รูมเมตคนนี้ผีเข้าผีออกป่ะเนี่ย

กล่องกระดาษลังลายการ์ตูนหมีเนยห้ากล่องพูนๆ กำลังขวางทางเดินแคบๆ หน้าห้อง 404 อยู่พอดีเป๊ะค่ะ และเจ้าของร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อยืดสีดำย้วยกับกางเกงวอร์มตัวเก่งที่กำลังยืนเท้าเอวมองหน้าฉันด้วยสายตากวนบาทาที่สุดในสามโลก ก็ไม่ใช่ใครที่ไหน... นายทัพฟ้า เดือนคณะวิศวะปีสี่ อดีตคู่ปรับตัวฉกาจสมัยมัธยมปลายที่ฉันอุตส่าห์บนบานศาลกล่าวขอให้ชาติภพนี้เราอย่าได้โคจรมาพบกันอีกเลย! แต่ดูฟ้าดินทำสิคะ... ส่งฉันให้มาติดแหง็กเป็นรูมเมตกับอีตานี่ซะงั้น! "หลบไปเลยนะไอ้ฟ้า! เกะกะชะมัด จะแบกของเข้าห้อง!" ฉันกระแทเสียงใส่พร้อมกับใช้สะโพกดันกล่องลังใบโตจนมันเกือบจะหล่นใส่เท้าเขาอยู่รำคาญ แต่พ่อคุณทำเพียงแค่ยกยิ้มมุมปาก ยื่นมือเรียวยาวมาแตะขอบลังกระดาษแล้วดันมันกลับมาที่เดิมอย่างง่ายดายด้วยมือข้างเดียว "แหม, ยัยเตี้ย ตัวนิดเดียวทำเป็นเก่ง จะยกไหวเหรอเราอ่ะ หน้าตาก็เหมือนลูกเจี๊ยบตกน้ำเข้าไปทุกทีแล้วนะ" เสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่าเล็กน้อยเอ่ยแซwพร้อมกับหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ยิ่งเห็นหน้าหงุดหงิดงอง้ำของฉันเขากยิ่งสนุกใหญ่ "ใครลูกเจี๊ยบฟะ! ถอยไปเลยนะ ฉันจองเตียงฝั่งติดหน้าต่างแล้วด้วย ห้ามแย่งเด็ดขาด!" ฉันประกาศกร้าวพร้อมกับทำท่าแยกเขี้ยวใส่เหมือนแมวเปอร์เซียโมโหหิว แต่ทัพฟ้ากลับทำหน้าลอยชาย ไหล่กว้างๆ นั่นพิงกรอบประตูห้องพักราคาแพงที่หารกันคนละครึ่งอย่างสบายใจเฉิบ "เตียงริมหน้าต่างเหรอ... เสียใจด้วยนะคุณรวิปรียา พอดีว่าเตียงนั้นน่ะ พี่จับจองเป็นเจ้าของตั้งแต่เมื่อวานแล้วล่ะครับ" "ห๊ะ! นายกล้าดียังไงมาแย่งเตียงฉัน!" ฉันแว้ดใส่เสียงดังลั่นจนห้องข้างๆ เกือบจะเปิดประตูออกมามอง แต่ทัพฟ้ากลับก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวฉันช้าๆ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายสะอาดๆ เจือกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้าแตะจมูกจนฉันต้องชะงักถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยอัตโนมัติ ดวงตาคมกริบสีนิลคู่นั้นก้มลงมองฉันที่สูงแค่ระดับไหล่เขาพอดี รอยยิ้มร้ายกาจตรงมุมปากทำเอาหัวใจเจ้ากรรมในอกเต้นผิดจังหวะไปวูบหนึ่งอย่างไม่น่าให้อภัย... ให้ตายสิ ยัยพายออ เธอจะมาใจสั่นกับไอ้ปากเสียคนนี้ไม่ได้นะ! "ไม่ได้แย่งสักหน่อย ก็คนมันมาก่อน... แล้วอีกอย่างนะ อยู่ร่วมชายคาเดียวกันแค่นี้ทำเป็นโวยวายไปได้ หรือว่ากลัว..." ทัพฟ้าจงใจเว้นวรรค ปลายเสียงลากยาวอย่างเจ้าเล่ห์พร้อมกับโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาใกล้จนฉันต้องรีบเอามือยันแผงอกเขาไว้แน่น "กลัวอะไรของนาย! ถอยไปเลยนะ!" "กลัวว่าจะห้ามใจไม่ไหว... แล้วมารักพี่เข้าล่ะสิ หึๆ" "ไอ้บ้าทัพฟ้า! ประสาท!" ฉันผลักอกเขาเต็มแรงจนเจ้าตัวยอมถอยหลังไปยิ้มร่าอย่างชอบใจ ก่อนจะเดินหายเข้าห้องไปอย่างไร้ความเกรงใจปล่อยให้ฉันยืนหน้าแดงแจ๋อยู่คนเดียวท่ามกลางกองกล่องกระดาษ ผ่านไปเกือบชั่วโมงที่ฉันหัวหมุนกับการจัดห้องนอนโซนของตัวเองให้เข้าที่เข้าทาง โดยมีเสียงเพลงจากห้องนั่งเล่นเปิดคลอเบาๆ ฝีมือของไอ้รูมเมตตัวแสบที่ตอนนี้เปลี่ยนมาใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นมาถึงข้อศอก กำลังยืนต้มมาม่าอยู่ในครัวด้วยท่าทางชิลสุดๆ ครืน! เสียงแจ้งเตือนหน้าจอโทรศัพท์มือถือบนเตียงดังขึ้นขัดจังหวะการจัดแจกันดอกไม้ปลอม ฉันกวาดตามองหน้าจอแชตกลุ่มที่เด้งรัวๆ [กลุ่ม: สวยแซ่บยืนหนึ่งในย่านนี้ (3)] มีน (เพื่อนสนิท): @พายออ แก เป็นไงบ้างฟะ รูมเมตแกโอเคป่ะ หล่อแบบในข่าวลือป่ะเนี่ยแกรรร พายออ: หล่อบ้าบออะไรล่ะมีน แกกกก มันคืออีตาฟ้า! ทัพฟ้า คู่ปรับเก่าฉันเอง! โลกกลมยิ่งกว่าลูกบอลอีกอ่ะ ฮืออออ อยากจะร้องไห้ มีน: เดี๋ยวนะ... ทัพฟ้า วิศวะปีสี่ที่ฮอตปรอทแตกคนนั้นเนี่ยนะ?! ว้าวซ่ามากแม่! เคมีเคใจสุดๆ เตรียมตัวเป็นนางเอกนิยายได้เลยแก พายออ: นางเอกอะไรเล่า ฉันจะประสาทกินตายอยู่แล้วเนี่ย มันกวนประสาทมากกกก ชอบแกล้งฉันตั้งแต่เด็กยันโต! ฉันพิมพ์ตอบยัยมีนด้วยความรวดเร็ว นิ้วเรียวกดแป้นพิมพ์รัวๆ ระบายความอัดอั้นตันใจ แต่ยังไม่ทันที่ยัยเพื่อนตัวดีจะพิมพ์ตอบกลับมา เสียงเคาะประตูก็เบาๆ สามครั้งดังขึ้น พร้อมกับหัวทุยๆ ของคนที่เราเพิ่งนินทาจบไปเมื่อกี้โผล่เข้ามาในห้องนอนฉันหน้าตาเฉย "ยัยลูกเจี๊ยบ... มากินข้าวได้แล้ว มาม่าถ้วยสุดท้ายในตู้ ถ้าไม่กินเดี๋ยวพี่กินหมดนะ" ทัพฟ้าโผล่หน้าเข้ามาพูดด้วยน้ำเสียงกวนๆ แต่แววตาที่มองมากลับมีความอ่อนโยนแปลกๆ ที่ทำให้ฉันต้องรีบเบือนหน้าหนี "ไม่กิน! นายกินไปเลยไป รำคาญ!" ฉันตวาดกลับเสียงแข็ง ทั้งที่ท้องเจ้ากรรมดันส่งเสียงร้องโครกคราออกมาประจานซะได้ ทัพฟ้าหัวเราะในลำคอเบาๆ กับท่าทีฟอร์มจัดของฉัน ร่างสูงเดินเข้ามาใกล้โดยที่ฉันไม่ทันตั้งตัว มือหนายื่นชามมาม่าหอมฉุยมาวางไว้บนโต๊ะหนังสือใกล้ตัว พร้อมกับโน้มใบหน้าลงมากระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ทำเอาขนลุกซู่ไปทั้งตัว "ดื้อจังวะ... ถ้าไม่ยอมกินดีๆ เดี๋ยวพี่ป้อนนะ" ฉันหันขวับกลับไปหมายจะด่าให้ยาวเป็นหางว่าว แต่จมูกของเรากลับเฉียดกันไปนิดเดียวโดยบังเอิญ กลิ่นหอมสะอาดจากตัวเขาผสมกับความใกล้ชิดที่มากเกินความจำเป็นทำให้สมองฉันรวนไปหมด ดวงตาสองคู่ประสานกันนิ่งงัน ราวกับเวลาหยุดเดินไปชั่วขณะ และในวินาทีที่ฉันกำลังจะอ้าปากเถียงเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอุ่นวาบที่แล่นพล่านไปทั่วอก ทัพฟ้าก็เหลือบไปเห็นหน้าจอโทรศัพท์ของฉันที่ยังเปิดแชตค้างไว้—ข้อความยาวเหยียดที่ฉันเพิ่งพิมพ์อวดเพื่อนสนิทเมื่อครู่ปรากฏหราอยู่บนหน้าจอชัดเจนแจ่มแจ้ง... *“แ개กกก ฉันยอมรับก็ได้ว่าอีตาฟ้ามันก็หล่อจริง... แต่ปากเสียแบบนี้ ใครจะไปทนไหววะเนี่ย เขินจะตายอยู่แล้วเนี่ยไอ้บ้า!”* ห้องนอนทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบกริบชนิดที่ได้ยินเสียงเข็มนาฬิกาเดิน ทัพฟ้าชะงักไปสามวินาทีเต็ม ก่อนที่รอยยิ้มเจ้าเล่ห์สุดๆ จะค่อยๆ คลี่กว้างขึ้นจนเต็มใบหน้าหล่อเหลานั้น "อ๋อ... เขินจะตายอยู่แล้วเหรอครับ หืม?" ให้ตายเถอะพระเจ้า! อยากจะมุดแผ่นดินหนีตอนนี้ซะให้รู้แล้วรู้รอด! — ขอให้อ่านให้สนุกและมีความสุขกับการเดินทางครั้งนี้นะคะ ขอบคุณที่รักกันค่ะจาก พีชชี่เบอร์รี่