เมื่อความเหงาครอบงำ

กลิ่นหอมกรุ่นของวานิลลามาดากัสการ์และเนยแท้นำเข้าจากฝรั่งเศสที่ลอยอวลอยู่ภายในห้องครัวสตูดิโอ "Le Douceur" ยามค่ำคืน ช่างให้ความรู้สึกเยียบเย็นเสียจนรินรดาอดไม่ได้ที่จะกระชับเสื้อคาร์ดิ건ตัวโคมให้แนบชิดกับลำตัวมากขึ้น ปลายนิ้วเรียวสวยบรรจงปาดครีมชีสดาร์กช็อกโกแลตลงบนหน้าเค้กเนื้อแพนเค้กสปันจ์ด้วยความนิ่งสงบ ทว่าในใจกลับเต้นระส่ำด้วยร่องรอยความทรงจำที่เธอพยายามกวาดล้างออกไปให้พ้นจากห้วงคำนึง ตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา... พศินทำตัวราวกับวิญญาณร้ายที่คอยตามหลอกหลอนเธอไปเสียทุกหนทุกแห่ง ไม่ว่าจะเป็นป้ายโฆษณาขนาดใหญ่กลางเมืองที่บริษัทของเขากวาดซื้อพื้นที่ไว้ หรือแม้กระทั่งเงาร่างสูงโปร่งที่ยืนนิ่งอยู่หลังกระจกหน้าร้านกาแฟฝั่งตรงข้ามในยามบ่าย ผู้ชายที่เคยบอกว่าเธอเป็นเพียง "ส่วนเกิน" ในชีวิตที่ไร้ซึ่งค่าควรแก่การใส่ใจ วันนี้กลับกลายเป็นชายหนุ่มผู้มีแววตาวกวนและโหยหาอย่างน่าสมเพช "เชฟรินคะ มีคนฝากช่อดอกไม้นี้มาให้ที่เคาน์เตอร์ด้านหน้าค่ะ... เขาบอกว่าเป็นลูกค้ารายใหญ่จากบริษัทอสังหาฯ ชื่อดัง และยืนยันว่าจะไม่ยอมกลับจนกว่าจะได้พบคุณด้วยตัวเอง" เสียงกระซิบของพนักงานสาวในร้านทำให้รินรดาต้องหยุดชะงักมือ ปลายมีดพาเลตต์นิ่งค้างอยู่บนหน้าเค้ก ดวงตากลมโตภายใต้แพขนตางอนงามฉายแววเยρυยันขึ้นมาวับหนึ่ง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความราบเรียบเย็นชา ช่อดอกกุหลาบสีขาวบริสุทธิ์นับร้อยดอกจัดแต่งอย่างหรูหรา วางเด่นเป็นสง่าอยู่บนเคาน์เตอร์ต้อนรับ มันคือดอกไม้ชนิดเดียวกับที่เขาเคยใช้ปฏิเสธเธอในวันครบรอบแต่งงานปีที่สาม ด้วยเหตุผลที่ว่า *"ผมไม่มีเวลามาเล่นขายของกับคุณ รินรดา"* ริมฝีปากบางเฉียบยกยิ้มหยันให้กับความ irony ของโชคชะตา เธอก้าวเดินออกไปด้วยจังหวะก้าวที่มั่นคงและสง่างาม ปราศจากความหวาดหวั่นใดๆ ร่างบางหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าประตูหน้าร้านที่ถูกผลักเปิดออก ท่ามกลางสายฝนปรอยยามค่ำคืนที่โปรยปรายลงมาบางเบา ร่างสูงใหญ่ของพศินยืนตากฝนอยู่ตรงนั้น เสื้อเชิ้ตสีเข้มเปียกชุ่มแนบลำตัว เรือนผมสีดำสนิทลู่แนบหน้าผาก ใบหน้าคมสันที่เคยเย่อหยิ่งและเต็มไปด้วยความมั่นใจ บัดนี้กลับซีดเซียว ดวงตาคู่นคมองระโหยโรยแรงคู่นั้นจับจ้องมาที่เธอราวกับคนใกล้ตายที่กำลังไขว่คว้าหาออกซิเจนหยดสุดท้าย "ริน..." เสียงทุ้มต่ำที่เคยทรงอำนาจและเย็นชา บัดนี้กลับแหบพร่าสั่นเครือจนแทบจับใจความไม่ได้ รินรดายืนกอดอกพิงกรอบประตู รอยยิ้มบนเรียวปากช่างเยียบเย็นราวกับสายลมหนาว "คุณพศินมาทำอะไรที่นี่คะ? เวลาดึกดื่นเช่นนี้ และร้านของเราก็ปิดทำการแล้ว หรือว่าโครงการคอนโดมิเนียมหรูของคุณเกิดปัญหาจนไม่มีที่ไป?" "ผม... ผมมาหาริน" พศินก้าวเข้ามาใกล้ ชายหนุ่มพยายามจะเอื้อมมือมาแตะแขนเธอ แต่รินรดากลับถอยหลังหลบได้อย่างทันท่วงที ราวกับรังเกียจเดียดฉันท์สัมผัสจากเขาเสียยิ่งกว่าสิ่งใด "กรุณารักษาระยะด้วยค่ะ คุณพศิน" เธอเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าเฉียบคมบาดลึก "เราหย่าขาดจากกันตามกฎหมายมาหลายเดือนแล้ว และสถานะของเราในตอนนี้คือคนแปลกหน้า... อ้อ ไม่สิ ควรเรียกว่าคู่ค้าทางธุรกิจที่บังเอิญโคจรมาพบกันจะถูกต้องเสียกว่า" พศินเจ็บแปลบที่กลางอกราวกับถูกเข็มนับพันเล่มทิ่มแทง สายตาของเธอในยามนี้ว่างเปล่าและไร้เยื่อใย ยิ่งตอกย้ำให้เขาตระหนักว่า สิ่งที่เขาทำลายลงด้วยมือของตัวเองในอดีตนั้น มันคือน้ำทิพย์เพียงหนึ่งเดียวที่เคยหล่อเลี้ยงหัวใจอันแห้งผากของเขา ทุกๆ ที่ที่เขาไป เขากลับมองเห็นแต่เงาร่างของเธอ... บนโต๊ะอาหารที่เคยว่างเปล่า ในห้องนอนกว้างขวางที่เคยมีเพียงความเงียบงัน หรือแม้กระทั่งกลิ่นหอมของขนมปังอบใหม่ที่เขาเคยปัดทิ้งอย่างไร้ค่า บัดนี้มันกลับกลายเป็นกลิ่นอายที่ตามหลอกหลอนย้ำเตือนความผิดบาปของตนเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า "ริน... ผมขอโทษ" คำพูดสามคำที่แสนจะไร้ค่าในสายตาของเธอถูกพรั่งพรูออกมาจากริมฝีปากที่สั่นเทาของอดีตสามี "ผมรู้ว่าสิ่งที่ผมทำมันเลวร้ายแค่ไหน ผมสำนึกแล้ว... ทุกๆ วันที่ผ่านมาไม่มีวันไหนที่ผมไม่นึกถึงคุณ รินกลับมาเถอะนะ ให้โอกาสผมได้แก้ตัว ได้ชดใช้ความผิดทั้งหมดที่เคยทำไว้กับคุณ" รินรดาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ความสุขสิ้นเชิง แต่มันเต็มไปด้วยความสะใจและหยาดหยดแห่งความเจ็บปวดที่ถูกสะสมมาเนิ่นนาน "ชดใช้? คุณเอาอะไรมาพูดว่าชดใช้คะ พศิน" เธอย่างสามขุมเข้าไปใกล้เขา ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่ไหวระริกของชายหนุ่ม "หัวใจที่ถูกคุณเหยียบย่ำจนแหลกละเอียด เวลาสามปีที่ฉันต้องทนกลืนก้อนสะอื้นนอนร้องไห้ลำพังในคฤหาสน์หลังใหญ่โตของคุณ... หยาดน้ำตาเหล่านั้น คุณจะเอาอะไรมาแลกคืนคะ? ดอกไม้ช่อนี้ หรือคำขอร้องน่าสมเพชเหล่านี้อย่างนั้นหรือ?" "ริน..." "จำวันที่ฉันอุ้มท้องอ่อนๆ ไปขอความเห็นใจจากคุณได้ไหมคะ?" น้ำเสียงของรินรดาลดระดับลงจนกลายเป็นกระซิบกระซาบเยือกเย็น