เดินสะดุดรักกลางโรงอาหาร

“กรี๊ด! ยัยพายออ แกดูหน้าจอตัวเองดิ้! ช็อตนี้คือตาแตกมากแม่!” เสียงแหลมปรี๊ดของมีนดังแทรกผ่านลำโพงโทรศัพท์มือถือที่เปิดสปีกเกอร์โฟนเอาไว้ ดังลั่นห้องนั่งเล่นจนพายออ (รวิปรียา) ต้องรีบดึงมือถือออกจากหูแทบไม่ทัน หญิงสาวกะพริบตาปริบๆ สมองที่เคยประมวลผลวิชาเอกนิเทศศาสตร์มาอย่างดี ตอนนี้กลับรันช้าลงเหลือศูนย์จุดศูนย์หนึ่งเปอร์เซ็นต์ หน้าจอสมาร์ทโฟนของเธอยังคงค้างอยู่ที่หน้าต่างแชตสีเขียว และข้อความสารภาพรักสุดบลัฟที่เธอไม่ได้เป็นคนพิมพ์... มันยังคงเด่นหรี่ท้าทายสายตาอยู่ตรงนั้น ให้ตายเถอะ! นี่มันไม่ใช่ฝันร้าย แต่เป็นความจริงอันโหดร้ายที่พ่อคุณรูกลอน... เอ๊ย ทฤษฎีความกวนประสาทของทัพฟ้าตั้งใจจัดให้เธอแบบคอมโบเซ็ต! “ฮือ มีน แกช่วยฉันด้วย ยัยทัพบ้ามันแกล้งฉันอีกแล้วอ่ะ!” พายออทิ้งตัวลงนอนแผ่หลาบนโซฟา เอาหมอนอิงใบโตมาปิดหน้าแล้วส่งเสียงโอดครวญด้วยความคับแค้นใจ “มันเอาโทรศัพท์ฉันไปพิมพ์อะไรบ้าๆ แบบนั้นได้ยังไง รหัสผ่านตั้งยากตั้งเย็นเหมือนรหัสผ่านตู้เซฟธนาคาร ปลดล็อกได้ยังไงก่อน!” “โอย คุณรวิปรียาคะ ตื่นค่ะตื่น! รหัสผ่านวันเกิดแก แกเอาวันเกิดพี่ทัพฟ้ามาตั้งไม่ใช่เหรอคะคุณน้า? แล้วจะเหลือเหรอให้เขาเดาถูก แค่ดีดนิ้วทีเดียวเขาก็รู้ไส้รู้พุงแกหมดแล้วมั้ง!” มีนสวนกลับมาทันควันพร้อมเสียงหัวเราะคิกคักที่ลอดผ่านสายมาแบบหมั่นไส้สุดฤทธิ์ “แล้วคือข้อความอะไรอ่ะ แกบอกรักเขา ปรบมือสิคะรออะไร! เขินจนตัวบิดเป็นเลขแปดแล้วมั้งพ่อคุณอ่ะ” “บิดบ้าบออะไรเล่า! ฉันอยากจะเอาหัวโขกกำแพงโรงอาหารให้ตายไปข้างหนึ่งเลยต่างหาก!” พายออโวยวายลั่นห้องพลางดีดตัวลุกขึ้นนั่ง หน้าตาบูดบึ้งจนแก้มป่องเป็นปลาปักเป้า “นี่ถ้าวันนี้ฉันเจอหน้านะ แม่จะเอาถาดหลุมฟาดหัวสักทีข้อหาหาเรื่องแกล้งไม่เว้นแต่ละวัน!” ปากก็พูดไปอย่างนั้นแหละค่ะ... แต่พอเอาเข้าจริง แค่คิดว่าจะต้องเดินไปเผชิญหน้ากับร่างสูงโปร่งของเดือนคณะวิศวะที่ชอบทำสายตากรุ้มกริมใส่ หัวใจเจ้ากรรมมันก็ดันเต้นรัวผิดจังหวะขึ้นมาซะดื้อๆ พายออสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ จัดการเสื้อผ้าหน้าผมให้เรียบร้อย (แม้จะรู้ว่าสู้แรงลมร้อนของโรงอาหารกลางมหาวิทยาลัยไม่ได้ก็เถอะ) ก่อนจะตัดสินใจก้าวเท้าออกจากห้องพักเพื่อไปเผชิญชะตากรรม และเป้าหมายแรกก็คือ ‘โรงอาหารคณะนิเทศศาสตร์’ แหล่งรวมตัวของเหล่าชะนี เก้ง กวาง และสายตาเรดาร์ที่ไวต่อเรื่องชาวบ้านยิ่งกว่ามดได้กลิ่นน้ำตาล บรรยากาศช่วงเที่ยงวันอัดแน่นไปด้วยผู้คนและกลิ่นหอมฟุ้งของอาหารสารพัดชนิด พายออเดินถือถาดข้าวแกงด้วยความระมัดระวังเป็นพิเศษ ดวงตากลมโตสอดส่องหาโต๊ะว่างท่ามกลางเสียงจอแจ แต่ทว่า... ความซุ่มซ่ามที่เป็นเอกลักษณ์ประจำตัวดันกำเริบขึ้นมาในวินาทีวิกฤต *พรึ่บ!