กาแฟแก้วนั้นกับความซุ่มซ่ามระดับสิบ

"ให้ตายเถอะรวิปรียา แกมันสมองปลาทองขั้นวิกฤต!" เสียงบ่นพึมพำกับตัวเองดังลอดไรฟัน พร้อมกับมือเรียวที่ขยำกระดาษโน้ตในมือจนยับยู่ยี่เป็นก้อนกลม โยนมันลงถังขยะอย่างหงุดหงิด หลังจากข้อความแจ้งเตือนจากไอ้หนุ่มวิศวะจอมเจ้าเล่ห์เด้งขึ้นมาหราบนหน้าจอเมื่อครู่ มันตอกย้ำความสะเพร่าของเธอแบบไม่มีที่ยืน พายออยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์บาร์ในห้องครัวด้วยใบหน้าที่ร้อนผ่าวราวกับโดนเตารีดแนบแก้ม สมองตีกันยุ่งเหยิงยิ่งกว่าสายหูฟังพันกันในกระเป๋าเป้ ชิบหายแล้วไง... รอดจากการโดนจับได้เรื่องแผนลับไปได้ไม่ทันข้ามวัน เธอกดันพลาดท่าให้เขาตกหลุมพรางความซุ่มซ่ามของตัวเองซะได้ "ยืนทำหน้าเหมือนคนท้องผูกมาสามวันเป็นอะไรยัยพาย" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นเหนือศีรษะ พร้อมกับกลิ่นหอมสะอาดของสบู่ผสมกับกลิ่นกาแฟคั่วบดอ่อนๆ ที่ลอยมาแตะจมูก ทัพฟ้าก้าวเข้ามาประชิดตัวตอนไหนก็ไม่รู้ ร่างสูงโปรดในชุดเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงวอร์มสบายๆ ยืนซ้อนหลังเธออยู่ห่างแค่คืบ มือหนายื่นเข้ามาหยิบแก้วกาแฟที่เธอบรรจงชงอย่างยากลำบากไปถือไว้หน้าตาเฉย "ตกใจหมด! ยืนเป็นผีไม่ให้ซุ่มให้เสียงอยู่ได้นะนายทัพฟ้า!" พายออสะดุ้งโหยง รีบดีดตัวถอยหลังจนสะโพกชนเข้ากับขอบเคาน์เตอร์เต็มแรง ความตกใจทำให้มือไม้ที่เกะกะอยู่แล้วยิ่งพาลจะปัดป่ายไปทั่ว "ก็เราเรียกตั้งสามรอบแล้ว เหม่ออะไรอยู่ หรือว่า... กำลังคิดถึงข้อความในไลน์เมื่อคืนอยู่หึ?" ทัพฟ้าเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มุมปากหยักลึกยกยิ้มกวนประสาทตามแบบฉบับพ่อหนุ่มวิศวะปีสี่ ดวงตาคมกราบกรานมองสำรวจใบหน้าที่พยายามตีสีหน้าบึ้งตึงกลบเกลื่อนความพิรุธของเธออย่างรู้ทัน ให้ตายเถอะ รอยยิ้มแบบนั้นมันผิดกฎหมายชัดๆ! ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงได้ดูแพรวพราวตลอดเวลาโดยไม่ต้องพยายามเลยนะ "ใครคิดถึงนายฟะ! อย่ามาหลงตัวเองหน่อยเลย รำคาญ!" พายออแหวลั่น ใบหน้าร้อนผ่าวลามไปถึงใบหู เธอยกมือขึ้นโบกไล่ราวกับไล่แมลงวัน แต่จังหวะนั้นเอง ด้วยความลนลานและเกร็งขั้นสุด ข้อศอกเจ้ากรรมดันไปกระแทกเข้ากับถาดกระดาษใส่เอกสารรายงานเล่มหนาที่วางหมิ่นเหม่ริมขอบโต๊ะเข้าอย่างจัง *พรวด!* ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก ราวกับภาพสโลโมชันในละครหลังข่าว แก้วกาแฟร้อนกรุ่นในมือของทัพฟ้าที่เขายังไม่ทันได้ยกจิบ สะเทือนตามแรงกระแทกจนของเหลวสีเข้มกระฉอกออกมา อาบไล้ลงบนตัวรายงานโปรเจกต์จบปริญญาตรีฉบับจริงที่เพิ่งปริ้นต์เสร็จหมาดๆ ของทัพฟ้าจนเปียกโชกเป็นวงกว้าง กระดาษสีขาวสะอาดตาแปรเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลเข้มทันทีต่อหน้าต่อตา ความเงียบเข้าปกคลุมห้องครัวชั่วขณะ พายออเบิกตากว้างจนแทบจะหลุดออกมาจากเบ้า ลมหายใจสะดุดกัก สมองขาวโพลนจนคิดคำพูดไม่ออก มือไม้สั่นเทา เธอทำหน้าเหมือนคนพร้อมจะร้องไห้โฮออกมาได้ทุกเมื่อ "นะ... นายทัพฟ้า คือ... คือฉัน..." เสียงของเธอลีบแบนลงเรื่อยๆ จนแทบกลายเป็นเสียงกระซิบ หัวใจหล่นไปตาตุ่ม รายงานเล่มนั้นสำคัญกับเขาแค่ไหน เธอย่อมรู้ดีที่สุดเพราะเห็นเขานั่งหลังขดหลังแข็งปั่นมันมาตลอดทั้งสัปดาห์ "ฉันไม่ได้ตั้งใจนะ! ฮือออ ฉันซุ่มซ่ามเอง ฉันขอโทษ โทษๆๆๆๆๆ!" พายอารีบคว้าทิชชูบนโต๊ะมายกใหญ่ ละล่ำละลักเช็ดถูลงบนกระดาษรายงานที่เปียกชุ่มด้วยความลนลาน ยิ่งเช็ดก็ยิ่งเละ ยิ่งละลานตยign ยิ่งทำให้หมึกพิมพ์เลอะเทอะเปรอะเปื้อนไปกันใหญ่ ทัพฟ้าก้มมองผลงานศิลปะชิ้นโบว์แดงบนปกรายงานที่เปียกกาแฟชุ่มโชก ก่อนจะเบนสายตาขึ้นมามองคนตรงหน้าที่ตอนนี้ตัวสั่นเทาเหมือนลูกนกตกน้ำ ดวงตากลมโตคลอหน่วงไปด้วยหยาดน้ำใสๆ จากความรู้สึกผิดและตกใจกลัวโดนด่า แต่ทว่า... ไม่มีเสียงตะคอก ไม่มีคำด่าทอ หรือแม้แต่ถ้อยคำประชดประชันหลุดออกมาจากปากของหนุ่มวิศวะเลยสักแอะ ทัพฟ้ากลับหลุดหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ร่างสูงก้าวเข้ามาประชิดตัวเธออีกครั้งอย่างนุ่มนวล มือหนาเอื้อมมาจับข้อมือเล็กที่กำลังวุ่นวายกับการเช็ดกระดาษออกเบาๆ เพื่อหยุดความซุ่มซ่ามที่อาจจะทำให้สถานการณ์แย่ลงไปกว่าเดิม "พอแล้วยัยตัวแสบ เดี๋ยวเปื่อยหมดพอดี" น้ำเสียงทุ้มเอ่ยกลั้วหัวเราะ อ่อนโยนจนน่าใจหาย "นาย... นายไม่โกรธเหรอ?" พายออช้อนสายตาขึ้นมองเขาอย่างไม่เชื่อหู เม้มริมฝีปากแน่นด้วยความรู้สึกผิด "นั่นรายงานจบของนายนะ... ฉันทำมันพังหมดเลย นายจะด่าฉันก็ได้นะ คือฉันมันซุ่มซ่ามเอง..." ทัพฟ้าไม่ได้ตอบคำถามทันที ดวงตาคมกริบมองลึกลงไปในดวงตากลมโตที่ฉายแววสำนึกผิดอย่างชัดเจน ปลายนิ้วเรียวแกร่งเอื้อมเกลี่ยปอยผมที่หลุดรุ่ยลงมาปรกแก้มใสออกให้อย่างเบามือ สัมผัสแผ่วเบานั้นทำเอาพายออถึงกับลมหายใจสะดุด ร่างกายแข็งทื่อราวกับโดนสาป "รายงานปริ้นต์ใหม่ได้ แต่ถ้าคนตรงนี้ร้องไห้งอแงขึ้นมา... พี่ไม่รู้จะไปหาพายออคนเดิมมาจากไหนนะ" เสียงทุ้มกระซิบแผ่วเบาอยู่ใกล้ใบหู