น้ำส้มขวดนั้นแทนความห่วงใย

ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก! เสียงเคาะประตูกระจกฝ้าหน้าห้องนอนที่ดังขึ้นเบาๆ เป็นจังหวะเดิมซ้ำๆ ทุกวันตลอดสัปดาห์นี้ ทำให้รวิปรียาที่กำลังยืนงะงَقขวดเซรั่มบำรุงผิวหน้าถึงกับชะงักมือ ใบหน้าหวานเหวี่ยงขมวดมุ่นด้วยความหมั่นไส้ระคนสงสัย ใครกันนะที่ว่างงานมาเคาะห้องเธอตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างแบบนี้ ถ้าไม่ใช่ยายมีนเพื่อนรักตัวแสบ ก็คงจะเป็น... "ให้ตายสิ บอกกี่ครั้งแล้วว่าไม่ต้องมาเคาะ!" พายออพึมพำกับตัวเองอย่างหัวเสียขณะเดินกระแทกส้นเท้าปึงปังไปเปิดประตู มือเรียวบางกระชากบานประตูเปิดออกกว้างด้วยแรงอารมณ์หมายจะด่ากราดให้เต็มที่ แต่ภาพที่ปรากฏตรงหน้ากลับมีเพียงความว่างเปล่าของระเบียงทางเดิน... และขวดน้ำส้มคั้นสดป้ายสติ๊กเกอร์สีเหลืองสดใสแบรนด์โปรด ที่ถูกแขวนไว้กับลูกบิดประตูอย่างเรียบร้อย พร้อมด้วยกระดาษโน้ตแผ่นเล็กๆ ที่แปะทับไว้อย่างตั้งใจ *‘ดื่มให้อิ่มท้องแล้วค่อยไปมอ ห้ามโดดเรียนคาบเช้าอีก เดี๋ยวป๊อปอายไม่มีแรงเถียงพี่... จากคนหล่อหน้าห้อง’* ให้ตายเถอะ! ยัยพายออคนนี้อยากจะกรี๊ดใส่กะโหลกหนาๆ ของอีตาเดือนวิศวะคนนั้นสักสามล้านรอบ! พายออยกมือขึ้นกุมขมับทันทีเมื่ออ่านข้อความกวนประสาทนั้นจบ แก้มเนียนใสร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ทั้งที่พยายามจะทำหน้าบูดบึ้งให้สมกับความรำคาญ แต่ริมฝีปากเจ้ากรรมกลับยกยิ้มขึ้นมาแบบห้ามไม่อยู่ ยิ่งนึกถึงใบหน้าทะเล้นของทัพฟ้าตอนที่ส่งยิ้มกวนๆ มาให้เมื่อวาน เธอก็ยิ่งหมั่นไส้จนแทบอยากจะปาน้ำส้มขวดนี้ทิ้งถังขยะ—แต่ก็นั่นแหละค่ะ มือเจ้ากรรมดันหยิบขวดน้ำส้มเย็นเจี๊ยบนั้นเข้ามากอดแนบอกไว้แน่นเสียอย่างนั้น นิ้วเรียวรีบกดเข้าแอปพลิเคชันแชตสีเขียวทันทีเพื่อระบายความอัดอั้นตันใจที่กำลังตีรันวนอยู่ในอก [แชตระหว่าง: พายออตัวแสบ 💢 กับ ทัพฟ้าคนกวนประสาท 🙄] พายออตัวแสบ 💢: นี่! คุณทัพฟ้าคะ! ว่างมากเหรอถึงได้เดินมาเป็นภารารักษาความสะอาดหน้าห้องชั้นเนี่ย! บอกกี่ทีแล้วว่าชั้นซื้อกินเองได้ ไม่ได้งดข้าวจนไม่มีปัญญาซื้อน้ำส้มโว้ยยย! 😤🍊 ทัพฟ้าคนกวนประสาท 🙄: อ้าว หรอกเหรอครับ? นึกว่าน้องพายออจะลืมกินข้าวเช้าอีกแล้วซะอีก เห็นเมื่อวานบ่นว่าแสบกระเพาะนี่นา ห่วงหรอกนะถึงต้องลงทุนเดินมาส่งให้ถึงที่เนี่ย พายออตัวแสบ 💢: ใครให้นายมาห่วงไม่ทราบ! เก็บความห่วงใยของนายไปใช้กับสาวคณะอื่นนู่นเลยค่ะ ชั้นดูแลตัวเองได้ย่ะ! แล้วก็... น้ำส้มเนี่ย ชั้นจะเอาไปเททิ้งให้มดกินซะให้เข็ด ชิส์! 