ไข้ขึ้นทีไรทำไมต้องแพ้ทางคนปากร้าย

หน้าจอโทรศัพท์มือถือที่วางคว่ำอยู่บนโต๊ะกระจกสว่างวาบขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน ชื่อผู้ติดต่อที่ปรากฏหราอยู่บนหน้าจอทำเอาฉันเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว — ‘ดาวเด่น’ ให้ตายเถอะ แค่เห็นชื่อนี้แวบเดียว ความรู้สึกอุ่นซ่านและอาการใจสั่นแปลกๆ เมื่อครู่ก็มลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความหงุดหงิดพลุ่งพล่านที่ตีตื้นขึ้นมาจุกอกอย่างไม่มีเหตุผล ฉันเบนสายตาหนีจากหน้าจอนั้นทันiที พร้อมกับยกแขนขึ้นกอดอกแล้วแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ "อ้าว ไม่รับเหรอคะ คนสวยขาของนาย..." ฉันตั้งใจเน้นเสียงคำว่า 'คนสวยขา' ให้ฟังดูประชดประชันที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่เสียงของตัวเองกลับแหบแห้งและสั่นพร่าเสียจนน่าสมเพช แถมพิษไข้ที่รุมเร้าอยู่ข้างในยังทำให้โลกทั้งใบเอียงวูบไปชั่วขณะ ทัพฟาหน้าตึงขึ้นทันควัน เขาไม่ได้สนใจโทรศัพท์ที่สั่นครืดคราดอยู่บนโต๊ะเลยแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบกวาดมองอาการพะอืดพะอมของฉันด้วยความไม่พอใจ ก่อนที่ร่างสูงใหญ่จะขยับเข้ามาประชิดตัวฉันอย่างรวดเร็วโดยไม่ทันให้ตั้งตั้งตัว มือหนาเอื้อมมาแตะหน้าผากฉันอีกครั้งเพื่อเช็กอุณหภูมิ และคราวนี้เขาก็ขมวดคิ้วมุ่นหนักกว่าเดิม "ตัวร้อนจี๋ขนาดนี้ ยังจะมีปากมีเสียงมาประชดอยู่อีกเหรอพายออ? ป่วยจนสมองเพี้ยนไปแล้วหรือไง" น้ำเสียงของเขาดุ ดุเสียจนฉันอยากจะเถียงกลับใจจะขาด แต่เรี่ยวแรงที่มีมันดันหมดเกลี้ยงไปตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้ "เรื่องของฉัน... นายจะไปรับสาย 'คนนั้น' ของนายโน่นไป๊! มายุ่งอะไรกับคนป่วยเล่า เดี๋ยวก็ติดไข้จนสมองเสื่อมตามหรอก!" ฉันสะบัดหน้าหนีสัมผัสอุ่นๆ จากฝ่ามือของเขา พร้อมกับส่งเสียงฮึดฮัดใส่ด้วยความหมั่นไส้ ทว่าน้ำมูกน้ำตากลับพาลจะไหลออกมาเสียให้ได้เพราะพิษไข้บ้าบอคอแตกนี่ ทัพฟ้าถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เป็นลมหายใจที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยหน่ายระคนเอ็นดู (เอ็นดูจริงเหรอวะพายออ แกเข้าข้างตัวเองเกินไปแล้ว!) เขาไม่พูดเปล่า แต่กดตัดสายโทรศัพท์เครื่องนั้นอย่างไร้เยื่อใย ก่อนจะโยนมันไปไกลๆ บนโซฟา แล้วหันมาจัดการกับฉันต่อ "เลิกงอแงเป็นเด็กๆ แล้วอ้าปาก" เขาสั่งด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด พร้อมกับแกะซองยาพาราเซตามولและยาแก้แพ้ ส่งยื่นมาตรงหน้า โดยมีแก้วน้ำอุ่นที่ควันกรุ่นลอยขึ้นมาจางๆ วางเตรียมไว้ให้อย่างรู้หน้าที่ "ไม่กิน! ขมจะตาย ไม่กินโว้ย!" ฉันเบือนหน้าหนี ทำตัวเป็นเด็กดื้อขั้นสุด ทั้งที่รู้แก่ใจว่าถ้าร่างกายไม่ได้รับยา ไข้เฮงซวยนี่คงไม่ยอมลดลงง่ายๆ แน่ "พายออ..." ทัพฟ้ากดเสียงต่ำลง ทอดสายตาลงมองฉันด้วยแววตาที่ดุแต่กลับซ่อนความห่วงใยไว้ลึกซึ้งจนฉันไม่กล้าสบตา "ถ้าไม่อยากกินยาดีๆ งั้นฉันคงต้องใช้วิธีอื่นป้อน... เธอเลือกเอา จะกินเองดีๆ หรือจะให้ฉันป้อนด้วยวิธีแบบในละครหลังข่าว" อีตาบ้านี่! หน้าไมอายที่สุด! ฉันอ้าปากค้าง ตาโตเท่าไข่ห่านด้วยความตกใจและคาดไม่ถึงกับคำขู่หน้าด้านๆ นั่น ทัพฟ้าร้ายกาจชะมัด เขารู้จุดอ่อนของฉันทุกอย่าง รู้ว่าฉันแพ้สายตาเจ้าเล่ห์กับรอยยิ้มมุมปากแบบนั้นของเขา และสุดท้าย... ฉันก็เป็นฝ่ายต้องจำยอมแพ้ราบคาบอย่างเคย "เออ! กินก็ได้วะ คนฉวยโอกาส!" ฉันคว้าเม็ดยาเข้าปากแล้วกระดกน้ำอุ่นตามรวดเดียวจนหมดแก้วด้วยความขัดใจ ก่อนจะทิ้งตัวนอนราบลงกับโซฟา เอาผ้าห่มคลุมโปงหนีความอายที่กำลังแผดเผาใบหน้า เสียงถอนหายใจเบาๆ ดังขึ้นข้างตัว ตามด้วยน้ำหนักยุบลงบนโซฟาฝั่งที่ฉันนอนอยู่ ทัพฟ้าไม่ได้ขยับไปไหน เขายังคงนั่งอยู่ตรงนั้น แม้เราจะไม่ได้พูดอะไรกันต่อ แต่ความเงียบในห้องกลับไม่ได้อึดอัดอย่างที่คิด มือหนาเอื้อมมาดึงผ้าห่มที่ฉันคลุมโปงออกเบรกความซุ่มซ่ามของฉัน ก่อนที่สัมผัสเย็นๆ และนุ่มนวลของผ้าชุบน้ำหมาดๆ จะค่อยๆ แตะลงที่ขมับ ลำคอ และท่อนแขนของฉันอย่างเบามือ สัมผัสที่อ่อนโยนผิดกับบุคลิกปากหมาของเขา ทำเอาหัวใจดวงน้อยๆ ของฉันเต้นผิดจังหวะจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก ทัพฟ้ากำลังเช็ดตัวให้ฉัน... เขาทำมันเงียบๆ โดยไม่มีคำบ่นสักคำ ทั้งที่เมื่อกี้ยังทำท่าเหมือนรำคาญฉันจะตาย "นาย..." ฉันเอ่ยเรียกเสียงแผ่วเบา ตาพยายามกะพริบไล่ความง่วงงุนที่เริ่มเข้าครอบงำ "หึ... ว่าไงครับคนเก่ง ง่วงแล้วก็หลับไปซะ ฉันอยู่ตรงนี้ ไม่หนีไปหาใครหรอกน่า" คำพูดง่ายๆ แต่กลับมีอิทธิพลต่อหัวใจดวงนี้เหลือเกิน ฉันหลับตาลงช้าๆ ปล่อยให้ความอบอุ่นจากมือของเขาและไอร้อนจากพิษไข้ค่อยๆ กลืนกินสติไป ทว่า... ก่อนที่เปลือกตาของฉันจะปิดสนิทลงจริงๆ หูของฉันกลับแว่วได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงเคาะประตูกระแทกกระทั้นดังลั่นห้องราวกับคนกำลังหัวเสีย *ปัง! ปัง! ปัง!* "ทัพฟ้า! แกเปิดประตูให้ฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ! ทำไมโทรหาแล้วไม่รับสาย โกหกฉันว่าอยู่ห่างกับยายเด็กนี่ แต่ทำไมรถแกถึงจอดอยู่ข้างล่างฮะ!" เสียงแหลมสูงที่กรีดร้องแหวกลงมาท่ามกลางความเงียบ ทำให้ฉันสะดุ้งสุดตัวตาสว่างวาบขึ้นมาทันที และเมื่อเหลือบไปมองหน้าทัพฟ้า ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยผ่อนคลายเมื่อครู่กลับบึ้งตึงดาร์กสนิทขึ้นมาในทันตาเห็น ...นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย! -------------------------------------------------- ขอบคุณนักอ่านทุกคนที่แวะมาติดไข้ เอ๊ย! มาฟินและเอาใจช่วยยัยตัวแสบกับตาคนปากร้ายไปด้วยกันนะคะ รักกกก <3 - พีชชี่เบอร์รี่