เสียงหัวใจที่ตะโกน

กระดาษแผ่นบางในมือพศินสั่นเทา... ไม่ใช่เพราะความหนาวเหน็บจากเครื่องปรับอากาศที่เร่งความเย็นจนเฉียบขาด หากแต่เกิดจากแรงสั่นสะเทือนภายในจิตใจที่ถูกกระชากจนแทบคว่ำคะมำ หมึกพิมพ์สีดำสนิทบนหัวกระดาษตราครุฑและลายลักษณ์อักษรทางกฎหมาย กำลังเยาะเย้ยความเย่อหยิ่งทระนงตนของนักธุรกิจผู้กุมบังเหียนอาณาจักรพศินกรุ๊ปมาค่อนชีวิต รินรดานั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม แสงไฟสีส้มวลนวลจากโคมไฟคริสตัลส่องกระทบใบหน้ารูปไข่ที่เรียบนิ่งจนน่ากลัว ดวงตากลมโตคู่สวยที่เคยฉายแววอ่อนแสงและมีหยดน้ำตาคลอเบ้าอยู่เป็นนิจในอดีต บัดนี้กลับไร้ซึ่งความสั่นไหว มีเพียงความว่างเปล่าที่ลุ่มลึกราวกับหลุมดำ ซึ่งพร้อมจะดูดกลืนทุกความกระวนกระวายใจของชายหนุ่มเข้าไปอย่างไร้ความปรานี กลิ่นหอมกรุ่นของวานิลลาและเนยแท้จากเตาอบเบเกอรี่ชั้นดีที่ลอยมาจากห้องครัวด้านหลัง ดูเหมือนจะกลายเป็นเพียงอากาศธาตุเมื่อเผชิญหน้ากับบรรยากาศมาคุที่ราวกับมีใบมีดนับพันเล่มกรีดผ่านอากาศ "คุณ... ทำแบบนี้ได้อย่างไร ริน" เสียงทุ้มต่ำที่เคยทรงอำนาจและใช้สั่งการผู้คนนับพัน บัดนี้กลับแหบพร่าและสั่นเครืออย่างน่าสมเพช พศินเงยหน้าขึ้นจากเอกสารสิทธิ์การถือครองหุ้นร้อยละห้าสิบเอ็ด ที่ถูกโอนย้ายไปยังชื่อของบุคคลปริศนา... ชื่อที่แม้แต่ตัวเขาเองก็แทบไม่เชื่อสายตา ว่ามันคือชื่อเดียวกับผู้หญิงที่เขาเคยเหยียบยยำศักดิ์ศรีและขับไลไสส่งให้ออกไปจากชีวิตอย่างไร้เยื่อใย รินรดายกถ้วยชาเซรามิกสีขาวขึ้นจิบช้าๆ กิริยาท่าทางมีความสง่างามและเยือกเย็นราวกับราชินีบนบัลลังก์ เธอวางถ้วยลงบนจานรองกระทบกันเบาๆ เกิดเสียงก้องกังวานในความเงียบ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาอดีตสามีด้วยรอยยิ้มบางเบาที่มุมปาก—รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา และยิ่งทำให้พศินรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าฉาดใหญ่กลางฝูงชน "แปลกใจหรือคะ คุณพศิน" น้ำเสียงนุ่มนวลแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจดังขึ้น "คิดว่าผู้หญิงคนที่คุณเคยตราหน้าว่าเป็นแค่กาฝากเกาะผู้ชายกิน จะไม่มีปัญญาพลิกเกมขึ้นมาถือไพ่เหนือกว่าคุณบ้างเลยหรือคะ" "นี่มันไม่ใช่แค่เรื่องเกมนะริน!" พศินกระแทกแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะจนถ้วยชาสั่นสะเทือน ดวงตาคมกริบแดงก่ำด้วยความโกรธเกรี้ยวและสับสน "นั่นมันสมบัติทั้งชีวิตของตระกูลพศิน! คุณเอาหุ้นบริษัทไปได้ยังไง ผ่านช่องทางไหน... และที่สำคัญที่สุด