ติวหนังสือหรือหาเรื่องแกล้งกันแน่

ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนข้อความจากหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่วางคว่ำอยู่บนโต๊ะอ่านหนังสือไม้เนื้อ แข็งดังขึ้น ทำเอาฉันสะดุ้งสุดตัวจนปากกาเคมีสีสะท้อนแสงในมือเกือบหลุดร่วง หัวใจเจ้ากรรมกระหน่ำเต้นโครมครามราวกับมีกองทัพกลองชุดมาตั้งบรรเลงอยู่ในอก ภาพถ่ายเซลฟี่คู่ของเราสองคนที่ปรากฏหลาอยู่บนหน้าจอเมื่อสองวินาทีที่แล้วยังคงติดตา แถมสถานะ ‘อ่านแล้ว’ สีเทาจางๆ นั้นก็ตอกย้ำความจริงอันน่าอับอายว่า... อีตาผู้ชายหน้ามึนที่นั่งอยู่ตรงข้ามกำลังหัวeฮิ้วอยู่ในลำคออย่างแน่นอน! “ส่งรูปผิดหรือว่าตั้งใจส่งมาอวดความหน้าตาดีของพวกเราคะ เด็กน้อย” เสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่าเล็กน้อยดังขึ้นทำลายความเงียบในห้องนั่งเล่น ฉันค่อยๆ เงยหน้าขึ้นช้าๆ ด้วยใบหน้าที่ร้อนผ่าวราวกับโดนไฟลวก ภาพที่เห็นคือทฤฆภณ—หรือทัพฟ้า เดือนคณะวิศวกรรมศาสตร์ปี 4 รูมเมตตัวแสบที่ตอนนี้ถอดเสื้อชอปสีกรมท่าออกเหลือเพียงเสื้อยืดสีขาวบางแนบเนื้อ กำลังนั่งไขว่ห้างพิงพนักโซฟา สายตาคู่คมกริบใต้กรอบขนตางอนยาวกำลังมองตรงมาที่ฉัน พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่แฝงความเจ้าเล่ห์เอาไว้จนน่าหมั่นไส้ ให้ตายเถอะ! นี่เราหลงกลติดกับดักความกวนประสาทของเขาอีกแล้วใช่ไหมเนี่ย! “ใครส่งผิด! ฉันแค่... จะกดลบทิ้งต่างหากเล่า! มือมันลั่นย่ะ!” ฉันแหวใส่ทันทีเพื่อกลบเกลื่อนความพิรุธที่พุ่งทะยานจนทะลุปรอท สองมือรีบคว้าโทรศัพท์มือถือเจ้ากรรมคว่ำหน้าลงกับโต๊ะอย่างรวดเร็ว พยายามทำเป็นสนใจชีทสรุปวิชาทฤษฎีสื่อสารมวลชนตรงหน้า ทั้งที่ตัวอักษรพวกนั้นมันเริ่มตีลังกากลับหัวกลับหางไปหมดแล้ว “มือลั่นบ่อยจังนะช่วงนี้ ลั่นจนพี่เริ่มคิดเข้าข้างตัวเองแล้วนะว่า... หนูพายแอบถ่ายเก็บไว้ดูตอนพี่ไม่อยู่ห้องหรือเปล่า” ทัพฟ้ายังคงไม่เลิกหยอก เขาขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะอ่านหนังสือที่รกไปด้วยหนังสือและชีทเรียน ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ระยะห่างระหว่างเราลดลงจนแทบไม่ได้หายใจ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นสบู่สะอาดๆ ลอยมาแตะจมูก ทำให้ฉันต้องรีบหดคอหนีโดยอัตโนมัติ “เพ้อเจ้อใหญ่แล้วคุณทัพฟ้า! นี่พรุ่งนี้สอบวิชาหินนะยะ ถ้าฉันสอบตกแล้วไม่ได้ทุนต่อ คุณต้องรับผิดชอบด้วยการเป็นทาสรับใช้ฉันไปตลอดชีวิตเลยคอยดู!” “หึ...” เขาหลุดหัวเราะในลำคออย่างนึกขัน ดวงตาคู่คมพินิจพิเคราะห์ใบหน้าบึ้งตึงของฉันด้วยความเอ็นดู