ทว่าทุกคำพูดกลับทรงพลังราวกับค้อนเหล็กที่ทุบลงกลางใจเขา "คุณบอกว่าเด็กคนนั้นเป็นแค่ภาระ เป็นความผิดพลาดที่คุณไม่ต้องการ... แล้วตอนนี้คุณมายืนร้องขออะไรจากฉันอีกคะ? ในเมื่อคนๆ นั้นที่คุณไม่เคยเห็นค่า ได้ตายไปจากโลกใบนี้พร้อมกับความไร้เดียงสาแล้ว!" หยาดน้ำตาใสๆ ร่วงหล่นจากหางตาของเชฟสาว ทว่ามันไม่ใช่หยาดน้ำตาแห่งความอ่อนแอ แต่มันคือหยาดน้ำตาแห่งเพลิงแค้นที่ถูกจุดประกายขึ้นมาอย่างสมบูรณ์แบบ พศินเข่าแทบทรุดลงตรงนั้น ความจริงที่กระแทกกระทั้นใส่หน้าทำให้เขาหายใจไม่ออก เขารู้ดีว่าความผิดบาปของตนเองนั้นหนักหนาสสาหัสเกินกว่าจะให้อภัย แต่ภาพเงาของอดีตภรรยาที่เคยอ่อนหวานและยอมจำนนต่อเขาในทุกเรื่อง บัดนี้ได้ถูกแทนที่ด้วยหญิงสาวผู้แข็งแกร่ง เย็นชา และพร้อมจะขยี้เขาให้จมดินด้วยมือคู่นี้ ชายหนุ่มทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นปูนเปียกชื้นเบื้องหน้าเธอ โดยไม่สนใจศักดิ์ศรีความเป็นนักธุรกิจหมื่นล้าน มือหนาสั่นเทายื่นออกไปหมายจะกอดข้อเท้าเธอไว้ แต่รินรดากลับถอยห่างอย่างไม่ไยดี "ลุกขึ้นเถอะค่ะ... การกระทำแบบนี้มันไม่ได้ทำให้คุณดูน่าสงสารขึ้นเลยสักนิด มีแต่จะทำให้ฉันยิ่งสมเพชคุณมากกว่าเดิม" รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ก่อนจะหันหลังเตรียมเดินกลับเข้าไปภายในร้าน ทว่าในวินาทีที่เธอหมุนตัวนั้นเอง เสียงกุ๊กกิ๊กของกระดิ่งลมหน้าร้านก็ดังขึ้น พร้อมกับร่างเล็กๆ ของเด็กชายวัยประมาณสามขวบในชุดนอนลายการ์ตูนน่ารัก ที่วิ่งออกมาจากโซนด้านหลังของร้านพร้อมกับส่งเสียงเจื้อยแจ้ว "คุณแม่ขา! นิทานก่อนนอนที่สัญญาไว้ ยังไม่ได้อ่านให้ฟังเลยนะฮะ..." เด็กชายหยุดชะงักเมื่อเห็นชายแปลกหน้าแปลกปลอมคุกเข่าอยู่หน้าร้าน ดวงตากลมโตสุกใสคู่นั้นกวาดมองพศินด้วยความสงสัยใคร่รู้ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองมารดาด้วยแววตาที่ถอดแบบมาจากผู้ชายคนนั้นอย่างไร้ที่ติ... ทั้งสันจมูกโด่งรั้น โครงหน้า และโดยเฉพาะนัยน์ตาคู่คมที่เปี่ยมไปด้วยประกายความดื้อรั้นอันเป็นเอกลักษณ์ พศินที่กำลังคุกเข่าอยู่ถึงกับชะงักงัน ลมหายใจของเขาติดขัด ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน เมื่อสายตาคมกริบของตนเองประสานเข้ากับดวงตาของเด็กน้อยตรงหน้า... เด็กชายที่มีหน้าตาละม้ายคล้ายคลึงกับตัวเขาในวัยเด็ก ราวกับถูกถอดแบบออกมาจากพิมพ์เดียวกันไม่มีผิดเพี้ยน! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและติดตามการเดินทางอันดุเดือดนี้ด้วยกันนะคะ