รอยร้าวในอดีต

กระดาษแผ่นนั้น... แผ่นเดียวที่เปลี่ยนโลกทั้งใบของพศินให้พังทลายลงในพริบตา ดวงตาสีเข้มที่เคยฉายแววเย่อหยิ่งและเย็นชา บัดนี้เบิกกว้าง รูม่านตาขยายสั่นระริก ลมหายใจที่เคยสม่ำเสมอสะดุดกึกติดอยู่ที่ลำคอ ร่างกายสูงสง่าแข็งค้างราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางกระหม่อม ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก ตัวอักษรบรรทัดสุดท้ายบนกระาด4 สรุปประวัติผู้ปกครองของเด็กชายตัวน้อย ปรากฏนามสกุลที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี... นามสกุลเดียวกับเขา นามสกุลที่เขาเคยสลัดทิ้งอย่างไร้เยื่อใยในวันที่เซ็นใบหย่า "พศินกุล" ไม่ใช่แค่ความบังเอิญ ไม่ใช่ความผิดพลาดของตัวอักษร แต่มันคือหลักฐานชิ้นโตที่กรีดลึกลงกลางใจของนักธุรกิจผู้ไม่เคยเกรงกลัวใครหน้าไหน ความรู้สึกหนับหน่วงตีตื้นขึ้นมาจุกที่อกจนเขาต้องกุมขoบโต๊ะทำงานแน่น เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนเต้นตุบๆ ภาพความทรงจำสีเทาหม่นเมื่อห้าปีก่อนไหลย้อนกลับเข้ามาในหัวราวกับสายน้ำเชี่ยวกรากที่พร้อมจะพัดพาทุกอย่างให้จมดิ่ง *“คุณรินรดาคะ เชิญทางนี้ค่ะ”* เสียงของพยาบาลในวันนั้นดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาทของพศิน วันที่เขาเลือกจะนั่งรอผลประชุมสำคัญกับบริษัทคู่ค้า แทนที่จะก้าวเข้าไปโอบกอดภรรยาที่นั่งตัวสั่นเทาอยู่หน้าห้องตรวจ วันที่รินรดากำลังตั้งครรภ์อ่อนๆ และต้องการที่พึ่งทางใจมากที่สุด แต่สิ่งที่เธอกลับได้รับจากสามีอย่างเขา คือความว่างเปล่าและความเย็นชา *“ถ้าตรวจเสร็จแล้วก็รีบกลับบ้านนะคะ ผมมีงานเลี้ยงต่อ คงไม่ได้แวะไปรับ”* ประโยคไร้หัวใจที่เขาเคยเอ่ยผ่านปลายสายในวันนั้น ยังคงกรีดแทงหัวใจของรินรดามาจนถึงทุกวันนี้ และบัดนี้ มันกำลังย้อนกลับมาเชือดเฉือนหัวใจของเขาเองอย่างสาสม พศินจำได้แม่นยำ วันที่เขากลับถึงคฤหาสน์หลังใหญ่ในยามดึกดื่น ภรรยาตัวน้อยของเขานั่งขดตัวอยู่บนโซฟาห้องนั่งเล่น ใบหน้าซีดเซียวริมฝีปากไร้สีเลือด ดวงตากลมโตบวมช้ำจากการร้องไห้เงียบๆ แต่เขากลับมองเห็นมันเป็นเพียง "ความน่ารำคาญ" ของผู้หญิงที่เกาะเขาKIN *“คุณเป็นอะไรอีกรินรดา? เรียกร้องความสนใจเก่งจังนะช่วงนี้ ท้องไส้ก็ไม่ได้ป่วยไข้ ร้องไห้ทำไมวะ?”* คำพูดที่เต็มไปด้วยความดูแคลน รอยยิ้มเยาะหยันที่พ่นออกมาจากริมฝีปากของผู้ชายที่เธอรักสุดหัวใจ ในคืนนั้น รินรดาไม่ได้เอ่ยปากบอกเรื่องข่าวดีเรื่องการตั้งครรภ์อีกต่อไป เธอกลืนกินหยดน้ำตาและเศษเสี้ยวความหวังสุดท้ายลงคอ พร้อมกับคำสัญญาในใจว่า เธอจะไม่ยอมก้มหัวให้ผู้ชายใจร้ายคนนี้อีกเด็ดขาด และเธอก็ทำได้จริงๆ... รินรดากล้าที่จะเดินจากไป พร้อมกับชีวิตน้อยๆ ในครรภ์ที่เติบโตขึ้นด้วยหยาดเหงื่อและความรักทั้งหมดที่เขามีสิทธิ์ได้รับ แต่มันถูกเขาปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใยด้วยมือของตัวเอง "พ่อครับ..." เสียงใสๆ ของเด็กชายตัวน้อยที่ยืนกะพริบตาปริบๆ อยู่เบื้องหน้า ดึงสติของพศินให้หลุดออกจากภวังค์แห่งความเจ็บปวดในอดีต