ศพที่ไม่ควรมีอยู่จริง

กลิ่นฟอร์มาลีนเข้มข้นในห้องชันสูตรยามวิกาลไม่เคยรบกวนสมาธิของแพทย์นิติเวชอัจฉริยะอย่างรินรดาได้เท่ากับตัวเลขบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่กำลังกระพริบเตือน สถิติการตายปริศนาในเขตก่อสร้างร้างใจกลางเมืองพุ่งสูงขึ้นเป็นศพที่สามในรอบสัปดาห์ และศพนี้... ถูกส่งมาถึงมือเธอก่อนที่ตำรวจสน.ท้องที่ด้วยซ้ำ ความเงียบงันในห้องสแตนเลสสตีลถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าหนักแน่นที่ก้าวเข้ามาอย่างไร้ซุ่มเสียง รินรดายังคงก้มหน้าตรวจเช็กบาดแผลฉีกขาดบริเวณลำคอของร่างไร้ชีวิตบนเตียง โดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองผู้มาเยือน เพราะเธอรู้ดีว่าประตูนิรภัยระบบสแกน่านม่านตานั้นถูกล็อกตายจากด้านในอย่างแน่นหนา "ถ้าคุณคิดจะเข้ามาป้วนเปี้ยนในเขตกorนิติเวชยามวิกาลด้วยเหตุผลเรื่องความสนุกสนาน ผมเกรงว่าคุณคงมาผิดที่แล้วครับ คุณ... ไร้เงา" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยความเรียบเฉยแต่แฝงไว้ด้วยกระแสท้าทาย รินรดาชะงักมือที่กำลังถือคีมสเตนเลสเล็กน้อย เธอตวัดสายตาคมกริบราวกับใบมีดผ่าตัดหันไปมองต้นเสียงทันที ร่างสูงโปรดของชายหนุ่มในชุดโค้ทสีดำสนิทกลมกลืนกับความมืดกำลังยืนพิงกรอบประตูกั้นโซนปลอดเชื้อ มุมปากคมคายยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างนึกสนุก ดวงตาคมปลาบพราวระยับราวกับเสือดาวที่กำลังจ้องมองเหยื่อในกรง "ทักทายกันด้วยมีดผ่าตัดและสายตาเย็นชาแบบนี้ หัวใจคนไร้เงาอย่างผมก็บอบช้ำเป็นเหมือนกันนะครับ หมอริน" คีรินก้าวเท้าเข้ามาใกล้โต๊ะชันสูตรทีละน้อย ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นอันตรายที่แผ่ออกมาจากตัวชายหนุ่ม "ถอยไป คุณกำลังทำลายหลักฐานในที่เกิดเหตุ" รินรดาขยับตัวบังร่างไร้ชีวิตบนเตียงสแตนเลสเอาไว้ แม้ภายในใจจะเริ่มเต้นผิดจังหวะด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่เธอเกลียดชังมันยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด ความรู้สึกที่วิทยาศาสตร์อธิบายไม่ได้ว่าเหตุใดผู้ชายคนนี้ถึงทะลุกำแพงเหล็กหนาเข้ามาได้โดยที่สัญญาณเตือนภัยไม่ดังขึ้นสักแอะ "หลักฐานเหรอครับ?" คีรินหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นทุ้มนุ่มและชวนขนลุกในเวลาเดียวกัน ชายหนุ่มโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกับกรอบแว่นสายตาของแพทย์สาว "คุณต่างหากริน ที่กำลังมองข้าม 'ความจริง' ที่ซ่อนอยู่ใต้รอยแผลพวกนั้น ศพนี้ไม่ได้ตายเพราะขาดอากาศหายใจอย่างที่รายงานเบื้องต้นระบุหรอกนะ" รินรดานิ่งงังไปชั่วขณะ เธอรู้ดีว่าคำพูดของอีกฝ่ายมีความน่าเชื่อถือ เพราะคีรินไม่เคยพลาดเรื่องข่าวกรองในโลกใต้ดิน แต่ความถือดีในฐานะแพทย์นิติเวชมือหนึ่งทำให้เธอต้องเชิดหน้าขึ้นสู้สายตาอย่างไม่ยอมแพ้ "ถ้าคุณเก่งนัก ทำไมไม่บอกผมล่ะครับว่า รอยกรีดรูปวงรีที่ขั้วหัวใจนี่มันเกิดขึ้นได้ยังไง ในเมื่อห้องทดลองนี้ถูกล็อกตายจากด้านใน และไม่มีร่องรอยการงัดแงะแม้แต่น้อย" รินรดายื่นเอกสารชันสูตรเบื้องต้นให้ แต่คีรินกลับไม่ชายตาแลกระดาษแผ่นนั้นเลย เขากลับยื่นมือเรียวยาวออกไปปัดปอยผมที่ตกลงมาคลอเคลียข้างแก้มเนียนของแพทย์สาวอย่างถือวิสาสะ สัมผัสแผ่วเบานั้นทำให้รินรดาสะดุ้งเฮือก หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอพาลจะหลุดออกมานอกอก เธอปัดมือเขาทิ้งทันทีพร้อมกับถอยหลังกรูดจนสะโพชนิดชนกับขอบเตียงชันสูตร "อย่ามาแตะต้องตัวผม!" "ระวังหน่อยครับหมอ... ของขวัญที่ผมเอามาฝากมันไม่ได้มีแค่คำเตือนนะ" คีรินยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนจะก้มลงกระซิบชิดใบหูของเธอด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "หันไปมองที่กระจกเงาด้านหลังคุณสครับ... แล้วคุณจะรู้ว่าทำไมศพนี้ถึงไม่ควรมีอยู่จริงตั้งแต่แรก" รินรดารememberความรู้สึกเย็นวาบที่แล่นพล่านไปตามสันหลัง เธอค่อยๆ หันกลับไปมองกระจกเงาบานใหญ่สะท้อนภาพห้องชันสูตร ทว่าสิ่งที่ปรากฏในเงาสะท้อนนั้นกลับไม่ใช่มีแค่เธอกับคีริน... แต่ยังมีเงาร่างที่สามยืนอยู่ตรงมุมมืดเหนือศีรษะของศพไร้วิญญาณกำลังก้มลงมองพวกเขาด้วยรอยยิ้มฉีกกว้างถึงใบหู! เสียงเคาะประตูด้านนอกดังขึ้นพร้อมกับเสียงตะโกนร้อนรนของเจ้าหน้าที่ตำรวจที่เวรยาม "คุณหมอรินครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว! ศพในห้องเย็นอีกห้องหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย!" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่ดาร์กโซนนี้ไปด้วยกันนะครับ