* เท้าเจ้ากรรมดันไปสะดุดเข้ากับรอยต่อกระเบื้องพื้นโรงอาหารเข้าอย่างจัง! ร่างบางเสียหลักถลาไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ถาดข้าวในมือเตรียมตัวจะคว่ำกระจายสร้างความอับอายขายหน้าให้ประวัติศาสตร์ชาติไทย “อุ๊ย!” พายออหลับตาปี๋เตรียมรับแรงกระแทกกับพื้นปูนเย็นเฉียบในใจนึกปลงตกแล้วว่าวิญญาณความปضของเธอคงต้องสถิตอยู่ที่นี่เป็นแน่แท้ แต่ทว่า... แรงกระแทกที่คาดไว้กลับไม่เกิดขึ้น! เอ๊ะ? ทำไมพื้นมันนิ่มจังแถมมีกลิ่นน้ำหอมผู้ชายลอยมาแตะจมูกจางๆ อีกต่างหาก? “เดินยังไงให้สะดุดอากาศล่ะเนี่ย หืม... รวิปรียา” เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังกระซิบแผ่วเบาอยู่ข้างใบหู พร้อมกับวงแขนแข็งแกร่งที่เกี่ยวรอบเอวบางของเธอไว้ได้อย่างทันท่วงที แรงเหวี่ยงจากการคว้าตัวทำให้ร่างของพายออแนบชิดติดกับแผงอกกว้างของอีกฝ่ายอย่างเลี่ยงไม่ได้ ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่บริเวณลาดไหล่ ทำเอาสติที่กระเจิดกระเจิงอยู่แล้ว ยิ่งเตลิดเปิดเปิงไปกันใหญ่ พายออลืมตาขึ้นช้าๆ ภาพแรกที่ปรากฏแก่สายตาก็คือใบหน้าหล่อเหลาคมคายของทัพฟ้าที่อยู่ห่างกันแค่คืบ ดวงตาคมกริบพราวระยับด้วยประกายความขี้เล่น และรอยยิ้มมุมปากที่ทรงพลังทำลายล้างหัวใจคนมองได้ราบคาบ “ทะ... ทัพฟ้า!” พายออสะดุ้งเฮือก รีบดันอกแกร่งให้ออกห่างทันที ใบหน้าร้อนผ่าวรากับโดนเตาไฟลวก สีหน้าเหวอสนิทจนแยกไม่ออกว่าตกใจเรื่องสะดุดล้มหรือตกใจที่ตอนนี้ตัวเองกำลังอยู่ในอ้อมแขนของเขา “ปล่อยเลยนะ! ใครอนุญาตให้มาจับเอวฉันฮะ!” “อ้าว ก็เห็นเธอทำท่าจะแปลงร่างเป็นซูเปอร์ฮีโร่พุ่งหัวปักพื้น ฉันก็แค่ ‘รับ’ ไว้ตามหน้าที่รูเมตที่ดีไงครับ” ทัพฟ้าแกล้งทำเสียงลากยาวกวนประสาท นัยน์ตาคู่คมยังคงมองสำรวจสำเนียงความเขินอายบนใบหน้าเนียนใสของเธออย่างนึกสนุก “หรือว่า... เธอตั้งใจจะล้มใส่ฉันตั้งแต่แรกอยู่แล้ว?” “หลงตัวเองที่สุด! ใครจะอยากล้มใส่คนหน้ามึนอย่างนายกันยะ!” พายออแหวลั่น พยายามดึงถาดอาหารในมือที่ตอนนี้ยังปลอดภัยดีกลับมาถือไว้ให้มั่นคง สองแก้มร้อนผ่าวขึ้นสีแดงจัดยิ่งกว่ามะเขือเทศสุกจนต้องรีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อหลบสายตา แต่ดูเหมือนว่าความพยายามที่จะกลบเกลื่อนความเขินของเธอจะล้มเหลวไม่เป็นท่า... “อุ๊ยตายแล้วแกรรร! นั่นมันพี่ทัพฟ้าเดือนวิดวะกับยัยพายออนิเทศนี่นา!” “ช็อตเมื่อกี้คืออะไรแม่! คว้าเอวแบบในซีรีส์เกาหลีมากกก!” “กรี๊ดดด