เสียงฝนกับความลับในใจ

"ถ้าพี่ทัพยังไม่เลิกแกล้งพาย พายจะเทบิงซูคว่ำใส่หัวจริงๆ ด้วยนะคะ!" เสียงโวยวายของรวิปรียาดังลั่นห้องนั่งเล่น ท่ามกลางบรรยากาศภายนอกที่ฟ้าฝนเริ่มคำรามครั่นครื้น เม็ดฝนก้อนโตเริ่มซัดสาดกระทบกระจกหน้าต่างคอนโดมิเนียมเสียงดังปึงปัง ราวกับธรรมชาติกำลังกลั่นแกล้งให้คนตัวเล็กต้องติดแหง็กอยู่กับรูมเมตตัวแสบสองต่อสอง "อ้าวๆ ใจเย็นก่อนสัยัยตัวแสบ พี่แค่อยากป้อนต่างหาก ขนมอร่อยขนาดนี้หนูจะใจร้ายเททิ้งลงถังขยะลงเหรอ" ทฤฆภณเอ่ยด้วยน้ำเสียงกวนประสาท รอยยิ้มมุมปากของพ่อหนุ่มวิศวะปีสี่คนนี้ช่างน่าหมั่นไส้เสียเหลือเกินในสายตาของพายออ มือหนายื่นช้อนตักบิงซูเมล่อนมาจ่อใกล้ริมฝีปากอิ่มที่กำลังเม้มเข้าหากันอย่างขัดใจ "ไม่กินค่ะ! มือพายก็มี พายตักเองได้ ทำไมต้องมาทำตัวรุ่มร่ามด้วยเล่า!" "ก็เป็นรูมเมตกันป่ะวะ... เอ้ย เป็นรูมเมตกัน ทำไมจะดูแลไม่ได้" ทัพฟ้าแก้คำพูดเกือบไม่ทันเมื่อโดนค้อนวงใหญ่จากดวงตากลมโตคู่สวยที่จ้องเขม็ง *ครืนนน... เปรี้ยง!* เสียงฟ้าผ่าดังสนั่นจนห้องทั้งห้องสั่นสะเทือน ก่อนที่แสงไฟนีออนบนเพดานจะกะพริบสองครั้งแล้วดับวูบลงสนิท ความมืดมิดเข้าปกคลุมห้องนั่งเล่นทันที เหลือเพียงแสงสว่างวาบจากสายฟ้าด้านนอกที่สาดส่องเข้ามาเป็นระยะ "กรี๊ด! ไฟดับ!" พายออสะดุ้งสุดตัว สัญชาตญาณความกลัวความมืดทำให้เธอพุ่งเข้าคว้าแขนกว้างของคนที่นั่งอยู่ใกล้ที่สุดโดยอัตโนมัติ ใบหน้าเนียนซุกเข้ากับอกแกร่งของทัพฟ้าอย่างไร้การไตร่ตรอง ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับเสื้อยืดของเขาจนอีกฝ่ายนิ่งค้างไปชั่วขณะ (มีน: *แก ไฟดับป่ะวะ แถวคอนโดแกดับป่าว* - 20:15 น.) (พายออ: *ดับแกกกก มืดมากกก กลัวง่าาา* - 20:15 น.) (มีน: *โอกาสทองของพี่ทัพฟ้ามาแล้วแม่ ตั้งรับให้ดี ห้ามเสียท่าเด็ดขาด!* - 20:16 น.) (พายออ: *บ้าเหรอยัยมีน แกส่งอะไรมาเนี่ยยย* - 20:16 น.) พายออรีบกดล็อกหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่เปิดไฟฉายไว้สลัวๆ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวไม่เป็นจังหวะ ไม่ใช่เพราะความมืดจากภายนอก แต่เป็นเพราะอ้อมแขนอุ่นที่ค่อยๆ ยกขึ้นโอบรอบไหล่เธออย่างระมัดระวังต่างหาก "กลัวเหรอเด็กน้อย..." เสียงทุ้มต่ำกระซิบแผ่วเบaอยู่ข้างหู ท่ามกลางเสียงสายฝนที่ยังคงโหมกระหน่ำด้านนอก ความใกล้ชิดนี้ทำให้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ผสมกับกลิ่นฝนตีเข้าจมูกจนพายออสมองอะไรไม่ค่อยจะถูก "เปล่า... ใครกลัวกัน พายแค่มืดแล้วมองไม่เห็นทางต่างหากเล่า" ปากแข็งตามเคย แม้ตัวจะสั่นน้อยๆ จนทัพฟ้ารู้ทัน ร่างสูงพาเธอเดินมานั่งลงบนโซฟาตัวยาวโดยที่มือยังคงโอบไหล่เธอไว้ไม่ห่าง เขาหยิบมือถือมาเปิดไฟฉายตั้งไว้บนโต๊ะกลางห้อง แสงสีนวลช่วยขับให้บรรยากาศในห้องดูอบอุ่นขึ้นอย่างน่าประหลาด ทว่ากลับทำให้หัวใจของคนทั้งคู่ทำงานหนักกว่าเดิม "ปากแข็งตลอด..." ทัพฟ้าหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบหมอนอิงมาวางกั้นกลางระหว่างเขากับเธอแบบทีเล่นทีจริง "อะ ป้องกันเขตแดน ยัยตัวแสบจะได้ไม่ต้องมาหาว่าพี่ฉวยโอกาส" "ใครอยากไปฉวยโอกาสคุณกันคะ ฝันไปเถอะ!" พายออเชิดหน้าขึ้นเถียงกลบเกลื่อนความเขินที่กำลังลามเลียไปทั่วพวงแก้ม "ว่าแต่... ไฟจะมาเมื่อไหร่เนี่ย เบื่อจะตายอยู่แล้ว" "เบื่องั้นเหรอ อยู่กับพี่มันน่าเบื่อขนาดนั้นเลย?" ทัพฟ้าหันมามองหน้าเธอ แววตาคมกริบภายใต้แสงสลัวดูจริงจังขึ้นมาจนพายออต้องหลบสายตา "รู้ป่ะ... จริงๆ แล้ว พี่ชอบเวลาฝนตกแบบนี้นะ" "ทำไมคะ โรคจิตเหรอ ชอบความอับชื้น?" "เปล่า... ชอบเพราะมันทำให้คนเราไม่มีที่ให้วิ่งหนีไง" ทัพฟ้าเว้นจังหวะ ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ "เหมือนตอนปีหนึ่ง... จำได้ไหมวันที่ฝนตกหนักแล้วเราติดอยู่ใต้คณะนิเทศด้วยกันครั้งแรก" คำพูดนั้นทำให้พายออนิ่งงัน อดีตที่ถูกเก็บไว้ในซอกหลืบความทรงจำถูกดึงกลับมาฉายซ้ำในหัว วันนั้นเธอกำลังร้องไห้เพราะโดนรุ่นพี่ปฏิเสธบทละครที่ตั้งใจเขียนสุดชีวิต และเป็นเขา... ผู้ชายกวนประสาทที่เดินถือร่มเข้ามาทักด้วยประโยคกวนๆ ว่า *"ร้องไห้ขี้มูกโป่งแบบนี้ เดี๋ยวหมาแถวนี้ก็มาคาบไปกินหรอก"* "วันนั้น... คุณปากหมามากต่างหาก" พายออพึมพำเสียงเบา รอยยิ้มบางๆ เผลอผุดขึ้นที่มุมปากโดยไม่รู้ตัว "จำได้ว่าเกลียดขี้หน้าคุณแทบตาย" "แต่ก็ยอมให้พี่เดินไปส่งที่หอทุกวันไม่ใช่เหรอ?" ทัพฟ้าเลิกคิ้วถาม รอยยิ้มอบอุ่นปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลา "รู้ไหม... ที่พี่คอยกวนประสาท คอยหาเรื่องแกล้งทุกวันเนี่ย เพราะพี่อยากให้หนูหันมามองพี่นานๆ ต่างหาก รวิปรียา" บรรยากาศรอบตัวเหมือนหยุดหมุน เสียงฝนด้านนอกกลายเป็นเพียงฉากหลัง หัวใจของพายออเต้นแรงจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก คำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากของพ่อหนุ่มวิศวะสายกวนคนนี้ทำเอาเธอประมวลผลไม่ทัน "วะ... ว่าไงนะคะ พูดอะไรไม่รู้เรื่อง" พายออแกล้งทำเป็นหูทวนลม ทั้งที่ใบหน้าร้อนผ่าวจนแทบจะระเบิดอยู่แล้ว "ไม่อยากพูดซ้ำหรอกนะ..." ทัพฟ้าขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงแค่คืบ ปลายนายอุ่นเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากให้อย่างเบามือ สัมผัสแผ่วเบานั้นทำเอาพายออตตัวแข็งทื่อ "แต่ถ้ายังไม่เข้าใจ... เดี๋ยวพี่ทำให้ดูชัดๆ อีกรอบดีไหม?" ดวงตาคมกริบมองตรงมาที่ริมฝีปากของเธอก่อนจะเลื่อนขึ้นสบตา ทัพฟ้าโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่ใกล้แค่เอื้อม พายออหลับตาปี๋ด้วยความทำอะไรไม่ถูก มือเล็กกำชายเสื้อตัวเองแน่น หัวใจเต้นรัวระทึกจนแทบหยุดหายใจ *ติ๊ด! แป๊ก!* แสงไฟนีออนบนเพดานสว่างวาบขึ้นมาพร้อมกันเสียงเครื่องใช้ไฟฟ้าที่กลับมาทำงานตามปกติ ความสว่างกะทันหันทำให้ทั้งคู่ผละออกจากกันแทบไม่ทัน ทัพฟ้ากระแอมเบาๆ เพื่อกลบเกลื่อนความเขิน ส่วนพายออรีบยกมือขึ้นปิดหน้าพรูลมหายใจออกยาวเหยียดด้วยความโล่งอก (ปนเสียดายเล็กน้อย?) หน้าจอโทรศัพท์บนโต๊ะสั่นครืดคราดขึ้นมาขัดจังหวะพอดี พายออรีบคว้าขึ้นมาดูแก้เขิน ทว่านิ้วเจ้ากรรมดันกดเข้าไปในห้องแชตกลุ่มแก๊งเพื่อนสนิทที่เด้งขึ้นมาพอดีโดยไม่ได้ตั้งใจ (พายออ: *แกรรรร พี่ทัพฟ้าเขาเกือบจะจูบฉันแล้ววว เขินโว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยฟ้าลั่น!*) ฉิบหายแล้ว... เธอกดส่งข้อความยาวเหยียดที่พิมพ์ค้างไว้ (และกะว่าจะลบทิ้ง) เข้าไปในแชตกลุ่มหลักที่มีทั้ง *มีน* และ *กรณ์*... แถมทัพฟ้าที่นั่งอยู่ตรงข้ามเธอนี่แหละ คือคนแรกที่เอื้อมมือมาหยิบมือถือของเธอไปอ่านหน้าจอได้อย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง! ฝากเป็นกำลังใจให้พีชชี่เบอร์รี่และลุ้นไปกับยัยพายออในตอนถัดไปด้วยนะคะ!