เกมจ้องตาที่มีเดิมพันเป็นชานมไข่มุก

"บอกว่าอย่ามองไงเล่า! ตาบ้าทัพฟ้า!" เสียงโวยวายดังลั่นห้องรับแขก พร้อมกับเสียงหมอนอิงลายเป็ดเหลืองที่ลอยละลิ่วไปกระแทกเข้ากับอกแกร่งของพ่อหนุ่มวิศวะปี 4 เข้าอย่างจัง แต่เจ้าตัวกลับไม่ได้สะทกสะท้านเลยสักนิด ทัพฟ้าเพียงแค่เอื้อมมือหนาไปคว้าหมอนใบนั้นไว้ด้วยมือเดียว มุมปากหยักลึกยกยิ้มกวนประสาทตามสไตล์ที่ทำเอาพายอออยากจะทึ้งหัวตัวเองให้รู้แล้วรู้รอด "อ้าว ก็ไม่ได้มองหน้า... มองอย่างอื่นอยู่ต่างหาก" ทัพฟ้าลากเสียงยาวในลำคอ ดวงตาคมกริบพราวระยับยิ่งกว่าไข่มุกในแก้วชานมตรงหน้า ยิ่งเห็นใบเนียนใสของยัยตัวแสบขึ้นสีแดงจัดลามไปถึงใบหู เขากยิ่งสนุกจนอยากจะแกล้งต่อให้สุดซอย พวกเรากำลังนั่งล้อมวงเผชิญหน้ากันอยู่บนพรมปูพื้นห้องนั่งเล่น มีโจทย์เดิมพันงี่เง่าที่เพิ่งตกลงกันเมื่อสิบนาทีที่แล้วเป็นเดิมพัน—เกมจ้องตา ใครกะพริบตาก่อนหรือใครหลบตาก่อน แพ้! และบทลงโทษของคนแพ้ก็คือต้องวิ่งไปซื้อชานมไข่มุกร้านโปรดที่อยู่ปากซอยมาให้คนชนะกินฟรีแบบไม่ต้องหาร แล้วถามว่าทำไมมันถึงกลายมาเป็นสภาพสงครามประสาทแบบนี้ล่ะคะ? ก็เพราะยัยมีนกับตากรณ์ตัวดีนะสิคะ สองคนนั้นดันเปิดเพลงบิ้วต์อารมณ์รักโรแมนติกซะจนบรรยากาศมันพาไป แถมยังตั้งกติกาเสริมว่า *'ห้ามหลบตา ห้ามหลุดขำ และห้ามเขิน'* อีกต่างหาก พายออ (รวิปรียาคนนี้แหละค่ะ!) กำลังนั่งขัดสมาธิ กำมือแน่นจนเล็บแทบจะจิกเข้าไปในเนื้อตัวเอง ดวงตากลมโตพยายามเบิกกว้างสู้ยิบตา ทั้งที่หัวใจเจ้ากรรมข้างในอกข้างซ้ายมันเต้นรัวโครมครามจนแทบจะทะลุออกมาเต้นรำข้างนอกอยู่แล้ว ให้ตายเถอะ... ผู้ชายอะไรวะคะ? ทำไมเวลาจ้องตาตรงๆ ถึงได้มีพลังทำลายล้างสูงขนาดนี้! ทัพฟ้าไม่ได้ขยับตัวไปไหนเลย เขานั่งเท้าแขนไปข้างหลัง เอนตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิดจนระยะห่างระหว่างเรามันลดลงเหลือแค่คืบเดียว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายสะอาดๆ เจือจางกับกลิ่นสบู่หอมอ่อนๆ ลอยเข้าจมูกจนพายออเผลอสูดหายใจเข้าลึกโดยไม่รู้ตัว ดวงตาคมคู่นั้นไม่ได้มีความดุหรือความเกรี้ยวกราดเลยแม้แต่นิดเดียว สิ่งที่สะท้อนอยู่ในนัยน์ตาคู่นั้นมันคือความอบอุ่น ความแพรวพราว และ... อะไรบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะสบตานานๆ *‘ห้ามแพ้... ยัยพายออ แกจะมาแพ้ผู้ชายกวนประสาทแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด!’