แผนซ้อนแผนของนายตัวแสบ

“นายจะบ้าหรือไงทัพฟ้า! เอาหัวสมองส่วนไหนคิดเนี่ย ถึงได้ลืมกุญแจห้องตัวเองไว้ในห้องน้ำสาธารณะที่ชั้นล่าง ทั้งๆ ที่ตัวเองเป็นคนบอกเองแท้ๆ ว่าวันนี้มีเรียนเช้าแปดโมง!” เสียงแหลมปรี๊ดของพายออดังทะลุเพดานห้องนั่งเล่นทันทีที่ร่างสูงโปรดของทัพฟ้าเดินกลับเข้ามาทำหน้ามึนใส่ หลังจากที่เธอเพิ่งช็อกตาตั้งกับข้อความแบนในแชตเมื่อครู่ “ก็คนมันรีบตื่นนี่คะคุณรวิปรียา สมองมันก็เลยเบลอๆ นึกว่าถือติดมือมาด้วย” ทัพฟ้าตอบหน้าตาเฉย แถมยังทิ้งน้ำหนักตัวลงนั่งแหมะบนโซฟาตัวโปรด ทำท่าทางลอยชายราวกับว่าเรื่องลืมกุญแจจนเข้าห้องไม่ได้เป็นเรื่องดินฟ้าอากาศทั่วไปซะอย่างนั้น พายออยืนกำโทรศัพท์ในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด ดวงตากลมโตตวัดมองพ่อคุณตัวดีด้วยความหมั่นไส้ระดับสิบ อยากจะเอาหมอนอิงฟาดหน้าหล่อๆ นั้นสักทีสองทีให้หายหงุดหงิด นี่ถ้าไม่ใช่เพราะเธอตื่นเช้ากว่าปกติแล้วดันเปิดไลน์มาเจอข้อความสารภาพความในใจปลอมๆ (หรือจริงก็ไม่รู้) ที่เขายกเลิกแทบไม่ทันเมื่อกี้ เธอคงไม่ต้องมาหัวเสียยืนปะทะคารมอยู่ตรงนี้หรอก! “แล้วทำไมไม่ไปแจ้งนิติฯ ให้เขามาเปิดห้องให้ล่ะคะคุณวิศวะปีสี่ สมองกลหรือเปล่า ทำไมเรื่องแค่นี้ต้องให้สอน!” พายออยกมือขึ้นกอดอก เชิดหน้าใส่แบบไม่ยอมแพ้ “นิติฯ บอกว่าช่างกุญแจยังไม่เข้าตึกค่ะ กว่าจะมาก็เที่ยงโน่น แล้ววิชาแรกของฉันคือแปดโมงครึ่ง ตึกคณะวิศวะกับนิเทศฯ ก็คนละฟากมอ ถ้าฉันต้องเดินไปเรียนเองมีหวังได้สายจนโดนอาจารย์เชือดแน่ๆ” ทัพฟ้าลอยหน้าลอยตาพูดพลางคว้ากระเป๋าเป้ของตัวเองขึ้นมาสะพายไหล่ข้างหนึ่ง สายตาเจ้าเล่ห์คู่นั้นเหลือบมองพายออตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความแพรวพราว “แต่ถ้ามีคนใจดีแถวนี้... ยอมเปิดประตูให้ฉันติดรถไปมอด้วยกันสองต่อสอง ชีวิตฉันก็คงรอดปลอดภัย ไม่ต้องไปยืนตากแดดตากลมรอช่างกุญแจหรอกเนอะ” *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนข้อความในไลน์จากหน้าจอโทรศัพท์ของพายออดังขึ้นขัดจังหวะพอดี เธอเหลือบตาลงมองอย่างสงสัย นิ้วเรียวกดเปิดอ่านข้อความที่เพิ่งเด้งเข้ามาสดๆ ร้อนๆ [Tupfah.T]: เปิดประตูให้หน่อยค่ะคนสวย รอนานแล้วนะ เดี๋ยวไปส่งคณะแถมเลี้ยงกาแฟแก้วใหญ่ด้วยเอ้า สนใจโปรโมชั่นนี้มั้ยคะคุณรูมเมต พายออเงยหน้าขึ้นขวับ มองคนส่งที่นั่งยิ้มกริ่มอยู่ตรงหน้า ห่างกันไม่ถึงสองเมตร เขานั่งพิมพ์แชตส่งมาทั้งๆที่ตัวอยู่แค่นี้เนี่ยนะ! ช่างมีความพยายามเป็นเลิศในทางที่ผิดเสียจริง “ไม่ต้องมาส่งยิ้มเจ้าเล่ห์เลยนะทัพฟ้า! บอกมาตรงๆ ดีกว่าว่าตั้งใจใช่ไหม ตั้งใจลืมกุญแจใช่ไหมคะคุณนายทฤฆภณ!” พายออเดินเข้าไปยืนเท้าเอวอยู่ตรงหน้าเขา ส่งสายตาคาดคั้นแบบจับผิดเต็มพิกัด ทัพฟ้าเงยหน้าขึ้นสบตา รอยยิ้มมุมปากของเขายิ่งขยายกว้างขึ้นไปอีก ดวงตาคมกริบพราวระยับด้วยประกายความขี้เล่นที่ทำเอาคนมองใจกระตุกวูบอย่างห้ามไม่ได้ เขาไม่ได้ตอบคำถามทันที แต่กลับทิ้งช่วงความเงียบให้อบอวลไปด้วยความหมายบางอย่างที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวมันอุ่นขึ้นมาอย่างประหลาด “ถ้าฉันบอกว่า... ตั้งใจล่ะคะ?” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นแผ่วเบา รอยยิ้มกวนประสาทเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยแววตาจริงจังที่ทำเอาพายออถึงกับพูดไม่ออก เผลอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก “นะ...นายพูดบ้าอะไรเนี่ย หลบไปเลยนะ ฉันจะไปหยิบกุญแจรถ!” พายออรีบเบือนหน้าหนีความรู้สึกแปลกประหลาดที่ตีรวนอยู่ในอก หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองเพลจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินเสียงมัน ปากก็เอ็ดตะโรกลบเกลื่อนความเขินอายที่กำลังลามเลียไปทั่วพวงแก้ม “โอ๊ะ! เขินเหรอคะเนี่ย หน้าแดงใหญ่แล้วนะยัยตัวแสบ” ทัพฟ้าหัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างชอบใจ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนพายออต้องเป็นฝ่ายผถอยหลังกรูดเพราะแรงกดดันจากส่วนสูงที่ต่างกันลิบลับ “ใครเขิน! ไม่มี๊! ไปกันได้แล้วค่ะ เสียเวลาชะมัด!” พายออรีบหมุนตัวเดินจ้ำอ้าwหนีไปยังประตูห้องทันที เพื่อซ่อนรอยยิ้มและอาการใจสั่นที่เริ่มควบคุมไม่ได้เอาไว้ โดยมีเสียงหัวเราะทุ้มต่ำในลำคอของพ่อตัวแสบเดินตามหลังมาติดๆ บรรยากาศภายในรถยนต์คันหรูที่เคลื่อนตัวไปตามท้องถนนยามเช้าเงียบสงบกว่าทุกวัน มีเพียงเสียงเพลงคลอเบาๆ จากวิทยากร แต่มันกลับเต็มไปด้วยความอึดอัดชวนจั๊กจี้หัวใจที่พายออนั่งกอดอกมองออกไปนอกหน้าต่างตลอดทาง พยายามไม่หันไปสบตากับคนขับที่ชอบลอบมองเธอผ่านกระจกมองหลังอยู่เรื่อย “นี่... เลิกมองสักทีได้ไหมคะ ขับรถไปมองทางนู้นเลยนะ!” พายออหันขวับไปโวยวายใส่เมื่อทนสายตาแพรวพราวที่ส่งมาไม่ไหว “ก็คนมันนั่งข้างๆ น่ารักนี่คะ จะให้มองถนนได้ยังไง” ทัพฟ้าตอบหน้าตาย มือหนาข้างหนึ่งบังคับพวงมาลัย อีกข้างเอื้อมมาเปิดวิทยุให้เสียงดังขึ้นกลบเกลื่อนเสียงบ่นงุ้งงิ้งของคนข้างตัว “ปากหวานแบบนี้... สงสัยเมื่อเช้าคงกินน้ำตาลปี๊บแทนข้าวเช้าสินะคะ” พายออเบะปากใส่ แต่มุมปากกลับแอบยกยิ้มขึ้นมานิดหน่อยโดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเผลอแสดงความน่ารักออกมามากแค่ไหน รถยนต์เลี้ยวเข้ามาจอดเทียบฟุตบาทหน้าคณะนิเทศศาสตร์อย่างนิ่มนวล พายออไม่รอช้า รีบปลดเข็มขัดนิรภัยแล้วเอื้อมมือไปผลักประตูรถทันทีด้วยความไวแสง “ขอบคุณสำหรับค่ารถและกาแฟค่ะคุณทัพฟ้า ส่วนเรื่องกุญแจ... กลับห้องไปโดนฉันสวดชุดใหญ่แน่!” พายออหันมาคาดโทษทิ้งท้ายก่อนจะก้าวขาลงจากรถ “เดี๋ยวสิคะพายออ...” เสียงทุ้มเรียกไว้ก่อนที่เธอจะปิดประตูรถ พายออชะงัก ชะโงกหน้ากลับไปมองด้วยความสงสัย ทัพฟ้าโน้มตัวข้ามมาฝั่งเบาะข้างคนขับ ใบหน้าหล่อเหลาอยู่ห่างจากเธอไม่ถึงคืบ ดวงตาคู่นั้นมองตรงมาด้วยแววตาที่สั่นไหวเล็กน้อยจนพายออแทบหยุดหายใจ “เย็นนี้... รอฉันกลับพร้อมกันนะคะ ห้ามหนีไปไหนเด็ดขาด เพราะฉันมีเรื่อง... อยากจะเคลียร์ให้รู้เรื่องเสียที” ทัพฟ้ากระซิบเสียงแผ่วเบา ทว่าชัดเจนทุกถ้อยคำก่อนจะกดกระจกฝั่งเขาลงแล้วส่งยิ้มละลายใจมาให้ พายออเบิกตากว้าง หัวใจกระหน่ำเต้นรัวแรงยิ่งกว่าตอนอยู่บนห้องเสียอีก กำมือแน่นจนเหงื่อซึม ยังไม่ทันที่พายออจะทันได้เอ่ยปากโวยวายอะไรกลับไป หน้าจอโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อคลุมของเธอก็สั่นครืดขึ้นมาพร้อมกัน เสียงแจ้งเตือนไลน์กลุ่มแชตลับระหว่างเธอกับเพื่อนสนิทดังรัวไม่ยั้ง [Min_Min]: อีพายยยยยย! แกรรร! ดูนี่เร็ว! กรณ์มันเพิ่งส่งสลิปแชตหลุดมาในกลุ่มห้องเรา ทัพฟ้ามันจ้างเพื่อนสืบเรื่องของแกตั้งแต่ปีสองแล้วนะเว้ย! นังนี่มันวางแผนจับแกกินรวบตั้งแต่แรกแล้วย่ะยัยตัวแสบ! พายออช็อกค้าง ตาโตเท่าไข่ห่าน รีบก้มลงมองหน้าจอโทรศัพท์สลับกับใบหน้าของคนที่เพิ่งพูดประโยคชวนหัวใจวายใส่เธอเมื่อครู่ ทัพฟ้ายังคงส่งยิ้มเจ้าเล่ห์มาให้ราวกับล่วงรู้อยู่แล้วว่าความลับกำลังจะแตก *พีชชี่เบอร์รี่ขอขอบคุณคุณรีดเดอร์ที่น่ารักทุกคนสำหรับการติดตามอ่านตอนนี้นะคะ*