เสื้อตัวนั้น... ทำไมใส่แล้วดูน่ารักจังวะ

กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟคั่วบดละเอียดกับแพนเค้กไหม้นิดๆ ลอยอวลตลบอบอวลไปทั่วห้องครัวสไตล์มินิมอลของคอนโดหรูใจกลางเมือง แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ดึงดูดสายตาคมกริบของทฤฆภณในเวลานี้... ร่างบางของรวิปรียาที่กำลังงלוวเงียเดินกึ่งหลับกึ่งตื่นออกมาจากห้องนอน ด้วยสภาพที่ทำเอาคนมองต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เสื้อฮู้ดโอเวอร์ไซส์สีเทาเข้มตัวโคร่ง—ซึ่งเป็นของเขาเอง—ตัวนั้นยาวลงมาจนเกือบถึงเข่า ปิดบังเรียวขาเนียนเรียบจนมิดชิด ทว่าความกว้างของคอเสื้อที่กว้างเป็นพิเศษตามสไตล์สตรีทแวร์ กลับร่นลงมาเผยให้เห็นลาดไหล่เนียนมนและไหปลาร้าชัดเจน ยามที่เจ้าตัวขยี้ตาปอยๆ แล้วเอียงคอหาวหวอดใหญ่ ความเซ็กซี่แบบไม่ได้ตั้งใจก็พุ่งทะยานจนปรอทแทบแตก "อื้อ... ทัพฟ้า ทำไมกาแฟหอมจังวะ ขอกินแก้วหนึ่งดิ" เสียงงיתงงติดจะงอแงดังขึ้น พร้อมกับร่างนิ่มนวลที่เดินเซมาทิ้งน้ำหนักพิงแผ่นหลังกว้างของเขาโดยสัญชาตญาณ ทัพฟ้านิ่งค้างไปสามวินาทีถ้วน... สมองที่เคยประมวลผลโปรเจกต์วิศวะยากๆ ได้อย่างรวดเร็ว กลับชะงักกริบราวกับระบบล่ม ลมหายใจอุ่นร้อนที่รดรินผ่านเนื้อผ้าบริเวณแผ่นหลังทำเอาเขาขนลุกซู่ กลิ่นแชมพูอ่อนๆ ลอยแตะจมูกผสมกับกลิ่นกายเฉพาะตัวของยัยตัวแสบ ยิ่งทำให้สติที่พยายามประคับประคองมาตลอดทั้งคืนกระเจิงหายไปในอากาศ "พายออ..." เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าหลุดลอดริมฝีปากหนาออกมาอย่างไม่รู้ตัว "หื้ม?" คนตัวเล็กยังคงไม่รู้ชะตากรรม เธอยังเอาคางมนๆ มาเกยไหล่กว้างของเขา ยื่นหน้าเข้าไปใกล้หม้อกาแฟดริปเพื่อสูดกลิ่นหอม โดยลืมสนิทว่าตอนนี้ตัวเองกำลังอยู่ในสภาพไหน และสวมเสื้อผ้าของใครอยู่ ทัพฟ้าค่อยๆ วางเหยือกกาแฟในมือลง ช้าๆ อย่างระมัดระวัง เขาหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับคนขี้เซาที่ยังคงตาLuminousปรือ ดวงตาคมกริบกวาดมองตั้งแต่เรือนผมยุ่งเหยิง ปลายคางมน ไปจนถึง... ช่วงคอเสื้อที่กว้างจนเห็นไปถึงไหนต่อไหน ให้ตายเถอะ... ยัยนี่จงใจทรมานกันชัดๆ หรือสมองเล็กๆ นั่นมันลืมไปแล้วจริงๆ ว่าเมื่อคืนใครเป็นคนถอดเสื้อฮู้ดตัวนี้พาดไว้โซฟา