ก่อนที่มือหนาใหญ่จะเอื้อมข้ามโต๊ะมาอย่างรวดเร็ว... แป๊ก! “โอ๊ย! เจ็บนะ!” ฉันร้องลั่นยกมือขึ้นกุมหน้าผากตัวเองทันที แรงดีดนิ้วปานกลางเมื่อครู่ทำเอาหน้าผากมนขึ้นรอยแดงจางๆ “คุณมาดีดหน้าผากฉันทำไมเนี่ย! สมองฉันยิ่งปลาทองอยู่ เดี๋ยวก็ลืมหมดพอดี!” “ปากเก่งนักนะเรา” ทัพฟ้าส่ายหัวเบาๆ รอยยิ้มอบอุ่นระบายอยู่บนใบหน้าหล่อเหลานั้น “เขาให้ตั้งใจอ่านหนังสือ ไม่ใช่เอาแต่นั่งหน้าบึ้งแล้วก็แอบมองหน้าพี่ ไหน... หน้าไหนแล้วที่ยังไม่เข้าใจ ส่งชีทมานี่ซิ เดี๋ยวพี่สรุปให้ฟังแบบเข้าใจง่ายในสามนาที” แม้จะฮึดฮัดขัดเคืองใจแต่สุดท้ายฉันก็ต้องยอมยื่นชีทเรียนหน้ายับยู่ยี่ให้เขาแต่โดยดี เพราะวิชานี้มันยากเกินกว่าที่สมองอันน้อยนิดของเด็กนิเทศปี 3 อย่างฉันจะแบกรับไหวจริงๆ ในขณะที่ฉันนั่งเท้าคางมองเขาไล่สายตาอ่านข้อความในกระดาษด้วยความตั้งใจ บรรยากาศรอบตัวก็เริ่มเปลี่ยนไปจากความวุ่นวายเมื่อครู่ แสงไฟสีส้มวลอบอุ่นจากโคมไฟตั้งโต๊ะสาดกระทบสันจมูกโด่งเป็นสันและแพขนตาดกหนาของคนตรงข้าม ยอมรับก็ได้... ว่าผู้ชายเวลาตั้งใจทำอะไรสักอย่างนี่มันมีเสน่ห์จนละสายตาไม่ได้จริงๆ ให้ตายเถอะ ยัยพายออ แกกำลังคิดอะไรอยู่เนี่ย! เลิกมองนะ! ในระหว่างที่ฉันกำลังพยายามดึงสติกลับมาที่ตำรา ทัพฟ้าก็เงยหน้าขึ้นกะทันหัน ทำให้ดวงตากลมโตของฉันประสานเข้ากับนัยน์ตาคู่คมที่มองอยู่ก่อนแล้วอย่างจัง ไม่มีใครหลบสายตา... ความเงียบงันชั่วขณะเข้าปกคลุมพื้นที่ระหว่างเรา มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ และเสียงหัวใจของฉันที่ดังสะท้อนก้องอยู่ในหู “มองหน้าพี่แบบนี้...” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นแผ่วเบา รอยยิ้มกวนประสาทเมื่อครู่หายไป แทนที่ด้วยแววตาจริงจังจนน่าใจหาย “...แปลว่าเนื้อหาในนี้เริ่มเข้าหัว หรือว่ากำลังคิดว่าแฟนเธอนี่หล่อจังวะ?” “ย่ะ! หหลงตัวเองขั้นสุดยอด!” ฉันรีบโวยวายกลบเกลื่อนความเขินที่แล่นริ้วขึ้นมาถึงใบหู มือเรียวเอื้อมไปหมายจะแย่งชีทคืน แต่ทว่า... หมับ! มือหนาคว้าข้อมือฉันเอาไว้ได้อย่างรวดเร็ว แรงบีบกระชับพอเหมาะไม่แน่นจนเจ็บ แต่กลับกักขังฉันไว้ไม่ให้ขยับไปไหน ทัพฟ้าโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนฉันสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดอยู่บริเวณปลายจมูก “ดื้อจังนะตัวแค่นี้...” เสียงกระซิบนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความหมายบางอย่างที่ทำให้ช่องท้องของฉันวูบโหวง ทว่า