สงครามเบเกอรี่

กลิ่นอายความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศในห้องประชุมใหญ่ระดับวีไอพี ไม่ได้ช่วยลดทอนอุณหภูมิความเดือดดาลที่กำลังแผดเผาอยู่ในอกของพศินลงได้แม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบราวกับใบมีดกวาดมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่เหมือนถูกน้ำร้อนลวกเข้าที่กลางใจ—รินรดา อดีตภรรยาที่เขาเคยคิดว่าไม่มีวันบินหนีไปไหนพ้น บัดนี้กำลังยืนเคียงข้างธนณ์ ทายาทมหาเศรษฐีพันล้านที่เป็นคู่แข่งทางธุรกิจอันดับหนึ่งของเขา รอยยิ้มบางเบาที่เธอมอบให้ชายหนุ่มอีกคน ช่างบาดลึกและเย้ยหยันศักดิ์ศรีของประธานหนุ่มผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครอย่างเขาเสียเหลือเกิน "ยินดีด้วยล่วงหน้านะคะคุณรินรดา สำหรับโปรเจกต์ 'Sweet Symphony' ที่จะถึงนี้ หวังว่ารสชาติของความหวานที่คุณรังสรรค์ จะทำให้ใครบางคนแถวนี้... รู้สึกถึงรสชาติของการสูญเสียสิ่งที่ล้ำค่าที่สุดไปเสียที" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลของธนณ์จงใจเปล่งออกมาให้ดังพอที่คนในรัศมีสามเมตรจะได้ยิน รินรดาเพียงแค่คลี่ยิ้มอย่างสง่างาม เปลือกตาสีมุกปรายมองพศินเพียงชั่วเสี้ยววินาที ราวกับเขากลายเป็นเพียงฝุ่นละอองไร้ค่าบนพื้นรองเท้า ไม่มีความเจ็บปวดระคนตัดพ้อในแววตาคู่นั้นอีกต่อไป มีเพียงความนิ่งลึกที่น่ากลัว... ความเย็นชาที่ถูกหล่อหลอมขึ้นมาจากซากปรักหักพังของความรักที่เขาเป็นคนทำลายมันด้วยมือของตัวเอง พศินกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปーン เสียงหัวใจเต้นโครมครามด้วยความริษยาและความโกรธขึงที่ตีรวนขึ้นมาจุกอก เขาเดินดุ่มเข้าไปหาทั้งสองคนด้วยฝี้วเท้าหนักหน่วง รังสีความอำมหิตแผ่ซ่านจนผู้บริหารคนอื่น ๆ ในห้องประชุมถึงกับต้องถอยร่น "รินรดา! คุณทำบ้าอะไรอยู่ คุณเป็นเชฟขนมหวานในสังกัดเครือโรงแรมของผม ทำไมถึงไปคลอเคลียอยู่กับคู่แข่งทางธุรกิจได้ หน้าด้านพอที่จะเอาสูตรลับของบริษัทไปขายให้มันด้วยหรือไง!" เสียงทุ้มห้าวที่เคยทรงอำนาจเอ่ยลอดไรฟันด้วยความเกรี้ยวกราด แต่สิ่งที่เขาได้รับกลับมาไม่ใช่ความหวาดกลัว หรือแม้แต่หยดน้ำตาแห่งความน้อยเนื้อต่ำใจดังเช่นในอดีต รินรดายังคงยืนหลังตรงสง่างาม เธอก้าวเท้าเข้าประชิดเขาเล็กน้อย กลิ่นหอมจาง ๆ ของวนิลากับดอกส้มที่เขาคุ้นเคยลอยแตะจมูก แต่มันกลับไร้ซึ่งความอบอุ่น "กรุณาให้เกียรติสถานที่และตัวฉันด้วยค่ะคุณพศิน" รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเฉียบคมจนคนฟังถึงกับชาไปทั้งแถบ "โปรเจกต์ 'Sweet Symphony' ที่คุณกำลังพูดถึงอย่างตื่นตระหนกนั้น สัญญาจ้างระหว่างฉันกับบริษัทของคุณมันหมดอายุลงตั้งแต่เมื่อวานนี้แล้วค่ะ และตอนนี้... ฉันคือพาร์ทเนอร์หลักของธนณ์ โฮเต็ล ไม่ใช่ลูกน้องใต้บังเหียนที่คุณจะตะคอกใส่ได้ตามอำเภอใจอีกต่อไป" คำพูดนั้นราวกับมีดกรีดลงบนอีโก้ของพศินจนยับเยิน ชายหนุ่มหน้าชาตึง ขากรรไกรขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน เขาไม่เคยคิดเลยว่าผู้หญิงที่เคยร้องไห้อ้อนวอนขอความรักจากเขาในคืนที่ฝนตกหนัก