* ฉันบอกตัวเองในใจ พยายามท่องบทสวดมนต์ทุกบทที่จำได้เพื่อดึงสติกลับมา "มองอะไรนักหนาเล่า ตาจะเหล่เป็นปลาทูแม่กลองอยู่แล้วเนี่ย!" สุดท้ายคนปากเก่งก็ทนความเงียบและความกดดันจากสายตาคู่นั้นไม่ไหว ต้องเป็นฝ่ายโวยวายทำลายความเงียบขึ้นมาก่อนตามเคย "ก็คนมันน่ารัก จะให้มองทางไหนล่ะครับ" อื้อหือ... ประโยคธรรมดาที่พูดด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มและรอยยิ้มมุมปากแบบนั้น มันทำเอาอุณหภูมิบนใบหน้าของพายออพุ่งทะยานทะลุปรอทไปถึงร้อยองศาเซลเซียสทันที! "ฮิ้วววว! เลี่ยนมากแม่! เบาได้เบานะคุณพี่ ทางนี้มดขึ้นจอหมดแล้วโว้ย!" เสียงแซวจากมุมห้องของยัยมีนดังแทรกขึ้นมาทันควัน พร้อมกับเสียงหัวเราะคิกคักสมรู้ร่วมคิดกับตากรณ์ที่นั่งอมยิ้มกุมท้องอยู่ข้างๆ "มีน! เงียบไปเลยนะแก!" พายออหันไปแหวใส่เพื่อนสนิทหน้าตาตื่น เพื่อกลบเกลื่อนอาการหัวใจเต้นผิดจังหวะของตัวเอง แต่พอลองหันกลับมามองคู่กรณีตรงหน้าอีกครั้ง เธอก็ต้องผะผะงะถอยหลังไปก้าวหนึ่งเมื่อพบว่าทัพฟ้าขยับเข้ามาใกล้จนหน้าผากของเราแทบจะชนกันอยู่แล้ว ลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดปลายจมูกทำเอาสติสตังของยัยตัวแสบกระเจิงไปไกลลิบโลก "แพ้แล้วใช่ไหมครับ?" เสียงกระซิบแผ่วเบาแต่ชัดเจนดังลอดริมฝีปากหยได้รูป ทัพฟ้าโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด ดวงตาคู่คมจ้องลึกลงไปในดวงตาของเธอราวกับจะค้นหาคำตอบอะไรบางอย่าง "หื้ม? ว่าไงครับคนเก่ง ยอมรับยังว่าแพ้สายตาฉันเนี่ย" "ใคร... ใครบอกว่าฉันแพ้! ฉันแค่... แค่เมื่อยตาต่างหากเล่า!" พายออเถียงเสียงตะกุกตะกัก ใบหน้าร้อนผ่าวจนแทบจะระเบิด มือเล็กๆ ยกขึ้นดันแผงอกแกร่งให้ออกห่าง แต่ทัพฟ้ากลับไม่ยอมขยับเขยื้อน เขากลับคว้าข้อมือบางของเธอเอาไว้เบาๆ แล้วกุมมันไว้ในอุ้งมืออุ่นจัดของเขาแทน จังหวะนั้นเอง... ห้องทั้งห้องเหมือนจะเงียบเสียงลงไปถนัดตา ไม่มีเสียงเพลง ไม่มีเสียงแซวจากมีนและกรณ์ มีเพียงเสียงหัวใจสองดวงที่เต้นดังแข่งกันท่ามกลางบรรยากาศที่อบอวลไปด้วยความหวานชวนฝัน พายออรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจมดิ่งลงไปในทะเลสาบสีอุ่น ดวงตาคู่นั้นของทัพฟ้ากำลังบอกความรู้สึกบางอย่างที่ชัดเจนเสียจนเธอไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรงๆ "โอเค ยอมรับก็ได้..." เสียงหวานแผ่วเบาลอดออกมาจากริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่น "ยอมแพ้... ก็ได้โว้ย!" "ฮ่าๆๆๆ น่ารักว่ะ" ทัพฟ้าหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ อย่างอารมณ์ดี ก่อนจะยอมปล่อยข้อมือของเธอเป็นอิสระ ร่างสูงผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพร้อมกับคว้ากุญแจรถมอเตอร์ไซค์ที่วางอยู่บนโต๊ะมาถือไว้ในมือ "ไหนๆ ก็แพ้แล้ว รบกวนคุณรูมเมตคนสวยช่วยเดินไปเป็นเพื่อนหน่อยสิครับ ชานมไข่มุกแก้วนั้นน่ะ... ฉันอยากให้เธอเป็นคนเลือกให้เป็นพิเศษเลยนะ" "เชอะ! ใช้เก่งนักนะพ่อคุณ!" พายออบ่นอุบอิบ ขยับปากขมุบขมิบต่อว่าเขาเบาๆ แต่สุดท้ายก็ยอมลุกขึ้นยืนปัดกماشกระโปรงแล้วเดินตามหลังร่างสูงโปร่งออกไปจากห้องอยู่ดี โดยมีเสียงแซวไล่หลังของยัยมีนดังตามมาติดๆ "ย่ะ! ไปสวีท เอ้ย