แล้วเธอก็คว้ามันมาใส่แทนชุดนอนโดยไม่ยอมใส่กางเกงขายาวเพิ่มสักตัว! "เอ่อ... คือว่านะคุณรวิปรียา" ทัพฟ้ากระแอมเบาๆ เพื่อปรับเสียงให้เป็นปกติ พยายามซ่อนประกายไฟที่กำลังลุกโชนอยู่ในนัยน์ตา "รู้ตัวป่ะว่ากำลังใส่เสื้อของใครอยู่" พายอากะพริบตาปริบๆ สมองที่ยังทำงานไม่เต็มร้อยเริ่มประมวลผล เธอก้มมองชุดที่ตัวเองใส่... เสื้อฮู้ดสีเทาตัวใหญ่ยักษ์ที่มีสกรีนลายโลโก้คณะวิศวะจางๆ อ๊ะ... ชิบหายแล้ว! นี่มันเสื้อของอีตาทัพฟ้านี่หว่า! ก็เมื่อคืนเธอหาเสื้อนอนไม่เจอแล้วมันวางอยู่บนโซฟาใกล้ตัวพอดิบพอดี เธอก็เลยคว้ามาใส่เพราะมันนิ่มและอุ่นดีแท้ๆ ใครจะไปรู้ว่าตื่นมาแล้วมันจะสั้นกุดจนน่าหวาดเสียวแบบนี้เล่า! "ฮ, เฮ้ย!" ร่างบางสะดุ้งสุดตัว สติที่หลุดลอยกลับเข้าร่างฉับพลัน ใบหน้าหวานร้อนผ่าวขึ้นสีแดงจัดจนลามไปถึงใบหู มือเล็กรีบยกขึ้นมาดึงคอเสื้อให้เข้าที่เข้าทาง พร้อมกับก้าวถอยหลังกรูดจนสะโพไปชนกับเคาน์เตอร์ครัว "นะ... นายหันหน้าไปทางอื่นเลยนะ ห้ามมองนะไอ้บ้าทัพ!" พายออโวยวายลั่น เสียงแหลมปรี๊ดเพื่อกลบเกลื่อนความเขินที่กำลังระเบิดตูมตามอยู่ในอก หัวใจดวงน้อยเต้นโครมครามจนแทบจะกระดอนออกมานอกอก ทัพฟ้ายกยมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ รอยยิ้มแบบที่ทำให้เขาดูอันตรายต่อหัวใจยัยตัวแสบเป็นที่สุด ร่างสูงก้าวเข้าไปประชิดทีละก้าวอย่างใจเย็น ใช้ความได้เปรียบเรื่องส่วนสูงโน้มตัวลงมาหาจนใบหน้าอยู่ห่างกันแค่คืบ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดแก้มนวลที่ขึ้นสีระเรื่อ "เสื้อตัวนั้น..." เสียงทุ้มกระซิบแผ่วเบาข้างใบหู น้ำเสียงเจือความเอ็นดูและประกายความเจ้าเล่ห์เต็มพิกัด "...ทำไมใส่แล้วดูน่ารักจังวะ" ตึ้บ! เหมือนมีฆ้อนยักษ์มาทุบกลางหัว พายออรู้สึกเหมือนวิญญาณหลุดออกจากร่างไปชั่วขณะ คำหยอดตรงๆ แบบไม่มีปี่มีขลุ่ยทำเอาเธอไปต่อไม่ถูก ปากที่เคยเถียงเก่ง โวยวายเก่ง กลับอ้าพะงาบๆ พูดไม่ออกสักคำ ได้แต่ใช้มือเล็กๆ ดันอกแกร่งของเขาไว้ แต่แรงแค่นี้มีหรือจะต้านทานแรงของหนุ่มวิศวะสายออกกำลังกายได้ "ไอ้... คนฉวยโอกาส! ถอยไปเลยนะ!" พายออหลบสายตาร้อนแรงคู่นั้นไม่ได้ หัวใจเต้นแรงจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินเสียงมัน "ไม่ได้ฉวยโอกาสสักหน่อย