จะลุกขึ้นมาสลัดคราบความอ่อนแอและใช้คมมีดแห่งธุรกิจมาเชือดเฉือนเขาต่อหน้าธารกำนัลเช่นนี้ "คุณกล้ามากนะรินรดา กล้าเอาความเหนื่อยยากที่เคยสร้างร่วมกันมาประเคนให้ไอ้สารเลวคือนี่!" พศินพยายามคว้าข้อมือเรียวเล็กหมายจะดึงรั้งเธอให้ออกไปเคลียร์กันให้รู้เรื่อง แต่ทว่า... หมับ! มือหนาอีกข้างของธนณ์เอื้อมเข้ามารับข้อมือของพศินไว้ได้อย่างทันท่วงที แรงปะทะระหว่างสองชายหนุ่มแผ่ซ่านจนบรรยากาศในห้องประชุมตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก ดวงตาของธนณ์ไม่มีความเกรงกลัวแต่อย่างใด มีเพียงรอยยิ้มเยาะเย้ยที่ส่งไปให้คู่แข่ง "ระวังมือของคุณด้วยครับคุณพศิน ที่นี่คือสนามการค้า ไม่ใช่หลังบ้านของคุณที่จะมาใช้อำนาจบาทใหญ่รังแกผู้หญิงได้ ถ้าอยากแข่งขัน... เชิญที่โต๊ะประมูลโปรเจกต์วันพรุ่งนี้ดีกว่าครับ อย่ามาแสดงความไร้คลาสในงานแถลงข่าวเปิดตัวพาร์ทเนอร์เลย มันน่าสมเพช" พศินสะบัดมือออกจากการเกาะกุมด้วยความโมโหจัด เขากวาดสายตาดุดันมองหน้าทั้งสองคนสลับกัน ก่อนจะแค่น "หึ! คิดว่าดึงตัวเชฟมือหนึ่งไปได้ แล้วจะชนะผมเหรอ อย่าลำพองใจให้มากนักเลยรินรดา ของที่เคยเป็นของผม ต่อให้เน่าคาดิน มันก็ไม่มีวันเป็นของคนอื่นได้อย่างเต็มภาคภูมิหรอก!" ทว่า รินรดาไม่ได้แสดงอาการสะทกสะท้านแม้แต่น้อย เธอยกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้พศินรู้สึกเหมือนหัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม มันเป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ และการแก้แค้นที่เพิ่งเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น "งั้นก็รอดูผลงานในวันพรุ่งนี้ก็แล้วกันค่ะคุณพศิน... ว่า 'รสชาติแห่งความพ่ายแพ้' ที่คุณกำลังจะได้ลิ้มลอง มันจะหอมหวานเท่ากับหยาดน้ำตาของฉันในอดีตหรือเปล่า" เธอกล่าวทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เชือดเฉือน ก่อนจะผายมือให้ธนณ์เดินนำออกไปจากห้องประชุม ทิ้งให้พศินยืนกำหมัดแน่นอยู่ลำพังท่ามกลางความอัปยศที่สุมแน่นในอก ความพ่ายแพ้ครั้งนี้ไม่ใช่แค่เรื่องธุรกิจ แต่มันคือศักดิ์ศรีที่เขาต้องแย่งชิ้นส่วนหัวใจที่ถูกเธอกระชากออกไปกลับคืนมาให้ได้ แต่ทว่า... ในจังหวะที่พศินกำลังจะเดินออกจากห้องประชุมเพื่อระบายความโกรธแค้น สายตาของเขากลับเหลือบไปเห็นกระเป๋าเอกสารสีหนังแท้ใบหนึ่งตกอยู่บนโซฟารับแขก ใกล้กับจุดที่รินรดาเคยยืนอยู่ เมื่อเขาเดินเข้าไปหยิบขึ้นมาเพื่อจะนำไปคืนตามมารยาท เอกสารบางแผ่นที่สอดอยู่ด้านในเกิดหลุดร่วงลงมาบนพื้นพรม พศินก้มลงเก็บมันขึ้นมาด้วยความหงุดหงิด ทว่า... ทันทีที่สายตาคมกริบกวาดมองข้อความบนกระดาษแผ่นนั้น ลมหายใจของเขากลับสะดุดกึก ร่างสูงใหญ่แข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน เมื่อบรรทัดแรกของเอกสารทางแพทย์ระบุชื่อคนไข้ไว้อย่างชัดเจน... และตัวอักษรต่อมาก็ทำให้โลกทั้งใบของประธานหนุ่มผู้เย่อหยิ่งพังทลายลงในพริบตาเดียว! ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับรสชาติความเจ็บปวดและการเอาคืนครั้งนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!