ฉันจะฟ้องรี้ดเดอร์! เขาสองคนแอบแซ่บกันลับหลังม็อบแน่ๆ!” เสียงซุบซิบและเสียงกรี๊ดกร๊าดจากโต๊ะข้างๆ ดังระเบิดขึ้นทันที ท่ามกลางสายตานับสิบคู่ที่พากันหันมามองเป็นตาเดียว บ้างก็อมยิ้ม บ้างก็ทำหน้าฟินจิกหมอนโดยเฉพาะ ‘กรณ์’ เพื่อนสนิทตัวแสบของทัพฟ้าที่นั่งโบกมือหยอยๆ อยู่ไกลๆ พร้อมทำมือเป็นรูปหัวใจส่งมาให้อย่างน่าหมั่นไส้ ทัพฟ้าไม่ได้สนใจเสียงแซวรอบข้างเลยแม้แต่น้อย เขายกมือขึ้นกอดอก รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากหนาอีกครั้ง ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้หูของคนตัวเล็กที่ตอนนี้ยืนตัวเกร็งทำอะไรไม่ถูก กระซิบด้วยน้ำเสียงทุ้มพร่าที่จงใจให้ได้ยินกันแค่สองคน “เมื่อกี้ในแชทบอกว่า ‘คิดถึง’ แต่พอเจอตัวจริง... ทำไมเขินจนหน้าแดงเป็นตูดลิงขนาดนี้ล่ะครับ ยัยตัวแสบ?” คำพูดกระเซ้าเย้าแหย่นั้นทำเอาพายออแทบอยากจะทรุดลงไปกองกับพื้นอีกรอบให้รู้แล้วรู้รอด หญิงสาวอ้าปากพะงาบๆ จะเถียงแต่ก็หาคำพูดมาโต้ตอบไม่ได้ สมองตื้อตันไปหมดเพราะความใกล้ชิดที่เกินพิกัด ทัพฟ้ายิ้มรับความพ่ายแพ้ของเธออย่างอารมณ์ดี เขายื่นมือหนามาขยี้ผมเธอบาเบาด้วยความเอ็นดูระคนหมั่นเขี้ยว ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับไปรวมกลุ่มกับเพื่อนๆ ทิ้งให้พายออยืนเคว้งคว้างท่ามกลางดงสายตาของเพื่อนร่วมคณะที่ยังคงส่งเสียงแซวแซ่ “ฮựย! ฝากไว้ก่อนเถอะไอ้คุณทัพฟ้า!” พายออฮึดฮัดในลำคอ กำหมัดแน่นด้วยความหมั่นไส้ปนเขินจนแทบระเบิด แต่ริมฝีปากบางกลับเผลอยกยิ้มขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว ทว่า... ความวุ่นวายยังไม่ทันจางหาย จู่ๆ หน้าจอโทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้อกั๊กของเธอก็สั่นครืดขึ้นมาพร้อมกับการแจ้งเตือนข้อความใหม่ พายออหยิบมันขึ้นมาด้วยความสงสัย เมื่อเปิดหน้าจอขึ้นมาดูก็พบว่าเป็นข้อความจากแอปพลิเคชันแชตยอดฮิต... แต่ชื่อผู้ส่งและเนื้อหาข้างในกลับทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกึก ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน *“ทัพฟ้า: อย่าเพิ่งรีบเดินหนีสครับ... เพราะความจริงที่เธอยังไม่รู้ เกี่ยวกับแผนลับที่ฉันแอบทำเพื่อเธอ... มันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเองนะ”* และถัดมาด้านล่างสุด... คือภาพถ่ายเซลฟี่คู่ของเธอและเขาเมื่อสองวินาทีที่แล้ว ที่ถูกส่งเข้ามาพร้อมกับสถานะ ‘อ่านแล้ว’ โดยที่เธอไม่ได้กดเปิดดูด้วยซ้ำ! ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ที่น่ารักทุกคนสำหรับการติดตามอ่านตอนนี้นะคะ พีชชี่เบอร์รี่สัญญาว่าตอนหน้าจะเสิร์ฟความฟินให้จิกหมอนขาดกระจุยแน่นอนค่ะ!