กับดักน้ำตาล

กลิ่นหอมหวานของวานิลลามาดากัสการ์และเนยสดแท้จากฝรั่งเศสไม่ได้ให้ความรู้สึกอบอุ่นในยามนี้ หากแต่มันอบอวลไปด้วยความเจ็บปวดที่ถูกหมักบ่มไว้อย่างยาวนาน รินรดาตวัดปลายมีดสาบลงบนแผ่นช็อกโกแลตเนื้อเนียน เสียง *กริบ* ดังขึ้นเบาๆ ในความเงียบงันของห้องครัวกระจกใสที่ตั้งอยู่ใจกลางร้านเบเกอรี่ชื่อดังของเธอ สมาธิของเธอถูกตรึงไว้กับรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ บนหน้าเค้ก... เค้กช็อกโกแลตหนหน้านิ่มที่เคลือบด้วยกานาชสีดำสนิท ไร้ซึ่งการตกแต่งใดๆ นอกจากดอกไวโอเล็ตสีม่วงเข้มสามดอกที่วางเรียงรายอย่างประณีต มันคือ "เบอร์รี่ ดาร์ก ช็อกโกแลต เค้ก" ขนมหวานชิ้นเดียวกับที่เธอเคยอบให้พศินในวันครบรอบแต่งงานปีแรก วันที่เขาผลักไสจานเค้กนั้นลงบนพื้นพรมราคาแพง พร้อมกับคำพูดเยียบเย็นที่ยังคงกรีดลึกอยู่ในความทรงจำ *“ของไร้สาระแบบนี้ คุณเก็บไว้กินคนเดียวเถอะ รินรดา รสนิยมต่ำๆ ของคุณ มันทำให้ผมคลื่นไส้”* ทว่าวันนี้... ผู้ชายคนเดิมกำลังก้าวเข้ามาในร้านของเธอ กลิ่นอายของความเย่อหยิ่งที่เคยค้ำคอเขาดูจะลดน้อยลงไปถนัดตา เหลือเพียงเงาร่างของชายผู้ถูกกาลเวลาและบาปกรรมกัดกินจนสึกกร่อน กรุ๊งกริ๊ง! เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้นเบาๆ พร้อมกับร่างสูงใหญ่ที่หยุดยืนนิ่งอยู่หน้าตู้กระจกแสดงสินค้า สายตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองไปรอบร้าน ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ร่างบางในชุดผ้ากันเปื้อนสีครีม รินรดารู้สึกได้ถึงรังสีความกดดันที่แผ่ซ่านเข้ามา แต่มือเรียวยังคงนิ่งสนิท เธอค่อยๆ วางมีดลงบนเคาน์เตอร์ แล้วหันไปเผชิญหน้ากับอดีตสามีด้วยรอยยิ้มราบเรียบ สมบูรณ์แบบไร้ที่ติ—รอยยิ้มแบบเดียวกับที่เธอใช้ต้อนรับ "ลูกค้า" ทั่วไป "ยินดีต้อนรับค่ะคุณพศิน ไม่ทราบว่าวันนี้อยากรับเบเกอรี่ชนิดไหนเป็นพิเศษคะ หรือว่า... แค่แวะมาดูความล่มจมของฉันเหมือนอย่างเคย" น้ำเสียงของรินรดานุ่มนวล ทว่าบาดลึกและเยือกเย็นจนคนฟังต้องกําหมัดแน่น พศินก้าวช้าๆ เข้ามาใกล้เคาน์เตอร์ กลิ่นน้ำหอมแบรนด์โปรดของเขายังคงเดิม แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปคือแววตา... ดวงตาคู่นั้นไม่ได้มองเธอด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์เช่นในอดีตอีกแล้ว หากแต่มันเต็มไปด้วยความเวทนา ความโหยหา และความเจ็บปวดที่เขากำลังดิ้นรนปกปิด "ผมไม่ได้มาเพื่อดูความล่มจมของคุณ ริน..." พศินเอ่ยเสียงแหบพร่า ดวงตาคมกวาดมองไปทั่วร้านที่ตกแต่งอย่างมีรสนิยม ก่อนจะมาสะดุดกึกอยู่ที่จานเค้กสีดำสนิทบนเคาน์เตอร์ ร่างสูงชะงักไปทันที ลมหายใจของเขาติดขัดราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นมาบีบลำคอ ภาพความทรงจำในอดีตย้อนกลับมาทับซ้อน เค้กชิ้นนั้น... กลิ่นอายนั้น... ดอกไวโอเล็ตสามดอกนั้น... "คุณ..." พศินพึมพำ ใบหน้าคมคายซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัดริมฝีปากหยักเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง "คุณทำมันทำไม..." รินรดายกยิ้มมุมปาก ดวงตากลมโตฉายแววเย้ยหยันอย่างไม่ปิดบัง เธอเดินเข้าไปใกล้กระจกใสที่กั้นระหว่างเขากับเธอ ระยะห่างเพียงไม่กี่คืบทำให้พศินได้กลิ่นอายความหอมหวานที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของเธอ กลิ่นที่เขาเคยรังเกียจ แต่ตอนนี้กลับโหยหาจนแทบคลั่ง "ทำไมเหรอคะ?" รินรดาทวนคำ น้ำเสียงราบเรียบแต่เชือดเฉือน "ก็แค่ขนมธรรมดาๆ ชิ้นหนึ่ง ทำไมคุณต้องทำหน้าเหมือนคนกำลังจะขาดใจตายด้วยล่ะคะ หรือว่า... รสชาติของมันยังติดอยู่ที่ปลายลิ้นของคุณ จนสลัดไม่ออกตลอดสามปีที่ผ่านมา" "รินรดา..." พศินครางชื่อเธอด้วยความเจ็บปวด มือหนายื่นออกไปหมายจะแตะขอบเคาน์เตอร์ แต่ก็ต้องชะงักค้างกลางอากาศเมื่อเจอนัยน์ตาคู่สวยที่ส่งประกายความเกลียดชังพุ่งตรงมายังเขา "คุณตั้งใจ... คุณตั้งใจทำมันขึ้นมาเพื่อเยาะเย้ยผมใช่ไหม" "เยาะเย้ยเหรอคะ?" เภรีหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความสุข "คุณเข้าใจผิดแล้วค่ะพศิน ฉันไม่ได้ว่างพอที่จะมานั่งคิดวิธีแก้แค้นคุณหรอกค่ะ ฉันแค่ทำตามออร์เดอร์... ลูกค้าคนสำคัญสั่งให้ฉันทำ 'เค้กแห่งความทรงจำ' ชิ้นนี้ขึ้นมาต่างหากล่ะคะ" พศินขมวดคิ้วแน่น หัวใจกระตุกวูบ "ลูกค้าคนสำคัญ? ใคร?" รินรดายังไม่ทันได้เอ่ยคำตอบ เสียงผลักประตูกระจกหน้าร้านก็ดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับเสียงใสแจ๋วของเด็กชายวัยประมาณสามขวบที่วิ่งดุ๊กๆ เข้ามาในร้าน โดยมีพี่เลี้ยงสาววิ่งตามแทบไม่ทัน "คุณแม่ขา! น้องแทนคุณหิวน้ำจังเลยครับ!" เสียงนั้นทำให้พศินแข็งค้างราวกับถูกสาปให้เป็นหิน ร่างสูงหันขวับไปมองตามเสียงทันที หัวใจของเขาเต้นรัวระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก เมื่อสายตาปะทะเข้ากับเด็กชายตัวน้อยที่มีใบหน้า... ดวงตา... และจมูกถอดแบบพิมพ์เดียวกับเขาไม่มีผิดเพี้ยน ราวกับส่องกระจกดูตัวเองในวัยเด็ก เด็กชายแทนคุณหยุดวิ่งเมื่อเห็นชายแปลกหน้ายืนอยู่หน้าร้าน ดวงตากลมโตกระพริบปริบๆ ก่อนจะเอียงคอมองพศินอย่างสงสัย แล้วเอ่ยประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของพศินพังทลายลงในพริบตา "คุณอาหน้าเหมือนคุณพ่อในรูปถ่ายของแม่เลยครับ... คุณอาเป็นใครเหรอครับ?" พศินก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว ลมหายใจสะดุดกく หัวใจบีบรัดจนเจ็บแปลบไปทั่วอก สมองขาวโพลนเมื่อตระหนักได้ถึงความจริงบางอย่างที่ถูกปิดบังไว้ ความจริงที่ว่าเขาสูญเสียอะไรไปบ้างจากความเย่อหยิ่งโง่เขลาของตัวเอง รินรดาก้าวช้าๆ เดินอ้อมเคาน์เตอร์มาหยุดยืนอยู่ข้างเด็กชาย เธอย่อตัวลงลูบผมนุ่มของลูกชายด้วยความอ่อนโยน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาอดีตสามีที่กำลังยืนตัวสั่นเทา หยดน้ำตาแห่งความสำนึกผิดที่พศินพยายามกลั้นไว้มานานพรั่งพรูออกมาอย่างไร้การควบคุม "รู้จักกันไว้นะคะพศิน..." รินรดายิ้มหวานหยด ทว่าแววตากลับว่างเปล่าไร้เยื่อใย "นี่คือลูกชายของคุณ... เด็กที่คุณเคยบอกว่า 'รสนิยมต่ำๆ และไม่คู่ควรกับตระกูลของคุณ' ไงล่ะคะ" เมฆหมอกสีชมพู ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับดราม่ารสเข้มข้นนี้นะคะ บทต่อไปรับรองว่าสะใจและตับพังยิ่งกว่าเดิมแน่นอนค่ะ!