ตัวชงระดับตำนานเริ่มทำงาน

“บอกว่าอย่าเอาสามชั้นลงไปกองรวมกันตรงกลางไงเล่า! เดี๋ยวก็ไหม้หมดพอดี อีตาบ้าทัพฟ้า!” เสียงโวยวายปนเสียงฉู่ฉ่าของไขมันหมูกระทะที่กระทบกับกระทะร้อนๆ ดังลั่นโต๊ะอาหารริมระเบียงร้าน เจ้าของเสียงคือพายออที่กำลังทำหน้ายุ่งเหยิง มือข้างหนึ่งถือตะเกียบชี้หน้าชายหนุ่มฝั่งตรงข้ามอย่างเอาเรื่อง ขณะที่อีกมือก็พยายามจะใช้กระบวยตักน้ำซุปแก้สถานการณ์ที่เกือบจะไหม้เกรียม “โห คุณรวิปรียาครับ ใจเย็นก่อนนะ หมูสามชั้นมันก็ต้องอยู่ตรงกลางป่ะวะ ถึงจะรีดน้ำมันให้อร่อยกรุบกรอบ” ทัพฟ้าไหวไหล่เบาๆ นัยน์ตาคมกริบพราวระยับด้วยความขบขัน เขานั่งไขว่ห้างสบายๆ ในเสื้อยืดสีดำตัวเก่ง ท่าทีไม่ทุกข์ไม่ร้อนยิ่งทำให้คนขี้โวยวายอย่างพายออนึกอยากจะเอาตะเกียบฟาดหัวเขาซสักทีสองที “อร่อยกรุบกรอบอะไรของนาย! นั่นมันเกรียมจนกินเป็นถ่านได้แล้วนะเว้ย!” พายออบ่นอุบอิบ แก้มป่องๆ ขึ้นสีแดงเรื่อด้วยความหงุดหงิด (หรืออาจจะเป็นเพราะไอความร้อนจากเตาหมูกะทะกันแน่นะ) เธอกระทืบเท้าใต้โต๊ะเบาๆ อย่างขัดใจที่ทำอะไรผู้ชายคนนี้ไม่เคยได้เลยสักครั้ง บรรยากาศรอบโต๊ะอบอวลไปด้วยควันหอมกรุ่นของเนื้อยزلและเสียงหัวเราะคิกคักของมีนกับกรณ์ที่นั่งอยู่ฝั่งหัวมุมโต๊ะ ทั้งสองคนกำลังส่งสายตาเจ้าเล่ห์ให้กันอย่างรู้หน้าที่... ใช่ค่ะ แผนการทั้งหมดในเย็นวันนี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่มันคือปฏิบัติการกู้ภัยหัวใจรูมเมตที่ถูกวางแผนมาอย่างดิบดีโดย 'มีน' ตัวชงระดับตำนาน และมี 'กรณ์' เป็นลูกมือคอยสกัดกั้นไม่ให้ใครขัดจังหวะ เหตุการณ์ทั้งหมดมันเริ่มจากข้อความในแชตกลุ่มเมื่อช่วงบ่ายนี่เองค่ะ *(แชตกลุ่ม: หมูกะทะเยียวยาทุกสิ่ง)* **มีนตัวแม่จะแคร์เพื่อ:** @พายออ @ทัพฟ้า เย็นนี้เจอกันร้านเดิม โต๊ะริมสวนนะจ๊ะ ห้ามเบี้ยว! **กรณ์คนคลั่งรัก:** ผมจองโต๊ะไว้ละ ทัพฟ้า มึงห้ามชวนกูหนีเด็ดขาดนะเว้ย **ทัพฟ้า:** กูจะเบี้ยวทำไมวะ ยัยตัวแสบบ่นคิดถึงกูจะตายห่าน **พายออ:** ใครคิดถึงนายฟะ! พูดมากเดี๋ยวฉันเหมาหมูสามชั้นคนเดียวหมดโต๊ะเลยนี่! **มีนตัวแม่จะแคร์เพื่อ:** จ้าแม่อร่อยเหาะ งั้นเดี๋ยวฉันกับกรณ์นั่งเบียดกันมุมโน้นนะ ส่วนมุมริมกระจกฝั่งโน้น... ยกให้คู่รูมเมตเขาสวีทกันตามสบายนะจ๊ะ ห้ามสลับที่เด็ดขาด! ตัดกลับมาที่ปัจจุบัน... พายออเพิ่งมารู้ตัวเอาตอนที่มาถึงร้านนี่แหละค่ะว่าตัวเองโดนมีนแกงหม้อใหญ่ เพราะโต๊ะที่จองไว้มันเป็นโต๊ะทรงกลมขนาดเล็กสำหรับสี่คนก็จริง แต่การจัดที่นั่งดันบังคับให้เธอต้องนั่งเบียดกับทัพฟ้าบนม้าตัวยาวฝั่งเดียวกัน ส่วนมีนกับกรณ์นั่งฝั่งตรงข้ามเพื่อทำหน้าที่เป็นผู้ชมแถวหน้า เบียดเสียด ชิดใกล้ จนแทบจะได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน! “ขยับไปหน่อยสิ นายจะเบียดฉันมาทำไมเนี่ย ที่ตั้งกว้าง” พายออหันไปกระซิบเสียงเขียวใส่คนข้างตัว เมื่อไหล่กว้างของเขาสัมผัสกับไหล่บางของเธอทุกครั้งที่เขาขยับตัวคีบหมู “อ้าว ก็โต๊ะมันแคบป่ะวะ หรือว่า...” ทัพฟ้าโน้มใบหน้าหล่อเหลาเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน เสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบข้างใบหูด้วยน้ำเนือยๆ กวนประสาท “กลัวใจตัวเองเต้นแรงจนฉันได้ยินเหรอคุณรูมเมต” “ใครกลัวฟะ! หูฝาดไปใหญ่แล้ว!” พายออสะดุ้งเฮือก รีบผงะถอยหลังจนเกือบตกเก้าอี้ โชคดีที่มือหนาของทัพฟ้าไวกว่า เขายื่นแขนโอบเอวบางเอาไว้ตามสัญชาตญาณ รั้งตัวเธอให้กลับมานั่งชิดติดกับอกแกร่งเหมือนเดิม สัมผัสอุ่นวาบผ่านเนื้อผ้าบางเบาทำให้หัวใจดวงน้อยกระหน่ำเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ให้ตายเถอะ ผู้ชายคนนี้อันตรายต่อระบบประสาทของเธอเกินไปแล้วนะคะ! “แหมๆๆๆ หวานกันเบอร์นี้ น้ำจิ้มซีฟู้ดที่ร้านก็ไม่ต้องจิ้มแล้วมั้งคะเพื่อนพาย” เสียงแซวจากมีนดังขัดจังหวะขึ้น พร้อมกับเสียงหัวเราะคิกคักของกรณ์ที่ช่วยเสริมทัพอย่างรู้ใจ “มีน! แกนี่มัน... ตัวดีเลยนะ!” พายออหันไปแยกเขี้ยวใส่เพื่อนสนิทหน้าตาเอาเรื่อง พยายามแกะมือหนาที่ยังคงวางนิ่งอยู่บนเอวเธอออก แต่ทัพฟ้ากลับทำเนียนไม่รู้ไม่ ش้า แถมยังตักหมูกะทะชิ้นที่เพิ่งสุกใส่จานให้เธอหน้าตาเฉย “กินเข้าไปเถอะน่า หน้าดำหน้าแดงหมดแล้ว เดี๋ยวเป็นลมเป็นแล้งไป ฉันต้องแบกเธอกลับคอนโดอีก เหนื่อยตายชัก” ทัพฟ้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงเอ็นดูแกมหยอกล้อ สายตาที่เขามองเธอมันช่างลึกซึ้งเสียจนพายออต้องรีบหลุบตาลงมองจานหมูกะทะเพื่อซ่อนความเขินอายที่พุ่งพล่านขึ้นมาบนใบพักตร์ บรรยากาศบนโต๊ะดำเนินต่อไปอย่างครื้นเครง มีนกับกรณ์ทำหน้าที่เป็นพิธีกรคู่ขวัญคอยชงมุกตลกและแซولคู่รูมเมตให้หน้าแดงเล่นเป็นระยะๆ จนกระทั่ง... “เฮ้ย ทัพฟ้า มีคนโทรมาหามึงว่ะ หน้าตานี่โคตรเด็ด รุ่นน้องนิเทศปีสองคนนั้นป่ะวะ ที่เคยมาขอคอนแทกต์มึงหน้าคณะ” กรณ์ที่หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเช็กไลน์เอ่ยทักขึ้นลอยๆ แต่สายตากลับเหลือบมองปฏิกิริยาของพายอออย่างจับผิด พายออที่กำลังเคี้ยวลูกชิ้นปิ้งตุ่นๆ ชะงักกึกโดยอัตโนมัติ ความรู้สึกหน่วงแปลกๆ แล่นริ้วขึ้นมาในอก เธอแสร้งทำเป็นสนใจน้ำจิ้มในถ้วยต่อ แต่หูผึ่งรอฟังคำตอบจากคนข้างๆ โดยไม่รู้ตัว ทัพฟ้าขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความรำคาญ เขายื่นมือไปหยิบสมาร์ทโฟนจากโต๊ะขึ้นมาดูหน้าจอ ก่อนจะกดปฏิเสธสายแล้วคว่ำโทรศัพท์ลงทันทีอย่างไร้เยื่อใย “ใครวะ? ไม่รู้จัก” ทัพฟ้าตอบเสียงเรียบ นัยน์ตาคมเหลือบมองเสี้ยวหน้าหวานของคนที่นั่งเงียบไปถนัดตา “สนใจคนอื่นทำไม ในเมื่อคนข้างๆ ฉันยังไม่ได้เคลียร์คิวให้เลย” “ใครจะไปเคลียร์คิวให้นายกันเล่า ไปสนใจรุ่นน้องคนสวยเขาโน่นเถอะ เสน่ห์แรงนักไม่ใช่เหรอไง” พายออเผลอหลุดปากพูดประชดออกไปเสียงสะบัด ใบหน้าสวยเชิดขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้ ทั้งที่ในใจแอบรู้สึกโล่งอกอย่างบอกไม่ถูก ทัพฟ้าหัวเราะในลำคอเบาๆ กับท่าทางพองขนเหมือนแมวหวงก้างของเธอ เขาโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้กระซิบข้างริมหูด้วยน้ำเสียงแหบพร่าที่ทำเอาพายออขนลุกซู่ไปทั้งร่าง “หึงเหรอคะ... ตัวแสบ” “ใครหึง! อย่ามามโนนะอีตาบ้า!” พายออหันไปค้อนขวับแทบไม่ทัน แก้มร้อนผ่าวจนแทบระเบิด ขณะที่บรรยากาศกำลังชวนให้ใจสั่นไหวและมีนกับกรณ์กำลังเตรียมจะตบมือเชียร์ฉากสวีทขั้นต่อไป เสียงแจ้งเตือนข้อความในสมาร์ทโฟนของทัพฟ้าก็ดังแทรกขึ้นมาขัดจังหวะ *ติ๊ง!* ทัพฟ้าหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูอีกครั้ง นัยน์ตาคมที่พราวระยับเมื่อครู่กลับแปรเปลี่ยนเป็นความเคร่งขรึมขึ้นมาทันที นิ้วเรียวกดอ่านข้อความบนหน้าจอ ก่อนที่มุมปากหยักจะยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่พายออเห็นแล้วรู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ “มีอะไรเหรอ?” พายออถามด้วยความสงสัยโดยไม่ทันระวังตัว ทัพฟ้าเงยหน้าขึ้นสบตาเธอนิ่ง ปิดหน้าจอโทรศัพท์ลงช้าๆ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้ทุกลมหายใจบนโต๊ะอาหารสะดุดกึกลงทันที “คนที่เธอไม่อยากให้ฉันสนใจ... เขากำลังเดินมาทางนี้แล้วล่ะครับ” ฝากเป็นกำลังใจให้พีชชี่เบอร์รี่และลุ้นไปกับยัยพายออในตอนถัดไปด้วยนะคะ!