😒 ทัพฟ้าคนกวนประสาท 🙄: เททิ้งเหรอครับ? เสียดายของแย่เลยนะ น้ำส้มขวดนั้นพี่คั้นเองกับมือเลยนะนั่น เอ้ย หมายถึง... คัดสรรมาอย่างดีเลยนะคร้าบ ลองชิมดูก่อนสิครับ ถ้าไม่อร่อยค่อยเอามาปาใส่หน้าพี่ก็ได้เอ้า พายออตัวแสบ 💢: (ส่งสติ๊กเกอร์หมาหน้ามึนมองบนใส่รัวๆ 5 ชุด) พายออทิ้งโทรศัพท์มือถือลงบนเตียงนอนเสียงดังตุ้บ ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นจนลามไปถึงใบหู ร่างบางทิ้งตัวลงนั่งกอดอกบนโซฟาด้วยความหงุดหงิดปนเขินอาย เธอกลอกตามองฟ้ามองดินพยายามตั้งสติ แต่หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นรัวเป็นจังหวะกลองเพลเสียได้ ทัพฟ้านะทัพฟ้า ทำไมต้องขยันทำให้เธอใจสั่นอยู่เรื่อยเลยนะ! "ยัยพาย! ยืนเหม่ออะไรอยู่ยะ เดี๋ยวก็ไปมอสายหรอก!" เสียงแหลมปรี๊ดของมีนดังแทรกขึ้นมาพร้อมกับร่างบางของเพื่อนสนิทที่เดินเปิดประตูห้องเข้ามาหน้าตาเฉย เพราะยัยมีนมีกุญแจสำรองห้องนี้ยังไงล่ะคะ มีนกวาดสายตามองเพื่อนรักที่กำลังนั่งหน้าแดงก่ำกอดขวดน้ำส้มแน่นเป็นปลิงทาก ก่อนจะส่งเสียงแซวแซ่ดออกมาทันที "อุ๊ยตายว้ายยย น้ำส้มขวดนี้หน้าตาคุ้นๆ นะคะคุณรวิปรียา เหมือนขวดที่อีตาพี่ทัพฟ้าเพ้อลงสตอรี่ไอจีเมื่อเช้าเลยอ่ะแก แหมมม มีคนแถวนี้ได้อภิสิทธิ์พิเศษส่งตรงถึงหน้าห้องทุกวัน ชักจะอิจฉาตาร้อนผ่าวแล้วนะเนี่ย" มีนทำเสียงสูงปรี๊ดพร้อมกับเดินเข้ามาหยิกแก้มเพื่อนสาวอย่างหมั่นไส้ "อะไรของแกเนี่ยมีน! ใครอภิสิทธิ์พิเศษอะไร ไม่มี๊!" พายออรีบปฏิเสธเสียงสูงกลบเกลื่อนอาการพิรุธสุดฤทธิ์ พลางซุกขวดน้ำส้มไว้ข้างหลังโซฟาราวกับเด็กทำความผิดแล้วกลัวแม่ดุ "เค้าก็แค่ซื้อมาวางเกะกะขวางทางเดินชั้นต่างหาก ชั้นไม่ได้อยากได้สักหน่อย!" "ปากแข็งเบอร์นี้ ระวังโดนคุณพี่เค้ากินตับไม่รู้ตัวนะยะ" มีนหัวคิกคักชอบใจ "บอกไว้ก่อนเลยนะว่าอีตาพี่ทัพฟ้านี่คลั่งแกยิ่งกว่าอะไรดี เมื่อวานตอนกลุ่มวิศวะมาซ้อมเชียร์ พี่แกยังฝากฝังให้ฉันคอยดูไม่ให้แกแอบกินกาแฟตอนดึกๆ อีกต่างหาก ผู้ชายอะไรใส่ใจรายละเอียดเก่งยิ่งกว่าแม่ثรณีซะอีก!" พายออเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำจนแทบจะกระoutออกมานอกอก ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนที่ทัพฟ้าแอบเอาวิตามินซีมาวางไว้บนโต๊ะหนังสือตอนเธอปั่นงานโต้รุ่งผุดขึ้นมาในหัวเป็นฉากๆ ผู้ชายคนนั้น... ทำไมต้องใจดีกับเธอขนาดนี้ด้วยนะ ทั้งที่เมื่อก่อนออกจะกวนประสาทชอบแกล้งให้เธอปรีแตกอยู่แท้ๆ การเดินทางไปมหาวิทยาลัยในเช้าวันนี้เต็มไปด้วยความเงียบงวดที่แปลกไปจากเดิม พายออเอาแต่นั่งเงียบมองวิวข้างทางผ่านกระจกรถบัสโดยสาร มือบางกำขวดน้ำส้มในกระเป๋าผ้าแน่นโดยไม่รู้ตัว ในขณะที่ยัยมีนก็เอาแต่พิมพ์แชตยิกๆ ส่งซิกรายงานสถานการณ์ให้ใครบางคนทราบอยู่ตลอดทาง ซึ่งพายออรู้ดีว่าปลายทางของแชตนั้นคือใคร ถ้าไม่ใช่กรณ์เพื่อนสนิทของทัพฟ้า ก็คงจะเป็นพ่อหนุ่มเดือนวิศวะคนนั้นนั่นแหละ! ทันทีที่เดินมาถึงคณะนิเทศศาสตร์ เสียงแซวจากรอบทิศทางก็ดังขึ้นทันที