รูปถ่ายสตอรี่ที่ไม่ได้ตั้งใจลง

“กรี๊ด! ยัยพายออ แกแหกตาตื่นขึ้นมาดูเดี๋ยวนี้เลยนะ!” เสียงแผดแ들งของมีนดังทะลุโทรศัพท์มือถือจนรวิปรียากรอกตาด้วยความงัวเงีย มือเรียวควานหาเจ้าเครื่องสี่เหลี่ยมบนหัวเตียงทั้งที่ตายังปิดสนิท ยัยเพื่อนตัวดีนี่ชอบโทรมาปลุกเวลากลุ่มเสือใบรายงานตัวทุกทีสินะ เธอกรอกเสียงยานคางใส่ไมโครโฟนด้วยความหงุดหงิด “อะไรของแกยัยมีน คนจะหลับจะนอน ช่วงนี้โปรเจกต์ส่งอาจารย์ฉันไม่ได้นอนมาสามวันแล้วนะเว้ย...” “ไม่ต้องมาทำเป็นเสียงสวรรค์เลยแก! เข้าไอจีเดี๋ยวนี้! ไปส่องสตอรี่ของคุณทฤฆภณเดือนคณะวิศวะคนดีคนเดิมของแกซะ แล้วแกจะรู้ว่านรกในเวลากลางวันมันเป็นยังไง!” พายออยังไม่ทันได้ถามอะไรต่อ สายก็ตัดไปหน้าตาเฉย ด้วยความสงสัยแกมหมั่นไส้ เธอเลยยอมกดเข้าแอปพลิเคชัน Instagram สีพาสเทลตามคำสั่ง นิ้วเรียวแตะไปที่วงกลมสีรุ้งตรงโปรไฟล์ของ @Tupfah_V4 แบบส่งๆ เพราะคิดว่าพ่อคุณคงลงรูปหมาแมวหรือสตรีทฟู้ดตามประสาผู้ชายแมนๆ ทั่วไป แต่แล้ว... ดวงตากลมโตที่เคยหรี่ลงด้วยความง่วงก็เบิกกว้างจนแทบจะหลุดออกมาจากเบ้า ภาพบนหน้าจอคือห้องนอนของเธอเอง! บนเตียงนอนสีขาวสะอาดตา มีร่างของเด็กสาวคณะนิเทศฯ กำลังนอนขดตัวซุกหมอนข้างรูปแมวส้มอ้วนกลม อ้าปากหวอเล็กน้อยแถมน้ำลายย้อยนิดๆ ท่าทางไร้ซึ่งมาดนางเอกลิบลับ ด้านบนภาพมีสติกเกอร์รูปแมวเหมียวทำหน้าเอ็นดูแปะอยู่ พร้อมข้อความสั้นๆ ขยี้ใจชาวโลกที่ทำให้ยอดวิวพุ่งกระฉูดทะลุหมื่นภายในเวลาไม่ถึงสิบนาที *‘ทาสแมวตัวจริง… หลับปุ๋ยเชียวนะเจ้าก้อน’* “ไอ้... ไอ้พี่ทัพฟ้า!” พายออดีดตัวลุกขึ้นนั่งพรวดเดียว ความง่วงหายเป็นปลิดทิ้งราวกับถูกน้ำแข็งราดหัว หน้าหวานร้อนผ่าวขึ้นมาจนลามไปถึงใบหู ร่างบางสั่นเทิ้วด้วยความโกรธปนความอายจนแทบอยากจะมุดแผ่นดินหนี นี่เขาแอบเข้ามาในห้องเธอตอนไหนเนี่ย แถมยังถ่ายมุมอุบาทว์แบบนี้ไปประจานให้คนทั้งมหาวิทยาลัยเห็นอีก! ก๊อกๆ! เสียงเคาะประตูกระจกเบาๆ จากระเบียงห้องดังขึ้น ตามด้วยร่างสูงโปร่งของพ่อตัวดีที่ยืนยันตัวตนอยู่ในชุดเสื้อยืดสีดำกับกางเกงวอร์มสบายๆ มือหนากำลังถือถุงโจ๊กปาท่องโก๋ร้อนๆ พ่วงด้วยแก้วกาแฟโปรดของเธอ ทัพฟ้าส่งยิ้มกวนประสาทผ่านมาทางกระจกใส ก่อนจะขยับปากพูดไร้เสียงว่า *‘ตื่นแล้วเหรอเจ้าก้อน’* ให้ตายเถอะ! นี่มันปีศาจชัดๆ! พายออพุ่งพรวดไปเปิดระเบียงด้วยอารมณ์เดือดจัด ชี้หน้าคนตัวสูงที่ทำหน้าลอยชายไม่รู้ร้อนรู้หนาวราวกับไม่ได้ก่อคดีสะเทือนขวัญทาสแมวทั่วประเทศเมื่อห้านาทีที่แล้ว “พี่ทัพฟ้า! ลบรูปเดี๋ยวนี้เลยนะ! พี่กล้าดียังไงมาแอบถ่ายรูปฉันตอนนอนแถมยังเอาไปลงสตอรี่สาธารณะแบบนั้นวะคะ! รู้ไหมว่าเพื่อนฉันโทรมาด่าจนหูชาหมดแล้วเนี่ย!” ทัพฟ้าเลิกคิ้วหนาขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มมุมปากจุดประกายความเจ้าเล่ห์จนน่าหมั่นไส้ เขาไม่ได้มีความสะทกสะทอญเลยสักนิด แถมยังก้าวเท้าล้ำเข้ามาในห้องของเธอหน้าตาเฉยราวกับเป็นเจ้าของห้องตัวจริง “อ้าว ก็เห็นหลับเป็นตาย