แขกที่ไม่ได้รับเชิญ

เสียงทุบประตูด้านนอกดังปึงปังจนบานไม้สักหนาเกือบสะเทือนหลุดจากวงกบ เสียงตะโกนร้อนรนของหมวดวิชิตดังแทรกเสียงฝนที่กำลังเทกระหน่ำลงมานอกตึกสถาบันนิติเวช “คุณหมอรินครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว! ศพในห้องเย็นอีกห้องหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย!” รินรดายืนนิ่งอยู่กลางห้องชันสูตร ร่างเพรียวในชุดกาวน์สีขาวสะอาดตาไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ดวงตาสีเข้มคู่สวยกวาดมองไปทั่วบริเวณที่ยังคงหลงเหลือกลิ่นอายความตายจางๆ เธอยังไม่ทันได้เอבปากสั่งการใดๆ สัญชาตญาณบางอย่างก็กรีดร้องเตือนภัยขึ้นมาในโสตประสาท ความเย็นยะเยือกของห้องปรับอากาศติดลบไม่ได้มาจากคอมเพรสเซอร์ แต่มาจาก ‘บางสิ่งที่เพิ่งเคลื่อนไหว’ อยู่ในความมืด “คุณหมอครับ ได้ยินผมไหมครับ!” เสียงหมวดวิชิตยังคงตะโกนเรียกอยู่ด้านนอก พร้อมเสียงพยายามงัดกลอนประตูที่ถูกล็อกแน่นหนาจากด้านใน รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสงบสติอารมณ์ นิ้วเรียวยาวเอื้อมไปหยิบ scalpel (มีดผ่าตัด) สแตนเลสสตีลขึ้นมาถือไว้มั่น ความเย็นเฉียบของด้ามมีดส่งผ่านปลายนิ้วเข้าสู่กระแสเลือด เธอหันขวับไปยังมุมมืดที่สุดของห้องเก็บศพ ซึ่งเป็นจุดอับสายตาหลังเสาคอนกรีตเสริมเหล็ก “รู้ทางหนีทีไล่ดีนี่... แต่อย่าคิดว่าจะเดินออกไปจากที่นี่ได้ง่ายๆ” น้ำเสียงราบเรียบแต่เย็นชาของแพทย์นิติเวชสาวเอุดดังขึ้นในความเงียบ ไม่มีเสียงตอบรับจากมุมมืด มีเพียงเงาทาบทับที่เคลื่อนไหวอย่างเชื่องช้าบนผนังกระเบื้องสีขาว ปรากฏร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มในชุดสูทสีเข้มไร้ที่ติ เรือนผมสีดำสนิทรับกับใบหน้าคมคายที่ถูกซีกหนึ่งอำพรางไว้ด้วยความสลัวของหลอดไฟฟลูออเรสเซนต์ที่กะพริบติดๆ ดับๆ คีรินก้าวเท้าออกมาจากความมืดอย่างไม่รีบร้อน ดวงตาคมปลาบราวกับสัตว์นักล่ามองตรงมาที่เธอ รอยยิ้มมุมปากของเขามีเสน่ห์เย้ายวนใจแต่แฝงไว้ด้วยอันตรายที่ชวนให้ขนลุกซู่ “คุณหมอสวยดุสมคำร่ำลือจริงๆ ครับ ถือมีดผ่าตัดต้อนรับแขกแบบนี้ ผมควรจะกลัวหรือควรจะประทับใจดีล่ะครับเนี่ย” “คุณเป็นใคร และเข้ามาในเขตกักกันศพของทางราชการได้อย่างไร” รินรดาก้าวเข้าไปประชิดทีละก้าว ปลายมีดในมือมั่นคงไร้ความลังเล “คิดจะมาขโมยอะไรไปจากโต๊ะชันสูตรของฉัน” คีรินไม่ถอยหนี เขากลับเป็นฝ่ายเดินเข้าหาเธอทีละก้าวอย่างอุกอาจ ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงจนเหลือเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นฝนจางๆ ลอยปะทะจมูกแพทย์สาว “ผมไม่ได้ตั้งใจจะมาข... แต่บังเอิญของบางอย่างมันวางผิดที่ ผมแค่แวะมาหยิบมันคืน... ในฐานะเจ้าของตัวจริง” “ของกลางในคดีฆาตกรรมต่อเนื่องไม่ใช่ของเล่นของคุณ!” รินรดาตวัดสายตาคมกริบใส่ “ถ้าคุณก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว ฉันจะถือว่าคุณเป็นผู้ต้องสงสัยและลงมือวิสามัญคุณด้วยมือของฉันเอง” คีรินหัวเราะในลำคอ เสียงทุบประตูด้านนอกเงียบหายไป ถูกแทนที่ด้วยเสียงฝีเท้าวิ่งวุ่นของเจ้าหน้าที่หลายนายที่กำลังกรูกันมาสมทบ ร่างสูงโน้มใบหน้าลงมาใกล้ซอกคอขาวระหงของเธอจนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวเนื้อ รินรดาสัมผัสได้ถึงความอวดดีและอันตรายที่แผ่ออกมาจากตัวชายหนุ่มอย่างชัดเจน “คุณหมอใจร้อนจังเลยนะครับ... อยากได้หลักฐานชิ้นนั้นคืนไหมล่ะครับ?” คีรินกระซิบเบาๆ ข้างใบหู น้ำเสียงนุ่มทุบแต่ทรงอำนาจทำเอาหัวใจของแพทย์สาวกระตุกวูบไปชั่วขณะ “ถ้าอยากได้... ก็ลองตามผมมาสิครับ” สิ้นคำพูดนั้น ไฟฉุกเฉินสีแดงเพลิงทั่วทั้งตึกก็สว่างพรึบพร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยดังสนั่นหวั่นไหว ร่างของคีรินถอยหลังกลับไปหนึ่งก้าวพร้อมรอยยิ้มมุมปากที่ทิ้งปริศนาไว้เบื้องหลัง ก่อนที่ร่างของเขาจะก้าวถอยหายเข้าไปในช่องชาร์ฟลิฟต์ขนศพที่เปิดอ้าซ่าโดยที่ไม่มีใครรู้ว่าเขาเปิดมันตั้งแต่เมื่อไหร่! ประตูด้านหน้าถูกพังเปิดออกพร้อมกับหมวดวิชิตและตำรวจอีกสนายที่ถือปืนพกวิ่งเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก “คุณหมอ! เป็นอะไรไหมครับ! คนร้ายมันอยู่ไหน!” รินรดายืนนิ่งค้างอยู่ที่เดิม สายตาจ้องมองไปยังความว่างเปล่าที่คีรินเพิ่งหายตัวไป ปลายนิ้วที่ถือมีดผ่าตัดสั่นเทาเล็กน้อยไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะสัมผัสอุ่นร้อนของลมหายใจและกลิ่นกายของชายแปลกหน้าคนนั้นยังคงวนเวียนอยู่ในโสตประสาท เธอก้มลงมองที่กระเป๋าเสื้อกาวน์ของตนเอง หัวใจเต้นระรัวราวกับกลองศึกเมื่อพบว่ากระดาษบันทึกผลชันสูตรลับชิ้นสุดท้าย... ได้หายไปจากกระเป๋าแล้ว และในวินาทีที่เธอกำลังจะหันไปสั่งการตำรวจ ลูกกระสุนปืนนัดหนึ่งก็พุ่งทะลุผ่านกระจกหน้าต่างตกลงมาแทบเท้า พร้อมกับกระดาษโน้ตเปียกชุ่มหยดหนึ่งที่แนบอยู่กับซองกระสุน... ข้อความลายมือหวัดๆ เขียนไว้ว่า *‘คืนนี้... เที่ยงคืนตรง ดาดฟ้าตึกร้างหลังสถานีวิทยุ แล้วเรามาคุยกันเรื่องคดี... คุณหมอคนสวย’* ขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนนี้นะครับ