตาของเขากลับสะดุดหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างเพรียระหงในชุดเชฟสีขาวสะอาดตา รินรดา ยืนนิ่งสงบอยู่หลังโต๊ะเตรียมวัตถุดิบ ใบหน้ารูปไข่เชิดขึ้นเล็กน้อยอย่างไว้ตัว ดวงตากลมโตคู่นั้นไม่ได้ฉายแววหวาดหวั่น แม้จะรู้ดีว่าทุกย่างก้าวของเฦอในวันนี้อยู่ภายใต้สายตาจับผิดของอดีตสามีผู้เคยเหยียบย่ำหัวใจเธอจนไม่เหลือชิ้นดี "ยินดีต้อนรับทุกท่านสู่สนามประลองที่เดิมพันด้วยศักดิ์ศรี..." เสียงประกาศจากพิธีกรดังขึ้น แต่พศินไม่ได้ยินมันเลย เขากำลังมองเรียวปากสีระเรื่อที่เคยเอื้อnคำอ้อนวอนขอความเห็นใจในวันที่เขาไล่เธอออกจากบ้าน... วันนี้ รินรดาคนเดิมได้ตายไปแล้ว เหลือเพียง "เชฟริน" เชฟขนมหวานมากฝีมือผู้ก้าวขึ้นมาท้าทายอำนาจมืดของเขาอย่างสมศักดิ์ศรี หัวใจของพศินกระตุกวูบอย่างห้ามไม่อยู่ ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างตีรวนขึ้นมาในอก—ไม่ใช่ความสงสาร แต่เป็นความกระหายอยากเอาชนะ และความหวาดกลัวลึกๆ ว่าเขาอาจไม่มีวันได้เธอกลับคืนมาอีกตลอดกาล "การแข่งขันรอบแรก... เริ่มต้น ณ บัดนี้!" เสียงสัญญาณดังขึ้นพร้อมกับความโกลาหลย่อมๆ ของเสียงตีไข่และเสียงอุปกรณ์กระทบกัน รินรดายังคงเคลื่อนไหวด้วยความนิ่งและสง่างาม ทุกย่างก้าวของเธอเต็มไปด้วยความมั่นใจ นิ้วเรียวยาวบรรจงร่อนแป้งด้วยจังหวะจะโคน ท่วงท่าที่สะกดสายตากรรมการและผู้ชมนับร้อย รวมถึงพศินที่ละสายตาไปจากเธอไม่ได้เลยแม้แต่วินาทีเดียว ความทรงจำเก่าๆ ย้อนกลับมาบาดลึกในอกเขา ขนมหวานชิ้นแรกที่เธอเคยทำให้อร่อยละมุนแค่ไหนกันนะ? ทำไมในอดีตเขาถึงโง่เขลาเบาปัญญา ปล่อยให้เพชรเม็ดงามหลุดมือไปเพียงเพราะความเย่อหยิ่งและอีโก้ที่ไร้สาระ "ดูท่าทางอดีตภรรยาของคุณจะทำคะแนนนำโด่งเลยนะครับท่านประธาน" เสียงกระซิบเย้ยหยันจากเลขาคนสนิทดังขึ้นเบาๆ แต่กลับแทงใจดำพศินอย่างจัง ชายหนุ่มขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นเป็นริ้ว ดวงตาคมดุจเหยี่ยวหรี่ลงมองหญิงสาวที่กำลังตกแต่งเค้กด้วยความประณีต รินรดาบรรจงวางสตรอเบอร์รี่สดสีแดงฉ่ำลงบนครีมสีขาวบริสุทธิ์ ราดด้วยซอสกูลิสสีแดงสดที่ดูราวกับหยดเลือด ทุกลีลาของเธองดงามเย้ายวนแต่ทว่าเย็นชาไร้เยื่อใย และในจังหวะที่รินรดาเงยหน้าขึ้นเพื่อกวาดสายตาสํารวจความเรียบร้อย สายตาของเธอก็ปะทะเข้ากับดวงตาคมกริบของพศินที่จ้องมองลงมาจากระเบียงวีไอพีพอดี ไม่มีรอยยิ้ม... ไม่มีแม้แต่ความโกรธเกรี้ยว รินรดาเพียงแค่ส่งยิ้มมุมปากให้เขา—รอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความเย้ยหยันและท้าทาย ราวกับจะบอกว่า *'ดูให้เต็มตาเสียเถอะ ว่าผู้หญิงที่คุณเคยเขี่ยทิ้งอย่างไร้ค่าในวันนั้น... ยืนอยู่สูงแค่ไหนในวันนี้'* พศินรู้สึกราวกับถูกตบหน้าฉาดใหญ่กลางฝูงชน ความอดกลั้นที่สั่งสมมานานพังทลายลงในพริบตา เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเตรียมจะก้าวเท้าลงจากระเบียงเพื่อตรงไปหาเธอให้รู้เรื่อง แต่ทว่า... พรึบ! จู่ๆ ไฟภายในฮอลล์จัดเลี้ยงก็ดับวูบลงพร้อมกันอย่างไร้สาเหตุ เสียงฮือฮาด้วยความตกใจดังระงมไปทั่วบริเวณ ก่อนที่จอภาพ LED ยักษ์ด้านหลังเวทีจะสว่างวาบขึ้นมาเองโดยไม่มีใครสั่ง ภาพที่ปรากฏบนจอไม่ใช่โลโก้การแข่งขัน... แต่เป็นคลิปวิดีโอวงจรปิดจากห้องทำงานส่วนตัวของพศินเอง! และภาพที่กำลังฉายหราอยู่ต่อหน้าแขกเหรื่อระดับ VIP และสื่อมวลชนนับร้อยชีวิต คือภาพของ "ศิวะ" คู่ปรับตัวฉกาจ กำลังยื่นเอกสารบางอย่างให้พศิน พร้อมกับรอยยิ้มเยาะเย้ยที่ทุกคนต้องจดจำได้แม่น! พศินหน้าถอดสี เลือดในกายเย็นเฉียบลงฉับพลัน เขารู้ทันทีว่านี่ไม่ใช่ความผิดพลาดทางเทคนิค... แต่มันคือเกมตลกร้ายที่มีคนจงใจชักใยอยู่เบื้องหลัง และก่อนที่พศินจะทันได้ตั้งตัว ประตูทางเข้าฮอลล์ด้านหลังก็เปิดผางออก เสียงฝีเท้าหนักแน่นก้าวเข้ามาท่ามกลางความมืด พร้อมกับร่างสูงสง่าของศิวะที่เดินยิ้มระรื่นเข้ามาในงาน พร้อมด้วยกล่องเบเกอรี่จากร้านของรินรดาในมือ... และเด็กชายตัวน้อยหน้าตาน่ารักอายุราวๆ สี่ขวบที่เดินจูงมือเขาเข้ามาอย่างสนิทสนม! --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "เมฆหมอกสีชมพู" มาโดยตลอดนะคะ