ก็เธอบอกเองไม่ใช่เหรอว่าพร้อมเปย์..." ทัพฟ้าแกล้งโน้มหน้าเข้าไปใกล้กว่าเดิม นัยน์ตาสีเข้มพินิจพิเคราะห์ใบหน้าหวานที่แดงก่ำอย่างนึกสนุก "แถมยังใส่เสื้อฉันเดินอ่อยแต่เช้าอีก... ตกลงนี่แผนลับจับรูมเมตคลั่งรักของเธอมันเริ่มตั้งแต่ตื่นนอนเลยรึไงหหึ" "ใครอ่อยนายฟะ! ฉันแค่หยิบผิดต่างหากเล่า!" พายออแว้ดใส่หน้าเขา เสียงดังลั่นเพื่อกลบเกลื่อนความเขินที่พุ่งทะลุปรอท แต่แก้มป่องๆ กับใบหน้าที่แดงแจ๋นั้นฟ้องชัดเจนว่าเธอกำลังเขินจนแทบแทรกแผ่นดินหนี "หูแดงหมดแล้วนะยัยตัวแสบ..." ทัพฟ้าหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี มือหนายื่นออกไปหมายจะเขี่ยแก้มนิ่มๆ ด้วยความมันเขี้ยว ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนข้อความจากแอปพลิเคชันแชตบนสมาร์ทโฟนที่วางอยู่บนโต๊ะอาหารดังขึ้นขัดจังหวะพอดี หน้าจอเรืองแสงวาบพร้อมข้อความพรีวิวจากเพื่อนสนิทตัวดีอย่าง 'มีน' เด้งขึ้นมาหรา *[มีน]: แกรรร เป็นไงบ้าง ย้ายไปนอนห้องเดียวกันแล้ว แผนเผด็จศึกคืบหน้าไปถึงไหนละ ส่งรูปรายงานด่วน!* พายออเหลือบไปเห็นข้อความนั้นเข้าพอดี สมองที่รวนอยู่แล้วยิ่งรวนหนักไปกันใหญ่ ในจังหวะที่ทัพฟ้าเผลอเสสายตาไปมองโทรศัพท์ตามเสียงแจ้งเตือน ร่างบางก็อาศัยจังหวะชุลมุนมุดลอดใต้แขนแกร่ง วิ่งแน่บเข้าห้องนอน ปิดประตูใส่หน้าดังปัง! พร้อมกับเสียงตะโกนแว้ดตามหลังมา "ห้ามเข้ามานะเว้ยไอ้บ้าทัพ!" ทัพฟ้ายืนนิ่งอยู่หน้าประตูห้องนอน ปิดปากกลั้นยิ้มจนแก้มปริ สายตาคมกริบมองบานประตูห้องที่ปิดสนิท ก่อนจะก้มลงมองโทรศัพท์มือถือในมือที่ยังคงสว่างวาบ นิ้วแกร่งกดพิมพ์ตอบกลับแชตของมีนทันทีด้วยความหมั่นเขี้ยว *[ทัพฟ้า]: กำลังใส่เสื้อผมอยู่เลยครับ... น่ารักจนแทบคลั่งตายละเนี่ย* (กดส่งทันทีโดยไม่ทันคิด) *[ทัพฟ้า]: ...เห้ย! มือลั่น!* (กดยกเลิกข้อความไม่ทัน เพราะขึ้นสถานะ Read แล้ว!) ...ชิบหายแล้วไง รวิปรียาที่ยืนแนบหลังพิงประตูปิดตายอยู่ในห้องนอน เห็นข้อความนั้นผ่านหน้าจอแจ้งเตือนพอดี ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ ร่างกายแข็งทื่อเป็นหิน เมื่อตระหนักได้ว่า... งานนี้เธอพลาดท่าให้ไอ้หนุ่มวิศวะจอมเจ้าเล่ห์เข้าเต็มเปเปอร์ซะแล้ว! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและโบ๊ะบ๊ะไปด้วยกันในตอนนี้นะคะ!