ในจังหวะที่หัวใจกำลังเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะและสถานการณ์กำลังจะไหลลื่นไปในบรรยากาศที่หวานเกินต้านทานนั้นเอง... กริ๊งงงงงงง! เสียงกริ่งประตูห้องพักดังลั่นขึ้นแทรกกลางความเงียบ ทำเอาฉันสะดุ้งสุดตัวและรีบสะบัดแขนหลุดจากการกุมมือทันที ทัพฟ้าถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่อย่างขัดใจ ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงขึ้นมาทันทีเมื่อถูกขัดจังหวะสำคัญ ฉันรีบสูดหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อเรียกสติ เดินดุ่มๆ ไปที่ประตูหน้าห้องด้วยความหงุดหงิดว่าใครกันนะที่มาเคารพเวลานี้ แอด... บานประตูเปิดออก ปรากฏร่างสูงโปร่งของ ‘กรณ์’ เพื่อนสนิทตัวดีของทัพฟ้า พร้อมกับถุงพลาสติกบรรจุบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปและเครื่องดื่มชูกำลังในมือเต็มสองข้าง และด้านหลังของกรณ์... คือบุคคลที่ไม่คาดฝันที่สุดในจักรวาลนี้ “เฮ้ยพาย! โทษทีที่มารบกวนดึกดื่นนะ พอดีไอ้มีนมันฝากของกินมาให้พวกแกติวดึก... เอ่อ คือว่า...” กรณ์ชะงักกึก สีหน้าเปลี่ยนเป็นเลิกลั่กทันทีเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นสภาพภายในห้อง และสภาพของฉันกับทัพคนที่ยืนหน้าแดงอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล และก่อนที่ฉันจะทันได้เอ่ยปากถามอะไร มีนเพื่อนสนิทตัวดีของฉันก็โผล่พรวดพราดมาจากด้านหลังของกรณ์ พร้อมกับชูโทรศัพท์มือถือหน้าจอแชตกลุ่มขึ้นมาโชว์หราให้ดูสดๆ ร้อนๆ พร้อมกับรอยยิ้มกรุ่มกริ่มที่ชวนให้รู้สึกขนลุกแปลกๆ “อุ๊ย! ฉันไม่ได้ตั้งใจขัดจังหวะสวีทหวานอะไรของพวกแกหรอกนะยัยพายออ!” มีนแกล้งทำเสียงสูงด้วยความหมั่นไส้ “แต่เผอิญว่า... เมื่อกี้แกกดส่งข้อความอะไรเข้ากลุ่มแชตห้องเราวะแกรรร? ไอ้ข้อความที่พิมพ์ว่า *‘ทัพฟ้า... ถ้าคืนนี้สอบผ่าน ฉันยอมเป็นแฟนเธอก็ได้นะ’*เนี่ย... แกกดส่งไปตั้งแต่ตอนไหน ทำไมแกถึงกดยกเลิกไม่ทันล่ะฮะเพื่อนรัก!” โลกทั้งใบคล้ายจะหยุดหมุนในเสี้ยววินาทีนั้น สมองของฉันขาวโพลน ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน ฉันค่อยๆ หันกลับไปมองช้าๆ... พบว่าทัพฟ้ายืนกอดอกพิงขอบประตูห้องนั่งเล่น ดวงตาคู่คมคู่นั้นพราวระยับไปด้วยประกายความสุขล้นปรอทร่วมกับรอยยิ้มกว้างที่สุดเท่าที่เคยเห็นมา และหน้าจอโทรศัพท์ในมือของเขาก็สว่างวาบ... แสดงข้อความสารภาพรักก้อนโตที่ฉันไม่ได้ตั้งใจจะส่งออกไปเลยแม้แต่นิดเดียว! โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาร่วมลุ้นและเอ็นดูยัยตัวแสบกับรูมเมตคนคลั่งรักคนนี้ด้วยกันนะคะ!)