แรงกดดันจากคนรอบข้าง

"คุณพศินกำลังเสียสติไปแล้วหรือคะ!" เสียงตบโต๊ะประชุมดังสะท้านก้องห้องกระจกเก็บเสียง บรรยากาศรอบกายของกรรมการบริหารอาวุโสทั้งสามคนร้อนระอุราวกับมีถ่านแดงๆ มาสุมไว้ใต้เก้าอี้ ปลายลิ้นของพศินยังคงหลงเหลือรสขมปร่าของความตื่นตระหนกจากเอกสารแผ่นบางในมือ ร่างสูงใหญ่ในสูทสั่งตัดราคาแพงระยับยังคงยืนแข็งค้างอยู่หน้าโซฟา แว่นตาไร้กรอบของประธานกรรมการอาวุโสอย่าง 'คุณธนา' เลื่อนหลุดลงมาเกือบถึงปลายจมูกด้วยความโกรธจัด เอกสารผลตรวจทางการแพทย์ระบุตัวตนและภาวะสุขภาพบางอย่างของรินรดา ซึ่งมันถูกซ่อนเอาไว้ใต้กองกระดาษพิมพ์เขียวโครงการเบเกอรี่ชิ้นใหม่... มันคือหลักฐานชิ้นสำคัญที่ตอกย้ำว่า ในขณะที่เขากำลังมองเธอเป็นแค่เศษฝุ่นไร้ค่าในบ้านหลังใหญ่ เธอกลับต้องแบกรับความลับอันหนักหน่วงและร่างกายที่อ่อนแอเกินกว่าผู้หญิงคนไหนจะจินตนาการไหว แต่ทว่า... ในสายตาของหุ้นส่วนผู้กระหายผลกำไร ความเป็นความตายหรือความเจ็บป่วยของรินรดาไม่ใช่เรื่องที่พวกเขาสกิดใจสนใจแม้แต่น้อย สิ่งเดียวที่พวกเขาสนใจคือ "ตัวเลขในงบดุล" และ "ความเสียหายของบริษัท" ที่กำลังจะพังทลายลงเพราะความบาดหมางส่วนตัวระหว่างประธานหนุ่มกับเชferสาวมือหนึ่งคนนี้ "ผมเตือนคุณแล้วนะคะคุณพศิน!" ธนากล่าวซ้ำ น้ำเสียงเต็มไปด้วยแรงกดดันที่พยายามกดขี่ให้ประธานหนุ่มผู้เย่อหยิ่งจำนนต่อผลประโยชน์ขององค์กร "โปรเจกต์ 'Sweet Memory' กำลังจะเปิดตัวในอีกสองสัปดาห์ข้างหน้า ลายเซ็นของรินรดาลดทอนมูลค่าหุ้นของเราไปกี่เปอร์เซ็นต์คุณรู้ไหมคะ? ถ้าเธอถอนตัวออกไป หรือแม้แต่ใช้ชื่อเสียงที่กำลังพุ่งขึ้นสูงสุดไปเปิดแบรนด์แข่งกับเรา ความเสียหายมันประเมินค่าไม่ได้!" พศินค่อยๆ กำกระดาษในมือจนยับยู่ยี่ หัวใจของเขาเต้นรัวกระหน่ำจนเสียงมันดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาท ความรู้สึกผิดที่เพิ่งก่อตัวขึ้นยังไม่ทันได้หยั่งรากลึก ก็ถูกคลื่นแห่งความเป็นจริงซัดสาดเข้ามากลบฝังเสียแล้ว "เธอไม่ได้อยากแข่งกับเราหรอกค่ะ" พศินเผลอหลุดปากออกไปด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่าอย่างไม่น่าเชื่อ ธนาแค่น ริมฝีปากหยักลึกเหยียดยิ้มเยาะอย่างเยקטชัง "โอ้... นี่คุณกำลังใจอ่อนให้อดีตภรรยาที่เคยเขี่ยทิ้งงั้นหรือคะ?ตื่นเถอะค่ะคุณพศิน! ผู้หญิงคนนั้นฉลาดเป็นกรด เธอรู้ว่าจุดไหนคือจุดตายของเรา ถึงได้กล้าปฏิเสธการเซ็นสัญญาผูกขาดเมื่อวานนี้ และวันนี้... เธอยังจงใจทิ้งเอกสารชวนสงสัยนี่ไว้ เพื่อปั่นหัวคุณเล่นใช่ไหมล่ะคะ!" "ไม่ใช่... คุณไม่เข้าใจ..." พศินพึมพำ ดวงตาคมกริบแดงก่ำโดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัว ภาพรินรดาในชุดกันเปื้อนเก่าๆ ที่ยืนนวดแป้งด้วยรอยยิ้มจางๆ ในอดีตซ้อนทับขึ้นมากับภาพหญิงสาวนิ่งขรึม แววตาว่างเปล่าไร้เยื่อใยในห้องประชุมเมื่อวานนี้ เธอกลายเป็นคนละคน... คนที่เขาไม่มีวันเอื้อมกลับมาแตะต้องได้อีกแล้ว "ฉันไม่จำเป็นต้องเข้าใจอะไรทั้งนั้นค่ะ!" หญิงสูงวัยอีกคนในคณะกรรมการแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดไม่แพ้กัน เธอดึงแฟ้มเอกสารอีกชุดโยนลงบนโต๊ะกระจกเสียงดังสนั่น "หน้าที่ของคุณในฐานะประธานคือ 'จัดการ' ทุกอุปสรรคให้ราบคาบ ไม่ว่าคุณจะใช้วิธีการไหน ใช้เสน่ห์แพรพราวแบบที่คุณชอบใช้ หรือจะใช้กฎหมายบีบเธอจนมุม... ดิฉันไม่สนค่ะ! แต่ถ้าวันเปิดตัวไม่มีชื่อของรินรดาในฐานะหัวหน้าเชฟและพรีเซ็นเตอร์หลัก เตรียมตัวประชุมวิสามัญเพื่อถอดถอนคุณออกจากตำแหน่งได้เลยค่ะ!" ความเงียบงันอันน่าอึดอัดโรยตัวลงปกคลุมทั่วทั้งห้องประชุม พศินยืนนิ่งสนิทราวกับรูปปั้นหินอ่อน แรงกดดันมหาศาลจากคนรอบข้างถาโถมเข้าใส่ราวกับคลื่นพายุสมุทรที่พร้อมจะบดขยี้เขาให้แหลقคามือ ด้านหนึ่งคือความทะเยอทะยานและตำแหน่งประธานบริษัทที่เขาต้องแลกมาด้วยหยาดเหงื่อและเลือดเนื้อ แต่อีกด้านหนึ่ง... คือความจริงอันแสนโหดร้ายในกำมือ เอกสารแพทย์ที่บอกว่าอดีตภรรยาของเขากำลังเผชิญหน้ากับความเจ็บป่วยตามลำพัง เขาจะก้าวขาเดินหน้าเพื่อทำลายเธอให้จมดินตามคำสั่งของพวกหน้าเงินเหล่านี้... หรือเขาจะเลือกก้มลงเก็บเศษซากหัวใจของตัวเอง แล้วเดินเข้าไปสารภาพบาปที่เขาเคยก่อไว้กับเธอกันแน่? แต่ทว่า... ในวินาทีที่พศินกำลังจะอ้าปากปฏิเสธคำสั่งอันไร้มนุษยธรรมนั้น ประตูห้องประชุมบานใหญ่ก็ถูกผลเปิดออกอย่างกะทันหันโดยเลขานุการส่วนตัวของเขาเอง สีหน้าของหญิงสาวตื่นตระหนกจนซีดเผือด "คุณพศินคะ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ!" เลขานุการละล่ำละลักพูดแทบไม่เป็นภาษา "มี... มีแขกไม่ได้รับเชิญมารอพบคุณที่ห้องทำงานส่วนตัวค่ะ เธออ้างว่าเป็น... เป็นตัวแทนทางกฎหมายของเชฟรินรดา และเธอกำลังถือพินัยกรรมลับบางอย่างที่เกี่ยวกับหุ้นทั้งหมดของบริษัทเราค่ะ!" พศินชะביกงัก ลมหายใจสะดุดกึกยิ่งกว่าเดิมเมื่อได้ยินคำว่า 'พินัยกรรมลับ' ในขณะที่คณะกรรมการทุกคนต่างหน้าถอดสีด้วยความตกใจ และก่อนที่พศินจะทันได้ก้าวเท้าออกจากห้องเพื่อไปเผชิญหน้ากับความจริงที่กำลังรออยู่ ประตูห้องทำงานส่วนตัวที่เปิดกว้างออกก็เผยให้เห็นร่างเพรียวบางในชุดสูทสีขาวสะอาดตาของทนายความสาวคนสนิทของรินรดา... แต่สิ่งที่ทำให้โลกทั้งใบของพศินหยุดหมุนไปชั่วขณะ ไม่ใช่เอกสารในมือของเธอ ...หากแต่เป็นเด็กชายตัวน้อยวัยราวๆ สี่ขวบ ที่เดินจูงมือทนายความสาวเข้ามาด้วยดวงตากลมโตสีนิลคู่คุ้นเคย ซึ่งถอดแบบพิมพ์มาจากหน้าตาของเขาเองราวกับแกะ! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความดราม่าครั้งนี้นะคะ