ไม่ว่าจะเป็นรุ่นพี่หรือเพื่อนร่วมรุ่นต่างก็มองมาที่เธอด้วยสายตาเป็นประกายระยิบระยับ บางคนถึงกับกระซิบกระซาบกันจนพายอออยากจะแทรกแผ่นดินหนีให้รู้แล้วรู้รอด "ยัยพายออ ทางนี้โว้ย!" เสียงทุ้มคุ้นหูตะโกนเรียกชื่อเธอเสียงดังลั่นโรงอาหารคณะ ทัพฟ้าในชุดนักศึกษาปี 4 ร่างสูงโปร่งก้าวฉับๆ ตรงเข้ามาหาเธอท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ ใบหน้าหล่อเหลานั้นประดับด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ทำเอาสาวๆ แถวนั้นถึงกับเหลียวหลังมองตามเป็นแถบ "ตะโกนทำไมเล่า! คนมองกันหมดแล้วนะ!" พายออรีบก้าวเข้าไปหาแล้วยื่นมือไปหยิกแขนแกร่งของอีกฝ่ายด้วยความหมั่นไส้ทันทีแก้เขิน "อูย เจ็บนะเนี่ย เมีย... เอ้ย น้องพายออใจร้ายจังวะ" ทัพฟ้าแกล้งทำหน้าเหเกด้วยความเจ็บปวดแต่ดวงตาพราวระยับ "พี่อุตส่าห์เดินมาต้อนรับแต่เช้า แทนที่จะดีใจกลับมาทำร้ายร่างกายกันซะงั้น" "ใครเมียนายไม่ทราบ! พูดจาพล่อยๆ เดี๋ยวแม่ก็เอาขวดน้ำส้มฟาดหน้าซะนี่!" พายออแยกเขี้ยวใส่ขู่ฟอดๆ แต่แก้มใสกลับแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู "โหดจังวะ แต่ก็น่ารักดีนะ" ทัพฟ้าหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี มือหนาเอื้อมมือมาถือกระเป๋าผ้าให้เธออย่างเป็นธรรมชาติโดยที่พายออยังไม่ทันได้ท้วงติง "นี่... น้ำส้มขวดที่เอาไปเมื่อเช้า อร่อยถูกปากไหมครับคุณหนูรวิปรียา?" พายออชะงักไปนิด เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับดวงตาคมก్రిบที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยนคู่นั้น ความกวนประสาทที่เคยมีหายวับไปกับตา เหลือเพียงประกายความอบอุ่นที่ส่งตรงมาถึงหัวใจของเธออย่างจัง จนพายออต้องหลบสายตาหนีแทบไม่ทัน "ก็... ก็พอดื่มได้แหละ ไม่ได้พิเศษอะไรหรอกน่า" พายออเบี่ยงหน้าหนีไปอีกทาง พยายามทำเสียงให้เรียบเฉยที่สุด "อย่าคิดว่าซื้อน้ำส้มมาให้ทุกวันแล้วชั้นจะยอมแพ้นะยะ!" "อ๋อเหรอครับ..." ทัพน้มตัวลงมาโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ข้างแก้ม พายออสะดุ้งสุดตัวเผลอถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับเสาตึก "ถ้างั้น... เปลี่ยนจากน้ำส้ม เป็นเปลี่ยนสถานะมาเป็นแฟนพี่แทน ดีไหมล่ะครับ?" "ไอ้... ไอ้คนฉวยโอกาส!" พายออผลักอกกว้างของอีกฝ่ายออกเต็มแรงด้วยใบหน้าที่แดงแจ๋จนแทบจะระเบิด เธอกลับหลังหันเตรียมวิ่งหนีเข้าตึกคณะทันทีด้วยความเขินอายขั้นสุด แต่เสียงทุ้มๆ ของทัพฟ้าก็ยังไล่หลังตามมาด้วยความเจ้าเล่ห์ "วิ่งหนีแบบนี้ระวังจะตกหลุมรักพี่เข้าจริงๆ นะพายออ!" ให้ตายเถอะ... ผู้ชายคนนี้มันอันตรายต่อหัวใจเธอยิ่งกว่าระเบิดเวลาซะอีกนะเนี่ย! ฝากเป็นกำลังใจให้พีชชี่เบอร์รี่และลุ้นไปกับความปากแข็งของยัยพายออในตอนถัดไปกันด้วยนะคะ!