น้ำเสียงเจือความคลั่งรักและเอ็นดูจนทะลักล้นออกมานอกจอความรู้สึก ประโยคบอกเล่าธรรมดาแต่กลับทำเอาอุณหภูมิบนใบหน้าของพายออพุ่งปรี๊ดขึ้นสูงจนทะลุปรอท ความร้อนแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองเพลจนกลัวว่าคนตรงหน้าจะได้ยินมัน *ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก!* ให้ตายเถอะ... เค้าเรียกว่าหยอดแบบไม่ให้ตั้งตัวอีกแล้วนะไอ้คุณรังสรรค์! "ใคร... ใครร้องไห้กันเล่า! นายอย่ามามโนนะ!" พายออรีบสะบัดหน้าหนีเพื่อหลบสายตาหวานฉ่ำที่มองมา พร้อมกับยกมือขึ้นกุมแก้มตัวเองที่ร้อนฉ่าเหมือนจะระเบิด พยายามทำเสียงแข็งกลบเกลื่อนอาการเขินขั้นสุด "แล้ว... แล้วนี่รายงานจะทำยังไงเล่า ฉันช่วยจ่ายค่าปริ้นต์ใหม่เลยนะ!" "ไม่ต้องหرفหรอกน่า ถือว่าทำบุญร่วมชาติกันมา" ทัพฟ้าอมยิ้มขบขันกับท่าทางฟอร์มจัดแต่หูแดงแจ๋ของคนตรงหน้า เขายกมือขึ้นยีหัวเธอเบาๆ ด้วยความหมั่นเขี้ยว "แต่ถ้าอยากไถ่โทษจริงๆ..." "อะ... อะไรล่ะ อย่ามาเรียกร้องอะไรแพงๆ นะ ฉันจน!" พายออรีบถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ทำท่าระแวดระวังภัยเหมือนแมวขู่ ทัพฟ้าโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดข้างแก้ม ทำเอาพายออเกร็งจนตัวแข็งทื่อ ขยับไปไหนไม่ได้ราวกับถูกตรึงไว้กับที่ "เปลี่ยนจากค่าปริ้นต์... มาเป็นไปเดทกินกาแฟกับพี่เย็นนี้แทน... ดีไหมครับ?" ใบหน้าหวานเห่อร้อนขึ้นสีแดงจัดยิ่งกว่าเดิมในพริบตา สมองประมวลผลไม่ทันกับจู่โจมแบบสายฟ้าแลบ พายอออ้าปากพะงาบๆ จะปฏิเสธแต่ก็ติดอยู่ที่ลำคอ ทว่าก่อนที่เธอจะได้ทันเอ่ยคำว่า 'ไม่' หรือ 'บ้าเหรอ' ออกไปเพื่อรักษาฟอร์ม... หน้าจอโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะใกล้ตัว ก็สว่างวาบขึ้นมาพร้อมกับข้อความแชตกลุ่มที่เด้งขึ้นมาขัดจังหวะพอดีเป๊ะ *[มีน (ตัวชงเบอร์หนึ่ง)]: @พายออ แกกกก! รูปที่ฉันแอบถ่ายแกกับพี่ทัพฟ้าตอนอยู่ในครัวเมื่อกี้ ลงสตอรี่ไอจีแท็กพี่เขานะเว้ย เคมีสาธารณะมากแม๊! เขินแทนจนไส้จะบิดแล้วโว้ยยยยยย!* พายออเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบหันขวับไปมองหน้าจอโทรศัพท์สลับกับหน้าของทัพฟ้าที่ตอนนี้กำลังหรี่ตามองด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์กว่าเดิม เพราะเขาเองก็เหลือบไปเห็นข้อความนั้นพอดิบพอดี! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและโบ๊ะบ๊ะด้วยกันในตอนนี้นะคะ!