ไปซื้อชานมกันให้สนุกนะจ๊ะเพื่อนรัก!" บรรยากาศยามค่ำคืนของถนนหน้าหอพักไม่ได้เงียบเหงาอย่างที่คิด ลมเย็นๆ พัดโชยมาปะทะผิวแก้วใสจนพายออต้องกระชับเสื้อฮู้ดตัวโคร่งให้แน่นขึ้น ทัพฟ้าเดินนำอยู่ข้างหน้าไม่ห่าง คอยหันกลับมามองเป็นระยะราวกับกลัวว่าเธอจะเดินสะดุดขาตัวเองล้มไปเสียก่อน "เดินดีๆ สิครับ ยายซุ่มซ่าม" ทัพฟ้าเอ่ยทักขึ้นเมื่อเห็นเธอเกือบจะเดินชนเสาไฟฟ้าริมทาง "ยุ่งน่า!" พายออย่นจมูกใส่ ส่งค้อนวงใหญ่ไปให้หนึ่งที แต่ก็ยอมเดินเข้าไปใกล้แผ่นหลังกว้างนั้นอีกนิดโดยอัตโนมัติ ระหว่างทางเดินไปยังร้านชานมไข่มุก ท่ามกลางแสงไฟสีส้มจากเสาไฟริมทางที่ทอดยาวเป็นเงาซ้อนทับกัน ความเงียบสงบไม่ได้ทำให้รู้สึกอึดอัดเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันกลับทำให้หัวใจดวงน้อยๆ ของพายออรู้สึกพองโตและอุ่นวาบแปลกๆ มือหนาของทัพฟ้าเอื้อมมาจับมือบางของเธอไว้หลวมๆ ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้... รู้ตัวอีกที นิ้วเรียวยาวของเขาก็สอดประสานเข้ากับฝ่ามือของเธอแน่นเสียแล้ว พายออเหลือบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของคนที่เดินกุมมืออยู่ข้างๆ หัวใจเจ้ากรรมเต้นแรงจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินมันไปด้วย รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของคนปากแข็งโดยที่เจ้าตัวก็ห้ามมันเอาไว้ไม่ได้ บางที... การยอมแพ้ในเกมนี้ อาจจะเป็นชัยชนะที่คุ้มค่าที่สุดในชีวิตของยัยตัวแสบคนนี้เลยก็ได้นะคะ แต่ทว่า... ในขณะที่ความหวานกำลังโรยตัวปกคลุมไปทั่วบรรยากาศ หน้าจอโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อฮู้ดของพายออู่ก็สั่นครืดคราดขึ้นมาอย่างกะทันหัน พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันแชทที่เด้งขึ้นมาโชว์หราบนหน้าจอ ลายชื่อผู้ส่งที่ปรากฏอยู่ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอต้องค้างเติ่ง... ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ เมื่อข้อความนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็น 'พี่กรณ์' อดีตรุ่นพี่คนสนิทที่เพิ่งบินกลับมาจากต่างประเทศ และข้อความที่ส่งมาก็ทำเอาลมหายใจของเธอสะดุดกึกทันที *[พี่กรณ์]: "พายออ... พี่กลับมาถึงไทยแล้วนะ คิดถึงจังเลย พรุ่งนี้เราไปทานข้าวกันหน่อยไหมครับ มีเรื่องสำคัญจะบอก..."* พายออหน้าถอดสีทันที เผลอเผลอชะงักฝีเท้าลงโดยอัตโนมัติจนทัพฟ้าต้องหันกลับมามองด้วยความสงสัย ทัพฟ้าหรี่ตามองหน้าเธอที่ซีดเผือดสลับกับหน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือ ก่อนที่รอยยิ้มกวนประสาทเมื่อครู่จะค่อยๆ เลือนหายไปจากใบหน้าคมคาย เหลือเพียงแววตานิ่งสนิทที่แฝงไปด้วยความคุุกกรุ่นอันตรายบางอย่าง ฝากเป็นกำลังใจให้พีชชี่เบอร์รี่และลุ้นไปกับความวุ่นวายที่กำลังจะเกิดขึ้นในตอนถัดไปกันด้วยนะคะ!