ปลุกเท่าไหร่ก็ไม่ตื่น นึกว่าซี้ไปแล้วซะอีก เป็นห่วงหรอกถึงได้แวะมาดู แถมรูปนั้นก็น่ารักดีออก คนอื่นเขาจะได้รู้ว่าเด็กแถวนี้เวลานอนแล้วเหมือนแมวเปอร์เซีย... อ้อ ไม่ใช่สิ เหมือนแมวลายสลิดหน้ามึนมากกว่า” “พี่ทัพฟ้า!” พายออหวีดร้องลั่นบ้าน ขยับเข้าไปจะทุบไหล่กว้างสักทีสองทีด้วยความแค้นเคือง แต่คนตัวสูงกลับไวกว่าคว้าข้อมือเธอไว้ได้ทันแล้วดึงเข้ามาประชิดตัว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ผสมกับกลิ่นไอแดดอ่อนๆ ลอยเข้าแตะจมูกจนหัวใจเจ้ากรรมดันกระหน่ำเต้นไม่เป็นส่ำ “ปล่อยเลยนะ! คนฉวยโอกาส!” “ไม่ได้ฉวยซะหน่อย เจ้าของห้องอนุญาตทางพฤตินัยต่างหาก” ทัพฟ้าก้มลงมองเธอด้วยสายตาคู่คมที่พราวระยับไปด้วยความเอ็นดู ความกวนประสาทเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงความอ่อนโยนบางเบาที่ทำเอาคนขี้โวยวายเริ่มไปต่อไม่ถูก “กินข้าวซะ จะได้มีแรงมาโวยวายใส่ฉันต่อ... รู้ไหมว่าคนแถวนี้เขาคอมเมนต์แซวกันใหญ่แล้วว่าเมื่อไหร่จะเปิดตัวแฟนสักที” “ใคร! ใครแฟนพี่! มโนเบอร์แรงมากนะยะ!” พายออหน้าแดงแจ๋ ดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมแขนแกร่งที่โอบเอวเธอไว้หลวมๆ ปากก็ปฏิเสธเสียงแข็งแต่หัวใจกลับทรยศเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน “ก็ไอ้กรณ์มันเพิ่งส่งแชตมาแซวเนี่ย ว่าถ้าเปิดตัวเมื่อไหร่จะตัดชุดรอ” ทัพฟ้าหัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างอารมณ์ดี นิ้วเรียวเขี่ยปอยผมที่ปรกหน้าผากมนให้อย่างเบามือ “แล้วเธอล่ะ... จะให้ฉันตอบมันว่ายังไงดี หื้ม?” บรรยากาศในห้องเงียบลงชั่วขณะ เสียงหัวใจของตัวเองดังชัดเจนเสียจนพายออต้องรีบเบือนหน้าหนีสายตาคู่นั้น เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก กำลังจะอ้าปากเถียงกลับตามฟอร์มเดิมเพื่อกลบเกลื่อนความเขิน ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานดังขึ้นขัดจังหวะ ทัพฟ้าผละออกเล็กน้อยด้วยความเสียดาย พายออรีบฉวยโอกาสนั้นถอยหลังกรูดไปสามก้าว ใบหน้าร้อนผ่าวราวกับมีคนเอาเตาถ่านมาแนบแก้ม เธอเดินไปหยิบมือถือขึ้นมาดู หวังจะหาเรื่องเปลี่ยนประเด็นเพื่อหนีความเขินอายนี้ แต่พอปลดล็อกหน้าจอและเห็นข้อความในแชตกลุ่มที่เด้งขึ้นมาจากไลน์ของทัพฟ้าโดยบังเอิญเพราะเขาดันลืมปิดหน้าจอแชตค้างไว้... ดวงตากลมโตก็เบิกกว้างยิ่งกว่าเดิม มือบางสั่นระริกเมื่ออ่านข้อความล่าสุดที่ถูกส่งเข้ากลุ่ม [แก๊งวิศวะพาเพลิน] โดยฝีมือของคนตัวสูงที่ยืนอยู่ข้างหลัง *‘Tupfah: เลิกแซวได้แล้วน่า... กูบอกรักยัยเด็กนี่ในสตอรี่ไปตั้งนานแล้ว พวกมึงยังไม่ใหม่อีกเหรอวะ’* พายออหันขวับกลับไปมองหน้าคนก่อเรื่องทันที หัวใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อพบว่าทัพฟ้ายืนยันสายตานิ่งสนิท รอยยิ้มเจ้าเล่ห์จางหายไป เหลือเพียงแววตาสจริงจังที่สะท้อนภาพเงาของเธออยู่ข้างในนั้น ฝากเป็นกำลังใจให้พีชชี่เบอร์รี่และลุ้นไปกับยัยพายออในตอนถัดไปด้วยนะคะ!