กฎ 5 ข้อฉบับคนไม่ค่อยอยากอยู่ร่วมโลก

“เอาคืนมาเดี๋ยวนี้เลยนะทัพฟ้า! นี่มันกระดาษอะไรของคุณ!” เสียงแหลมสูงของพายออดังสะท้อนไปทั่วห้องนั่งเล่นทันทีที่ฉันเห็นข้อความบนกระดาษเอสี่แผ่นนั้น ยิ่งเห็นใบหน้าหล่อเหลาที่ประดับด้วยรอยยิ้มมุมปากนั่นแล้ว ฉันยิ่งอยากจะคว้าหมอนอิงฟาดหน้าคนตัวสูงที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาตัวโปรดของฉัน! ทัพฟ้าเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอไอแพดช้าๆ ดวงตาคมกริบคู่นั้นมีประกายวิบวับอย่างคนถือไพ่เหนือกว่า เขาค่อยๆ เลื่อนกระดาษในมือออกห่างจากระยะมือที่ฉันพยายามจะคว้า “กฎการอยู่ร่วมกันไงคะ ตัวเล็กอ่านไม่ออกเหรอว่าเขียนว่าอะไร” “เรียกใครตัวเล็ก! แล้วกฎบ้าบออะไรแบบนี้... ข้อหนึ่ง ห้ามเดินออกจากห้องเกินห้าโมงเย็นถ้าไม่รายงานตัว ข้อสอง ห้ามเปิดเพลงที่ผมไม่ชอบ... นี่คุณเป็นรูมเมทหรือเป็นพ่อคะ!” ฉันโวยวายพร้อมกับมองข้อความที่ถูกพิมพ์ด้วยตัวอักษรหนาเตอะบนกระดาษ ทัพฟ้าขยับตัวลุกขึ้นยืน ความสูงของเขาทำให้ฉันต้องเงยหน้ามองจนเมื่อยคอ อีกฝ่ายเดินเข้ามาใกล้จนฉันได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นอายความสะอาดแบบผู้ชายที่ทำเอาใจฉันเต้นผิดจังหวะไปวูบหนึ่ง “ข้อสามสำคัญสุดนะ” เขาแสร้งทำเป็นก้มลงมาอ่านข้อความในกระดาษพลางขยับเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน “ห้ามทำหน้ามุ่ยใส่รูมเมทถ้าไม่อยากโดนทำโทษด้วยการ... หอมแก้ม” “ไอ้คนบ้า! ไอ้คนฉวยโอกาส!” ฉันไม่รอช้า คว้ากระดาษแผ่นนั้นมาขยำจนยับยู่ยี่แล้วขว้างใส่หน้าเขาเต็มแรง ก่อนจะหันหลังกลับหมายจะเดินเข้าห้องนอนให้พ้นความโมโห แต่ทัพฟ้ากลับไวพอที่จะคว้าข้อมือฉันไว้ได้ทัน “พายออ ใจเย็นๆ สิครับ นี่แค่ร่างแรกนะ” “ไม่ต้องมาพูดจาสุภาพด้วยเลย! ฉันไม่อยู่กับคุณแล้ว จะไปขอย้ายห้อง!” “ย้ายไปไหนคะ? หอพักเต็มหมดแล้วนะ อีกอย่าง... ถ้าเธอเดินออกไปตอนนี้ พี่กรณ์ที่รออยู่หน้าหอคงดีใจแย่เลย” คำพูดของเขาหยุดฝีเท้าฉันไว้ได้ชะงัก ฉันหันกลับไปจ้องตาเขาเขม็ง “เกี่ยวอะไรกับพี่กรณ์?” “ก็เห็นเขาถามหาเธอตลอด ยิ่งรู้ว่าย้ายมาอยู่กับพี่ ยิ่งดูอาการหนัก” ทัพฟ้าเลิกคิ้ว แววตานิ่งสนิทนั้นซ่อนความรู้สึกบางอย่างที่ฉันอ่านไม่ออก “จะไปหาเขาก็ได้นะ แต่กฎข้อสี่... ห้ามอนุญาตให้ผู้ชายคนอื่นแตะตัว ห้ามลืมเด็ดขาด” “นี่มันลามปามไปใหญ่แล้วนะทัพฟ้า!” ฉันสะบัดมือออกด้วยความหงุดหงิดผสมความเขินที่เริ่มตีรวนขึ้นมาบนใบหน้า