สั่งชาบูกินแต่ได้แถมพี่รหัสหน้ามึน

ดวงตาคู่คมที่แอบมองลอดออกมาจากช่องประตูห้องนอนเมื่อครู่ไม่ได้ทำให้ฉันตกใจเท่ากับกลิ่นหอมเย้ายวนของน้ำซุปหม่าล่าเข้มข้นที่ลอยอบอวลไปทั่วห้องนั่งเล่น ทัพฟ้าก้าวขาขายาวออกมาในชุดเสื้อยืดสีดำตัวโคร่งกับกางเกงวอร์มสบายๆ เส้นผมยุ่งเหยิงเล็กน้อยแบบไม่ได้ตั้งใจนั่นกลับยิ่งขับให้ใบหน้าหล่อเหลาดูมีเสน่ห์ร้ายกาจขึ้นไปอีก รอยยิ้มมุมปากที่ส่งมาให้มันคือสัญญาณเตือนภัยชัดๆ ว่าพ่อคุณไม่ได้แค่ออกมาเดินเล่นยามดึกแน่นอน "มองหน้าแบบนี้ แปลว่าอยากกินด้วย หรืออยากกินอย่างอื่นมากกว่ากันล่ะครับคุณรวิปรียา" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยแซوพร้อมกับหย่อนตัวลงนั่งไขว่ห้างบนโซฟาฝั่งตรงข้ามอย่างถือวิสาสะ ทั้งที่ฉันยังไม่ได้เอ่ยปากอนุญาตสักแอะ แถมบนโต๊ะกลางตอนนี้มีถุงชาบูหม่าล่าชุดใหญ่ที่ฉันเพิ่งกดสั่งมาจากแอปพลิเคชันเดลิเวอรีด้วยความยากลำบากวางอยู่ กล่องพลาสติกใสถูกเปิดออกเผยให้เห็นวัตถุดิบละลานตา ทั้งเนื้อหมูสไลด์ เต้าหู้ปลา และที่สำคัญที่สุดคือ 'ลูกชิ้นกุ้งลาวา' ของโปรดที่ฉันยอมควักกระเป๋าจ่ายแพงกว่าปกติเพื่อสิ่งนี้โดยเฉพาะ "ใครอนุญาตให้นั่งคะ ถอยไปเลยนะ นี่ของฉัน สั่งมาด้วยเงินของฉัน และที่สำคัญ... ห้ามแตะลูกชิ้นกุ้งเด็ดขาด!" ฉันรีบใช้มือป้องถุงอาหารไว้ราวกับแม่ไก่หวงไข่ พร้อมกับส่งค้อนวงใหญ่ไปให้พ่อหนุ่มวิศวะปีสี่ที่ทำหน้ามึนไม่รู้ร้อนรู้หนาว "โห ใจร้ายจัง รูมเมตอุตส่าห์เดินออกมาต้อนรับด้วยความห่วงใย แต่กลับโดนไล่เหมือนหมูเหมือนหมาซะงั้น" ทัพฟ้าทำเสียงตัดพ้อได้น่าหมั่นไส้ที่สุด ก่อนที่มือหนาจะไวกว่าความคิด ฉวยตะเกียบที่วางอยู่ข้างกล่องขึ้นมาคีบเจ้าลูกชิ้นกุ้งลาวาลูกกลมๆ เข้าปากหน้าตาเฉย แถมยังเคี้ยวตุบๆ ทำหน้าฟินเว่อร์ใส่ฉันอีกต่างหาก "ไอ้... ไอ้พี่ทัพฟ้า! นั่นลูกชิ้นฉันนะ! คายออกมาเดี๋ยวนี้นะคะ!" ฉันแทบกรี๊ดแตก กระโดดโหยงเหยงด้วยความโมโหจนลืมภาพลักษณ์กุลสตรีไปหมดสิ้น มือเรียวคว้าหมอนอิงฟาดลงไปที่ตักเขาอย่างแรงแบบไม่ยั้งแรง "โอ๊ยๆ เบาๆ ครับคุณพาย เดี๋ยวหม่าล่ากระเด็นเข้าตาหมด" ทัพฟ้าหัวเราะร่วนในลำคออย่างชอบใจ เขารวบข้อมือฉันไว้ข้างหนึ่งด้วยมือเดียวได้อย่างง่ายดาย แรงมหาศาลของเด็กวิศวะทำให้ฉันขยับไปไหนไม่ได้นอกจากนั่งหน้าบึ้งตึง แก้มป่องด้วยความคับแค้นใจ "อร่อยดีนะ สมแล้วที่ราคาแพง ขอบคุณที่เลี้ยงครับ" "ใครเลี้ยงไม่ทราบ! คายออกมานะ ไอคนไม่มีมารยาท ไอพี่รหัสหน้ามึน!" ฉันพยายามดึงมือตัวเองกลับแต่ก็ไม่เป็นผล แถมใกล้ชิดกันขนาดนี้ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆปะปนกับกลิ่นเผ็ดร้อนของหม่าล่ามันยิ่งทำให้หัวใจเจ้ากรรมเต้นผิดจังหวะอย่างน่าหงุดหงิด "ปากบอกว่าไม่ให้ แต่หน้าตอนโมโ้อนี่โคตรน่ารักเลยรู้ตัวป่ะเนี่ย" ทัพฟ้าโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นโดยไม่ทันตั้งตัว ดวงตาสีเข้มคู่นั้นพราวระยับด้วยความขบขันและประกายบางอย่างที่ทำให้ฉันต้องรีบเบนสายตาหนีแทบไม่ทัน [Chat Update] (1 จุดแจ้งเตือนข้อความใหม่) **ทัพฟ้าหนُوْมึน**: อร่อยสู้แก้มพายไม่ได้หรอก พูดจริงไม่ได้หยอด (แต่อยากให้จีบ) หน้าจอโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะสั่นครืดพร้อมกับแจ้งเตือนแอปพลิเคชันแชตไลน์ ฉันก้มมองข้อความนั้นแล้วรู้สึกเหมือนเลือดบนใบหน้าพุ่งมารวมกันจนร้อนผ่าวไปหมด มือที่เคยจะหยิบตะเกียบค้างเติ่งกลางอากาศ สมองประมวลผลไม่ทันกับจังหวะหยอดแบบไม่ทันตั้งตัวของคนตรงหน้า ทัพฟ้ายกยิ้มมุมปากอีกครั้งเมื่อเห็นฉันนิ่งค้างไป เขาค่อยๆ เลื่อนถาดลูกชิ้นที่เหลือ (ที่โดนกินไปแค่วูกเดียว) มาตรงหน้าฉันเบาๆ พร้อมกับกระซิบด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาสติหลุดลอย "อ่ะ ยกให้ทั้งหมดเลยก็ได้... แต่ถ้ายังไม่หายเคือง พรุ่งนี้พี่พาไปกินบุฟเฟต์ชาบูกุ้งแม่น้ำล้างตา... สนใจตกลงเป็นแฟนเอ้ย เป็นน้องรหัสที่น่ารักแล้วยอมไปกับพี่ไหมล่ะครับ" ฉันอ้าปากค้าง สมองขาวโพลนไปชั่วขณะเมื่อเกือบหลุดคำว่า 'แฟน' ออกมาจากปากเขาเมื่อครู่ ทัพฟ้ารู้ตัวหรือเปล่าว่าเขากำลังเล่นกับหัวใจของคนที่ตั้งกำแพงสูงลิบลิ่วคนนี้มากแค่ไหน และก่อนที่ฉันจะทันได้ด่ากราดกลบเกลื่อนความเขินอุ่นซ่านที่แล่นพล่านไปทั่วอก หน้าจอโทรศัพท์มือถือของทัพฟ้าที่วางคว่ำอยู่ก็สว่างวาบขึ้นมาพร้อมกับสายเรียกเข้าจากเบอร์แปลก แต่สิ่งที่ทำให้ฉันสะดุดตากลับไม่ใช่เบอร์โทรศัพท์... หากแต่เป็นชื่อผู้ติดต่อที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอของเขาต่างหากที่ทำให้ลมหายใจของฉันสะดุดกຶก ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมฟินไปกับความกวนของพี่ทัพฟ้านะคะ