ปาร์ตี้วันเกิดที่เกือบมีเรื่อง

"บอกแล้วไงคะว่าถ้าจะพามางานวันเกิดเพื่อน อย่าให้ใส่ชุดนี้... ดูสิ คนมองกันจะทะลุชุดอยู่แล้ว!" พายออยืนกอดอกแน่น พยายามดึงชายกระโปรงสั้นเหนือเข่าสีดำสนิทลงมาปิดขาเรียวสวยที่แทบจะไม่ได้ช่วยอะไรเลย ท่ามกลางเสียงเพลงจังหวะตื๊ดๆ ในผับหรูใจกลางเมืองที่จัดปาร์ตี้วันเกิดให้เพื่อนร่วมคณะนิเทศฯ ของเธอ มืออีกข้างยกแก้วค็อกเทลสีสวยขึ้นจิบแก้เขิน เพราะสายตาของคนในงานที่หันมามองคู่ของเธอและทัพฟ้ามันเริ่มจะเกินขอบเขตความอดทน ทัพฟ้าในชุดเชิ้ตสีน้ำเงินเข้มพับแขนขึ้นถึงข้อศอกดูดีจนน่าหมั่นไส้ เขาก้มลงมาข้างหูพายออจนเธอรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่ทำให้ขนลุกซู่ "ก็แฟนผมสวย ใครจะมองก็ให้มองไปเถอะครับ แต่ถ้าใครกล้าเดินมาจีบ... เดี๋ยวพี่จะจัดการให้ดู" "ใครแฟนพี่! พูดให้มันดีๆ นะคะไอ้คุณทัพฟ้า!" พายออแว้ดกลับทันควัน ใบหน้าร้อนผ่าวเพราะความเขินที่พยายามตีเนียนเป็นความโกรธ "หึ ขี้โวยวายจริงนะเรา" ทัพฟ้าหัวเราะในลำคอพลางยกมือขึ้นลูบผมเธอเบาๆ ก่อนจะหันไปทักทายกลุ่มเพื่อนที่โบกไม้โบกมือเรียก พายออแยกตัวออกมาจากกลุ่มเพื่อนเพื่อไปเข้าห้องน้ำ แต่ในขณะที่กำลังเดินผ่านโซนโต๊ะวีไอพี ชายหนุ่มท่าทางกรุ้มกริ่มคนหนึ่งก็ก้าวเข้ามาขวางทางพร้อมแก้วเหล้าในมือ "คนสวยมาคนเดียวเหรอครับ? สนใจไปนั่งดื่มกับพี่ที่โต๊ะไหม" พายออชะงัก สีหน้าเรียบเฉยก่อนจะตอบกลับด้วยรอยยิ้มหวานแบบนางร้ายในละคร "ขอโทษนะคะ พอดีไม่นิยมดื่มกับคนแปลกหน้า โดยเฉพาะพวกที่ดู... น่ารำคาญน่ะค่ะ" "แหม ปากจัดดีนี่นา ชอบ..." ชายคนนั้นทำท่าจะยื่นมือมาแตะไหล่เธอ พายออรีบเบี่ยงตัวหลบด้วยความขยะแขยง แต่ในเสี้ยววินาทีนั้น ร่างสูงใหญ่ของใครบางคนก็พุ่งเข้ามาแทรกกลางระหว่างเธอกับผู้ชายคนนั้น ทัพฟ้าคว้าหมับเข้าที่ไหล่ของพายออ ลากตัวเธอให้ขยับมาชิดแผ่นอกกว้างอย่างถือสิทธิ์ มือหนาโอบกระชับรอบเอวคอดแสดงความเป็นเจ้าของชัดเจน สายตาคมกริบของวิศวะหนุ่มจ้องมองอีกฝ่ายด้วยความนิ่งสงบที่ดูน่ากลัวกว่าการตะโกนด่าเสียอีก "แฟนผมครับ พอดีเธอไม่ชอบให้ใครมาวอแว... เข้าใจใช่ไหมครับ?" น้ำเสียงราบเรียบแต่กดดันของทัพฟ้าทำเอาชายคนนั้นหน้าถอดสี รีบขอโทษขอโพยแล้วเดินหายไปในฝูงชน พายออเงยหน้ามองคนข้างๆ ที่ตอนนี้ใบหน้าหล่อเหลาดูจริงจังจนน่าตกใจ เธอใจเต้นรัวจนแทบหลุดออกมานอกอก "พี่ทัพ... เมื่อกี้... เล่นอะไรเนี่ย" ทัพฟ้าไม่ตอบ เขาเพียงแค่ก้มลงมาใกล้กว่าเดิม กระซิบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ทำเอาพายออเข่าอ่อน "ก็บอกแล้วไงว่าหวง... ทีหลังอย่าเดินห่างจากสายตาพี่เข้าใจไหมครับ พายออ" เธอกำลังจะอ้าปากเถียง แต่โทรศัพท์ในมือก็สั่นขึ้นมาเพราะการแจ้งเตือนแชตจาก 'มีน' เพื่อนสนิท *มีน: อีพาย! เช็กแชตกลุ่มด่วน! เพื่อนในกลุ่มเห็นหมดแล้วว่าทัพโอบเอวแกตอนไหน!* พายออกดเข้าไปดูในแชตกลุ่มเพื่อนที่ตอนนี้ข้อความเด้งรัวจนอ่านไม่ทัน ก่อนที่นิ้วเรียวจะเผลอไปกดโดนแชตส่วนตัวที่เธอเพิ่งค้างไว้กับทัพฟ้าก่อนออกจากคอนโดฯ *พายออ: พี่ทัพ... ถ้าจะให้หนูเป็นแฟน พี่ต้องเลิกกวนประสาทหนูก่อนนะ ไม่งั้นหนูไม่ยอมเด็ดขาด!* นั่นคือข้อความที่เธอพิมพ์ค้างไว้และยังไม่ได้ส่ง แต่นิ้วเจ้ากรรมดันกดส่งไปโดยไม่ได้ตั้งใจ! พายออเบิกตากว้าง พยายามจะกดยกเลิกข้อความ แต่นิ้วมันดันสั่นจนกดพลาดไปโดนปุ่มอื่น ทัพฟ้าที่ยืนอยู่ข้างๆ ก้มลงมองโทรศัพท์ในมือเธอทันที สายตาของเขาจ้องเขม็งที่หน้าจอ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเธอด้วยแววตาที่พราวระยับและคาดเดาไม่ได้ "เมื่อกี้... ว่าไงนะ?" เขายื่นใบหน้าเข้ามาใกล้จนจมูกแทบจะแตะกัน พายออหน้าแดงจัดจนลามไปถึงใบหู ร่างกายแข็งทื่อทำอะไรไม่ถูก "ไม่ได้หมายถึงแบบนั้น! หนูแค่... กดผิด!" "แต่พี่อ่านทันนะครับ..." ทัพฟ้ากระตุกยิ้มมุมปากที่ดูอันตรายและน่าหลงใหลในเวลาเดียวกัน "งั้นสรุปว่าถ้าพี่เลิกกวนประสาท... พายออจะเป็นแฟนพี่ใช่ไหมครับ?" ในวินาทีที่เขากำลังจะโน้มตัวลงมาหาคำตอบ ทันใดนั้น ไฟในผับก็ดับวูบลงพร้อมกับเสียงกรีดร้องและเสียงแก้วแตกกระจายจากมุมโต๊ะที่อยู่ใกล้ที่สุด แสงไฟสีแดงฉุกเฉินสว่างวาบขึ้นเผยให้เห็นร่างของชายปริศนาคนหนึ่งที่ถือมีดพับเล่มเล็กพุ่งตรงเข้ามาทางทัพฟ้า! "พี่ทัพ หลบไป!" พายออกรีบตะโกนเสียงหลง พร้อมกับผลักร่างสูงให้พ้นทางทันที! ฝากเป็นกำลังใจให้พีชชี่เบอร์รี่และลุ้นไปกับความวุ่นวายที่กำลังจะเกิดขึ้นในตอนถัดไปกันด้วยนะคะ!