ความลับในเตาอบ

กลิ่นหอมหวานละมุนของวานิลลามาดากัสการ์และเนยแท้เข้มข้นกำลังคุกกรุ่นอบอวลไปทั่วห้องครัวสเตนเลสสตีลเงาวับของ ‘ฟลอรีน’ เบเกอรี่ช็อปชื่อดัง แต่ทว่าบรรยากาศภายในห้องสี่เหลี่ยมนี้กลับหนาวเหน็บเสียยิ่งกว่าห้องแช่แข็งแป้งพัฟ รินรดาใช้ปลายนิ้วเรียวสวยบรรจงปาดครีมช็อกโกแลตฟัดจ์สีเข้มลงบนหน้าเค้กเนื้อเนียนอย่างใจเย็น ทุกย่างก้าวของการเคลื่อนไหวเปี่ยมไปด้วยความมั่นคงและสง่างาม ไม่เหลือเค้าลางของอดีตภรรยาผู้เคยยอมก้มหัวให้ใครหน้าไหนทั้งสิ้น โดยเฉพาะอย่างยิ่ง... ผู้ชายที่กำลังยืนกอดอกจ้องมองเธออยู่ริมกระจกใสบานนั้น “คุณกำลังเล่นกับไฟ รินรดา” เสียงทุ้มต่ำที่เคยทรงอำนาจและเย็นชาจนบาดลึกถึงขั้วหัวใจดังขึ้น ทว่าในยามนี้มันกลับเจือไปด้วยความระแวงและร่องรอยความเหนื่อยล้า พศินในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปกำลังขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคมกริบที่เคยทอดมองเธอด้วยความหมาngเมินและเหยียดหยามเมื่อครั้งอดีต บัดนี้กลับเต็มไปด้วยประกายความตื่นตระหนกที่เขาพยายามปกปิดมันไว้อย่างสุดความสามารถ รินรดาชะอักมือเล็กน้อย เธอยังคงก้มหน้าตกแต่งหน้าเค้กต่อด้วยความนิ่งสงบ ราวกับเสียงกรรโชกของอดีสามีเป็นเพียงเสียงลมพัดผ่านนอกหน้าต่าง “ไฟหรือคะ... คุณพศิน?” รินรดาเอ่ยทวนคำ เสียงหวานใสแต่นิ่งเรียบไร้คลื่นอารมณ์ เธอวางไม้พายลงบนถาดสเตนเลสอย่างแผ่วเบา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ “ฉันนึกว่าไฟกองนั้นมันมอดไหม้จนเหลือแต่ขี้เถ้าไปตั้งแต่ตั๋วหย่าใบนั้นเซ็นชื่อลงไปเสียอีกค่ะ” พศินก้าวเท้าเข้ามาประชิดโต๊ะเตรียมเบเกอรี่ ระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดลงเหลือเพียงแค่ก้าวเดียว กลิ่นกายคุ้นเคยที่เจือจางด้วยความเครียดและกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยมาแตะจมูก แต่รินรดากลับไม่ถอยหลังหนีแม้แต่น้อย เธอยังคงยืนหยัดด้วยแผ่นหลังที่ตั้งตรงและดวงตาที่ฉายแววท้าทาย “เอกสารชุดนั้น... คุณเอามาจากไหน” พศินกดเสียงต่ำลอดไรฟัน ดวงตาคมเข้มจ้องลึกเข้ามาในดวงตาคู่สวยราวกับต้องการจะค้นหาความจริงทั้งหมดที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังรอยยิ้มเยือกเย็นของเธอ “สัญญาซื้อขายที่ดินล็อตใหญ่ใจกลางเมือง และบัญชีลับของบริษัทคู่แข่ง... ข้อมูลวงในระดับนี้ ต่อให้เป็นมือปราบเศรษฐกิจก็ยังยากที่จะสาวไปถึง แล้วทำไมมันถึงมาอยู่บนโต๊ะทำงานของคุณได้” รินรดาคลี่ยิ้มบางเบา รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา แต่มันกลับงดงามและบาดลึกจนหัวใจของพศินกระตุกวูบ เธอหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลที่วางอยู่ใต้เค้กช็อกโกแลตขึ้นมาหมุนเล่นในมืออย่างไม่แยแส “ความลับในเตาอบก็ย่อมมีวิธีอบในแบบของมันค่ะ คุณพศิน” รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมราวกับใบมีดโกนที่เคลือบด้วยน้ำตาล “คุณคิดว่าตลอดสามปีที่คุณปล่อยให้ฉันอยู่แต่ในห้องครัว ปั้นแป้ง ทำขนม และรอคุณกลับบ้านอย่างไร้ค่า ฉันเป็นแค่ผู้หญิงโง่ๆ ที่รู้จักแต่เรื่องไข่ไก่กับแป้งสาลีอย่างเดียวจริงๆ หรือคะ?” คำพูดนั้นพุ่งตรงเข้ากระแทกใจของพศินอย่างจัง ภาพในอดีตย้อนกลับมาหลอกหลอนเขา ภาพที่หญิงสาวตรงหน้าเคยสวมผ้ากันเปื้อนเก่าๆ ยืนรอรับประทานอาหารเย็นคนเดียวจนดึกดื่น ภาพที่เธอเคยร้องขอเพียงแค่เศษเสี้ยวความใส่ใจ แต่วันนี้... ผู้หญิงคนเดียวกันนี้กำลังใช้ข้อมูลทางธุรกิจมูลค่าหลายพันล้านมาถือไพ่เหนือกว่าเขาอย่างเบ็ดเสร็จ “คุณต้องการอะไร รินรดา” พศินกัดฟันกรอด น้ำเสียงของเขาเริ่มสั่นพร่าด้วยความอัดอั้น “เงินสดสิบล้าน? หุ้นในบริษัท? หรืออยากให้ผมก้มกราบขอร้องคุณถึงที่นี่ บอกผมมาสิ! อยากได้อะไรเพื่อแลกกับเอกสารชุดนั้น!” “เงินหรือคะ?” รินรดาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเย้ยหยันและน่าเวทนาในเวลาเดียวกัน “คุณคิดว่าชีวิต ความรู้สึก และศักดิ์ศรีที่ถูกคุณเหยียบย่ำจนแหลกละเอียดเมื่อสามปีก่อน มันตีราคาเป็นเงินได้กี่บาทคะ คุณพศิน? ต่อให้คุณเอาทรัพย์สินทั้งหมดที่มีมากองตรงหน้าฉันตอนนี้ มันก็ยังไม่เท่ากับน้ำตาหยดเดียวที่ฉันเคยหลั่งให้คุณด้วยซ้ำ!” ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องทำความเย็นในห้องครัวที่ส่งเสียงครางหึ่งๆ พศินรู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก หน้าอกของเขาแน่นอึดอัดราวกับถูกบีบด้วยมือที่มองไม่เห็น ความเย่อหยิ่งทระนงตนที่เคยมีมาตลอดชีวิตพังทลายลงไม่เป็นท่าต่อหน้าอดีตภรรยาที่เขาเคยคิดว่าไม่มีวันลืมตาอ้าปากได้ “ริน... ผมขอร้องล่ะ” พศินเปลี่ยนสรรพนาม เสียงของเขาอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด ความแข็งกร้าวเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงความเว้าวอนที่น่าสมเพช “ถ้าข้อมูลชุดนี้หลุดไปถึงมือบอร์ดบริหาร หรือคู่แข่งทางธุรกิจของผม... บริษัทที่ผมสร้างมาหยาดเหงื่อแรงกายทั้งหมดจะพังพินาศในชั่วข้ามคืน ความพยายามทุกอย่างของผมจะสูญเปล่า” “แล้วตอนที่คุณเขี่ยฉันทิ้งเหมือนเศษกระดาษ คุณเคยคิดบ้างไหมคะว่าหัวใจของฉันมันพังพินาศไปมากแค่ไหน?” รินรดาย้อนถาม ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยประกายไฟแห่งความแค้นที่อัดอั้นมานาน เธอยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลเข้าไปใกล้ตัวเขาอีกนิด “จำคำพูดของคุณในวันเซ็นใบหย่าได้ไหมคะ... คุณบอกว่าฉันมันเกาะคุณกิน และไม่มีวันยืนด้วยลำแข้งตัวเองได้... ตอนนี้คุณเห็นหรือยังล่ะคะ ว่ามือที่เคยนวดแป้งทำขนมให้คุณกิน สามารถพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินทำลายอาณาจักรธุรกิจของคุณได้ง่ายยิ่งกว่าการปั้นแป้งพายเสียอีก” พศินมองซองเอกสารในมือเธอราวกับมันคือระเบิดเวลาที่พร้อมจะระเบิดร่างเขาให้แหลกเป็นจุล เขารู้ดีว่าหากไม่มีเอกสารชุดนี้ แผนการควบกิจการของบริษัทคู่แข่งจะล้มเหลว และเขาก็จะรอดพ้นจากวิกฤตครั้งใหญ่ แต่ในทางกลับกัน หากเขายอมจำนนต่อเธอในตอนนี้ ศักดิ์ศรีทั้งหมดที่เหลืออยู่ของนักธุรกิจมือหนึ่งอย่างเขาจะมลายหายไปสิ้น “คุณจะให้ผมทำยังไง... ถึงจะยอมคืนเอกสารนี่ให้ผม” พศินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่ยอมจำนนอย่างแท้จริง รินรดานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เธอมองสำรวจใบหน้าของอดีสามีที่เคยหล่อเหลาและเต็มไปด้วยความมั่นใจ บัดนี้กลับมีร่องรอยความเครียดและหยาดเหงื่อซึมตามไรผม รอยยิ้มเยือกเย็นผุดขึ้นที่มุมปากของเธออีกครั้ง “ฉันยังไม่ต้องการคำตอบตอนนี้หค่ะ... คุณพศิน” รินรดาดึงซองเอกสารกลับมาแนบไว้ที่อก “เก็บความเครียดนี้ไว้คิดดูให้ดีเสียก่อน ว่าความผิดบาปที่คุณเคยทำไว้กับฉัน มันสมควรได้รับการชดใช้ด้วยวิธีไหนบ้าง และพรุ่งนี้... เราค่อยมาคุยกันใหม่” พูดจบ รินรดาก็หันหลังให้เขาเตรียมจะเดินกลับเข้าไปในห้องอบขนมด้านใน ทว่าในจังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าเล็กๆ วิ่งตึงตังพร้อมกับเสียงใสแจ๋วก็ดังแทรกเข้ามาจากประตูหลังร้านที่เปิดแง้มไว้ “คุณแม่ขา! น้องนามิทำเค้กรูปหมีเสร็จแล้วน้า... เอ๊ะ! คุณลุงคนนี้เป็นใครเหรอคะ หน้าตาบูดเป็นตูดแมวเลย” ร่างป้อมของเด็กหญิงวัยสามขวบในชุดเอี๊ยมกันเปื้อนื้อเปื้อนแป้งฝุ่นขาวโพลนวิ่งดุ๊กๆ เข้ามาโอบกอดขาของรินรดาไว้แน่น ดวงตากลมโตใสแป๋วและจมูกรั้นเชิดรั้นที่ถอดพิมพ์เดียวกับคนตรงหน้าเงยขึ้นมองพศินด้วยความสงสัยไร้เดียงสา พศินยืนนิ่งค้างราวกับถูกสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางกระบาล ร่างกายทั้งร่างชาดิกตั้งแต่หัวจรดเท้า เมื่อก้มลงมองใบหน้าจิ้มลิ้มของเด็กหญิงตัวน้อยที่กำลังเอียงคอมองเขาด้วยแววตาคุ้นตาอย่างประหลาด... ดวงตาคู่เดียวกับผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาในวินาทีนี้ --- *(โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ)* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับรสชาติความแค้นที่หอมหวานครั้งนี้ด้วยกันนะคะ - เมฆหมอกสีชมพู