ดวงตากลมโตคู่นั้น... จมูกโด่งรั้นนั่น... โครงหน้าและริมฝีปากที่ถอดแบบมาจากตัวเขาเองไม่มีผิดเพี้ยน มันคือกระจกเงาที่สะท้อนความโง่เขลาของพศินในอดีตออกมาได้อย่างชัดเจนที่สุด หัวใจของพศินกระตุกวูบ ร่างกายสั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่ มือหนาที่เคยหยิบจับเซ็นเช็คราคาแพงยื่นออกไปหมายจะแตะต้องไหล่เล็กๆ นั้น แต่ทว่า... ประตูห้องทำงานถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับร่างระหงในชุดสูทเข้ารูปสีครีมเอิร์ธโทนที่ก้าวเข้ามาด้วยท่าทีสง่างามและเด็ดเดี่ยว ใบหน้าหวานเฉี่ยวประดับด้วยรอยยิ้มเย็นชาที่ส่งมาให้เขาโดยเฉพาะ "ขอโทษด้วยนะคะคุณพศิน พอดีลูกชายของดิฉันรบกวนเวลาอันมีค่าของคุณนานเกินไปแล้วค่ะ" รินรดายืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น แววตาของเธอว่างเปล่า ไร้ซึ่งร่องรอยของความรัก ความอาลัยอาวรณ์ หรือแม้แต่ความโกรธเกรี้ยว... มันมีเพียงความเยียบเย็นที่น่ากลัวยิ่งกว่าสิ่งใด มือเรียวบางดึงร่างของเด็กชายเข้ามาโอบกอดไว้แนบอก ป้องกันราวกับกลัวว่าเขาจะเข้าไปทำร้ายแก้วตาดวงใจดวงนี้อีก พศินอ้าปากค้าง ลมหายใจสะดุดกึก คำพูดนับร้อยนับพันที่อัดอั้นอยู่ในลำคอถูกกลืนหายไปในความเงียบ ดวงตาคมกริบมองสบเข้ากับดวงตาคู่สวยที่เคยยอมจำนนต่อเขามาตลอด แต่วันนี้... เธอกลับมองเขาเป็นเพียงแค่อากาศธาตุ "ริน..." พศินเค้นเสียงแหบพร่าออกมาได้อย่างยากลำบาก หัวใจปวดหนึบราวกับถูกบีบด้วยมือที่มองไม่เห็น "นี่... ลูกของเราใช่ไหม..." รินรดายกมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ส่งมานั้นเต็มไปด้วยการเหยียดหยันและสมเพชเวทนา ซึ่งเป็นสิ่งที่พศินไม่เคยคิดฝันว่าจะได้รับจากผู้หญิงคนนี้ "ลูกของดิฉันค่ะคุณพศิน" เธอกดเสียงเน้นย้ำทีละคำ ชัดเจนและบาดลึก "และขอย้ำเตือนความจำอันเลือนรางของคุณนะคะ... ว่าเด็กคนนี้ ไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรกับผู้ชายใจร้ายที่ชื่อพศินกุล ทั้งในอดีต ปัจจุบัน... และอนาคตค่ะ" พูดจบ รินรดาก็จูงมือลูกชายหันหลังเดินกลับออกไปทันที ไม่แม้แต่จะเหลือบแลสายตากลับมามองอดีตสามีที่ยืนทรุดร่างลงอย่างคนสิ้นท่าแม้แต่น้อย พศินก้าวขาไม่ออก เขารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงตรงหน้า การไถ่บาปที่เขาคิดว่ามันอาจจะมีโอกาสเริ่มต้นใหม่ บัดนี้มันถูกปิดตายลงอย่างถาวรด้วยมือของเขาเองแล้ว... หรือนี่คือบทลงโทษที่สาสมที่สุดสำหรับซาตานผู้เย่อหยิ่งอย่างเขา? ทว่า ทันทีที่ประตูปิดลง เสียงแจ้งเตือนข้อความในโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานของพศินก็ดังขึ้น... หน้าจอแสดงภาพวิดีโอจากกล้องวงจรปิดหน้าบริษัท และบุคคลที่กำลังก้าวลงมาจากรถหรูคันสีดำสนิทเพื่อเดินเข้ามาในตึกนี้ คือ "ศิวะ" คู่ปรับทางธุรกิจตัวฉกาจ ที่คอยจ้องจะฮุบกิจการและชีวิตของเขาอยู่ตลอดเวลา... และที่สำคัญที่สุด ศิวะกำลังถือกล่องขนมหวานจากร้านของรินรดาเดินตรงมายังชั้นนี้! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมอินไปกับความดราม่าครั้งนี้นะคะ