ยิ่งเห็นสายตากวนๆ ของเขาก็ยิ่งรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นหนูที่ติดอยู่ในกรงของแมวเจ้าเล่ห์ ยิ่งดิ้นก็ยิ่งตึง ยิ่งโวยวายเขาก็ยิ่งสนุก ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนแอปพลิเคชันแชตสีเขียวก็ดังขึ้นจากโทรศัพท์ในมือของทัพฟ้า ก่อนที่เขาจะปรายตามองมาที่ฉันแล้วกดอ่าน **[Chat: กรณ์]** *(กรณ์: เฮ้ยทัพ! พรุ่งนี้คืนวันศุกร์ พายออว่างไหมวะ? อยากชวนไปกินหมูกระทะร้านเปิดใหม่ที่คณะ)* *(กรณ์: มึงอย่ากั๊กนะเว้ย เพื่อนกัน!))* ทัพฟ้าแค่นยิ้มบางๆ เขาไม่ได้ตอบอะไรกลับไป แต่กลับจ้องหน้าฉันนิ่ง พลางกดปุ่มพิมพ์อะไรบางอย่างลงไปอย่างรวดเร็ว “คุณจะทำอะไร?” ฉันถามด้วยความระแวง “ก็บอกพี่เขาไปไงว่า ‘รูมเมทไม่ว่างครับ’ ” “ใครอนุญาตให้คุณตอบแทนฉัน!” “ไม่ต้องอนุญาตหรอก... เพราะคืนพรุ่งนี้ ฉันจองตัวเธอไว้แล้ว” ทัพฟ้าเอ่ยเสียงเรียบพลางวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะก่อนจะเดินผ่านฉันไป แต่ก่อนจะพ้นประตูห้อง เขาหยุดกึกแล้วหันกลับมา “อ้อ... กฎข้อที่ห้า ลืมบอกไป” ฉันยืนเม้มปากแน่น รอฟังว่าเขาจะกวนประสาทอะไรอีก “กฎข้อที่ห้า... ห้ามลืมว่าฉันชอบเธอมากแค่ไหน” คำพูดนั้นทิ้งทวนไว้ราวกับลูกระเบิดที่ลงกลางอกฉัน ทัพฟ้าเดินเข้าห้องไปทิ้งให้ฉันยืนตัวแข็งทื่ออยู่กลางห้อง ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุนไปชั่วขณะ หัวใจดวงน้อยเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมาข้างนอก ยังไม่ทันที่ฉันจะตั้งสติได้ เสียงโทรศัพท์ของฉันก็สั่นรัวไม่หยุด เป็นข้อความจากทัพฟ้าที่ส่งเข้ามาในแชตส่วนตัวของเรา... **[Chat: ทัพฟ้า]** *(ทัพฟ้า: กฎห้าข้อที่ฉีกไปน่ะ... ลืมไปเถอะ)* *(ทัพฟ้า: เพราะเอาจริงๆ แค่ข้อเดียวก็พอแล้ว)* *(ทัพฟ้า: ‘เป็นแฟนกันซะ จะได้ไม่ต้องมีกฎอะไรอีก’)* *(ทัพฟ้า: อ่านแล้วอย่าเพิ่งรีบกดลบนะพายออ... เพราะฉันกดส่งไปแล้ว และฉันไม่ได้ตั้งใจจะกดยกเลิกมันด้วย)* หัวใจฉันหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อเห็นข้อความนั้น มือที่ถือโทรศัพท์อยู่สั่นสะท้านอย่างห้ามไม่อยู่ ในขณะที่ประตูห้องนอนของทัพฟ้าที่เพิ่งปิดไปเมื่อครู่ กลับค่อยๆ แง้มออกช้าๆ พร้อมกับแววตาเจ้าเล่ห์ที่โผล่พ้นช่องประตูออกมาจ้องมองฉันอยู่เงียบๆ ขอบคุณที่ติดตามความแสบสันของยัยตัวแสบกับคุณรูมเมทจอมเนียนในตอนนี้นะคะ พีชชี่เบอร์รี่รักรี้ดทุกคนที่สุดเลยค่ะ!