คุณเอาเงินที่ไหนมาซื้อต่อจากผู้ถือหุ้นใหญ่คนอื่น!" รินรดายังคงนั่งนิ่ง ไม่สะทกสะท้านต่อท่าทีเกรี้ยวกราดของอดีตสามีแม้แต่น้อย ความโกรธแค้นในใจของเธอ... อ๋อ มันไม่ใช่ไฟกองโตที่ลุกโชนอย่างบ้าคลั่งเหมือนที่เขาแสดงออกหรอกค่ะ แต่มันคือไฟสุมสำเพ็งที่ถูกเก็บกด หมักบ่ม และเคี่ยวกรำมานานแรมปี จนกลายเป็นคาราเมลสีเข้มข้นที่ทั้งหวานหอมและขื่นขมในเวลาเดียวกัน ทุกหยดน้ำตาที่เธอเคยเสียให้เขา ทุกคำดูถูกเหยียดหยามที่บอกว่าเธอไร้ค่า ทุกครั้งที่เขาปล่อยให้เธออยู่อย่างโดดเดี่ยวในคฤหาสน์หลังใหญ่ราวกับอากาศธาตุ... ภาพเหล่านั้นไม่ได้เลือนหายไปไหนเลยค่ะ มันถูกบันทึกไว้ในสมอง และถูกนำมาแปลงเป็นสูตรคำนวณทางธุรกิจที่แม่นยำยิ่งกว่าสูตรขนมเค้กชนิดใดในโลก "เงินหรือคะ..." รินรดาหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูวังเวงและเย็นเยียบ "คุณลืมไปแล้วหรือคะว่า ก่อนที่ฉันจะแต่งงานเข้ามาเป็น 'นางบำเรอในทะเบียนสมรส' ของคุณ ฉันคือใคร... ฉันคือทายาทคนเดียวของตระกูลนักธุรกิจอาหารแปรรูปที่ล้มละลายไปเพราะเล่ห์เหลี่ยมทางธุรกิจของใครบางคน... อ้อ หรือว่าคุณความจำเสื่อม จนลืมไปแล้วว่าคุณกับพ่อของคุณร่วมมือกันฮุบกิจการของครอบครัวฉันมาอย่างไร" พศินชะงักกึก ลมหายใจสะดุดกะทันหัน ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อความทรงจำสีเทาในอดีตถูกขุดคุ้ยขึ้นมาประจันหน้า "คุณ... รู้เรื่องนั้น..." "ไม่มีความลับไหนที่จะซ่อนไว้ได้ตลอดไปหรอกค่ะคุณพศิน" รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ชุดเดรสผ้าไหมสีเขียวมรกตขับให้ผิวเนียนละเอียดดูเปล่งประกายและทรงอำนาจยิ่งขึ้น เธอเดินช้าๆ เข้าไปใกล้โต๊ะทำงานที่อดีตสามีนั่งอยู่ กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบผสมวานิลลาจางๆ ลอยแตะจมูกเขา—กลิ่นเดียวกับที่เคยคุ้นเคย แต่บัดนี้กลับให้ความรู้สึกอันตรายราวกับดอกไม้ที่มีพิษร้ายแรงเคลือบอยู่ รินรดาก้มตัวลงเล็กน้อย ใช้ปลายนิ้วเรียวสวยแตะลงบนขอบกระดาษเอกสารแผ่นนั้น ก่อนจะเลื่อนมันเข้าหาตัวเธอช้าๆ สายตาคมปลาบจับจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของคนที่เคยเป็นโลกทั้งใบของเธอ "ความแค้น ไม่ใช่สิ่งที่เราควรปล่อยให้มันตายไปพร้อมกับกาลเวลาค่ะคุณพศิน แต่มันคือวัตถุดิบชั้นดี... เหมือนกับการทำมาการองที่ต้องใช้ความประณีต อดทน และรอเวลาที่เหมาะสมเพื่อให้เปลือกนอกกรอบร่วนและเนื้อในนุ่มละมุน... และตอนนี้" เธอยิ้มเหยียด "เวลาที่ฉันจะได้เก็บเกี่ยวผลผลิตนั้น ก็มาถึงแล้วค่ะ" "ริน... คุณต้องการอะไรกันแน่ จะให้ผมกราบขอร้องคุณไหม ให้ผมทำอะไรก็ได้ ขอแค่คุณคืนหุ้นพวกนั้น..." พศินผุดลุกขึ้นคว้าข้อมือเรียวของเธอไว้โดยสัญชาตญาณ แรงบีบไม่ได้รุนแรงนัก แต่มันเต็มไปด้วยความเวทนาและตื่นตระหนกที่ปิดไม่มิด รินรดาก้มมองมือที่กุมข้อมือเธออยู่ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเขา นัยน์ตาคู่นั้นว่างเปล่าไร้เยื่อใยเสียจนพศินต้องเป็นฝ่ายปล่อยมือออกเองราวกับถูกไฟลวก "คืนหรือคะ? ของที่ฉันใช้เวลาทั้งชีวิตเพื่อแย่งชิงกลับคืนมาด้วยหยาดเหงื่อและศักดิ์ศรี... ทำไมฉันต้องคืนให้คนที่เคยเหยียบย่ำมันลงกับพื้นดินด้วยล่ะคะ?" น้ำเสียงของเธอราบเรียบแต่เฉียบคมดั่งใบมีดโกน "จำเอาไว้นะคะคุณพศิน เกมนี้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น สิ่งที่คุณสูญเสียในวันนี้ เป็นเพียงเศษเสี้ยวความเจ็บปวดที่ฉันเคยได้รับ... เตรียมตัวรับมือกับรสชาติของความพ่ายแพ้ให้ดีก็แล้วกันค่ะ เพราะต่อจากนี้ไป ฉันจะเป็นคนป้อนมันให้คุณกินเองทีละคำ" พศินยืนนิ่งงัน ราวกับถูกตรึงไว้กับพื้นห้อง ขาทั้งสองข้างหนักอึ้งจนก้าวไม่ออก เขาได้แต่มองดูอดีตภรรยาหันหลังให้ด้วยท่าทีสง่างาม เดินกลับไปยังโต๊ะทำงานของเธอโดยไม่ชายตาแลมามองเขาอีกเลย ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่ระหว่างคนทั้งคู่ ทว่าในขณะที่พศินกำลังจะจมดิ่งลงสู่ห้วงแห่งความสิ้นหวังและพ่ายแพ้นั้นเอง เสียงเคาะประตูกระจกหน้าร้านเบเกอรี่ก็ดังขึ้นเบาๆ สองครั้ง... ก๊อก... ก๊อก... ทั้งคู่ชะงัก รินรดาลดมือที่กำลังจะหยิบเอกสารลง ส่วนพศินหันขวับไปมองตามเสียงด้วยความสงสัย ร่างเงาตะคุ่มของใครบางคนยืนอยู่หลังกระจกฝ้า—เงาร่างนั้นไม่ใช่ลูกค้าทั่วไป เพราะส่วนสูงและสัดส่วนที่สะท้อนผ่านแสงไฟถนนด้านนอก ช่างคุ้นตาอย่างประหลาด ประค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกอย่างช้าๆ พร้อมกับร่างเล็กจ้อยในชุดเอี๊ยลายหมีน้อยที่วิ่งดุ๊กๆ เข้ามาในร้าน พร้อมกับเสียงใสแจ๋วที่เอ่ยเรียกชื่อรินรดาด้วยความคุ้นเคย "คุณแม่คะ! น้องธามหิ้วเค้กช็อกโกแลตฝีมือคุณแม่มาฝากเพื่อนที่โรงเรียนหมดแล้วนะครับ... เอ๋? คุณลุงคนนี้ เป็นใครหรือครับ ทำไมหน้าตาดูน่ากลัวจังเลย..." พศินแข็งค้างราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางกะโหลกศีรษะ เมื่อสายตาคมกริบก้มลงมองเด็กชายตัวน้อยวัยราวสี่ขวบ ที่มีดวงตากลมโตและสันจมูกโด่งเป็นสันคม... ถอดแบบพิมพ์เขียวมาจากใบหน้าของเขาเองอย่างไร้ที่ติ! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและดื่มด่ำไปกับรสชาติแห่งความเจ็บปวดและการทวงคืนศักดิ์ศรีครั้งนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!