คนขี้หึงมักจะปากแข็ง

“นี่ทัพฟ้า ถามจริงเหอะ เมื่อกี้ตอนที่น้องบริหารคนนั้นเดินเข้ามาขอไลน์... เห็นยิ้มซะหวานเชียว พอดีใจที่ได้เหยื่อรายใหม่หรือว่ายังไงคะ?” ฉันวางแก้วชานมลงบนโต๊ะไม้ในโรงอาหารเสียงดัง ‘ปัง’ จนคนรอบข้างหันมามอง แต่คนโดนจี้จุดอย่าง ‘ทัพฟ้า’ กลับนั่งนิ่ง ยักไหล่กวนประสาทตามสไตล์คนหน้าตายที่ภายนอกดูเย็นชาแต่ข้างในน่ะเหรอ... เหอะ! ยิ่งกว่าเตาปฏิกรณ์ปรมาณู “ถามอะไรแปลกๆ หึงเหรอ?” ทัพฟ้าตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบๆ แต่แววตาที่จ้องมองมานั่นสิ มันไม่ได้นิ่งเหมือนคำพูดเลยสักนิด เขาวางโทรศัพท์มือถือลงแล้วโน้มตัวเข้ามาใกล้จนฉันได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ประจำตัวเขา กลิ่นแบบสะอาดๆ ที่ทำเอาหัวใจฉันสั่นจนต้องรีบถอยกรูดไปพิงพนักเก้าอี้ “หึงบ้านแกสิ! ฉันแค่ถามเพราะเห็นว่าเธอเป็นรูมเมทฉัน ถ้าเธอไปทำตัวมั่วซั่วจนหิ้วสาวกลับหอให้ฉันต้องนอนฟังเสียงแปลกๆ ฉันจะเตะเธอออกจากห้องคนแรกเลย คอยดู!” ฉันโวยวายกลบเกลื่อนความร้อนผ่าวที่แล่นริ้วขึ้นมาบนใบหน้า ทัพฟ้าหลุดขำเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะกดหน้าจอสมาร์ทโฟนรัวๆ จนฉันอดไม่ได้ที่จะชะโงกหน้าไปดูว่าเขากำลังพิมพ์หาใคร แต่แล้วหน้าจอแชตกลุ่มที่ชื่อว่า ‘พวกตัวดี’ ก็เด้งขึ้นมา **[แชตกลุ่ม: พวกตัวดี]** **ทัพฟ้า:** (ส่งรูปถ่ายพายออที่กำลังทำหน้าบูดบึ้ง) **ทัพฟ้า:** น้องเขาตามเฝ้าถึงโรงอาหารเลยครับ ทำไงดี? **กรณ์:** ว้ายยยย! หึงแหละดูออก น้องพายเขาหวงของเล่นชิ้นโปรดว่ะไอ้ฟ้า 55555 **มีน:** พายออ! มึงอย่าไปยอม! ตบเลยมั้ย เดี๋ยวเพื่อนซัพพอร์ต! “นี่ทัพฟ้า! แกแอบแชตฟ้องเพื่อนเหรอ!” ฉันคว้าโทรศัพท์เขามาจะกดปิด แต่คนตัวสูงไวกว่า เขารวบข้อมือฉันไว้หลวมๆ แล้วขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิมจนลมหายใจอุ่นๆ รดอยู่ที่ข้างแก้ม “ไม่ได้แชตฟ้องครับ แค่กำลังประกาศศักดาว่าคนนี้มีเจ้าของแล้ว” เขากระซิบเสียงพร่า “ส่วนน้องบริหารคนเมื่อกี้... พี่ไม่ได้ให้ไลน์ พี่ให้รหัสไวไฟหอไป น้องเขาถามว่าเล่นเกมได้ไหม พี่ก็บอกว่าหอพี่ห้ามเล่นเกมมั่วซั่ว เพราะรูมเมทพี่ชอบนอนดึก ถ้าน้องเล่นแล้วเสียงดัง... รูมเมทพี่จะด่าเอา” “ตอแหล! ใครจะไปด่าเรื่องนั้นกันเล่า!” ฉันโวยวายใส่เขา แต่ทว่าในใจกลับรู้สึกแปลกๆ เหมือนมีผีเสื้อนับพันตัวบินวนอยู่ในท้อง นี่เขาเอาเรื่องฉันไปอ้างกับคนอื่นเนี่ยนะ? แถมยังทำหน้าซื่อตาใสใส่ฉันอีก “ลนลานใหญ่แล้วนะเราน่ะ” ทัพฟ้าหัวเราะเสียงทุ้ม “หน้าแดงถึงหูแล้วพายออ ถ้าจะหึงก็บอกว่าหึง ไม่เห็นต้องอ้างเรื่องรูมเมทเลย พี่รู้หรอกว่าเราน่ะ... แพ้ทางพี่จะตาย” “ฉันไม่ได้แพ้! ฉันแค่... รำคาญ!” “รำคาญหรืออยากให้สนใจกันแน่?” ทัพฟ้าจ้องลึกเข้ามาในดวงตาฉัน สายตาที่เคยดูขี้เล่นบัดนี้กลับมีความจริงจังบางอย่างซ่อนอยู่ มันนิ่งและลึกซึ้งจนฉันเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว ก่อนที่เขาจะค่อยๆ ผละออกแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์อะไรบางอย่างลงไปในแชตส่วนตัวของเรา **[แชต: ทัพฟ้า]** **ทัพฟ้า:** พอกลับถึงหอ... พี่มีเรื่องสำคัญจะบอก **ทัพฟ้า:** เรื่องที่เราคุยกันเมื่ออาทิตย์ก่อนที่ว่า... ‘ถ้ามีแฟนต้องบอกกันก่อน’ น่ะ **ทัพฟ้า:** พี่ตัดสินใจได้แล้วนะ หัวใจฉันเต้นรัวเหมือนกลองชุด ฉันรีบพิมพ์ตอบกลับไปอย่างร้อนรน ทั้งที่มือสั่นระริก **พายออ:** เรื่องอะไรของแกเนี่ย! พูดตอนนี้เลยไม่ได้หรอ? **ทัพฟ้า:** ไม่ได้ครับ เรื่องนี้มันต้องใช้ความกล้า... และพยาน ทัพฟ้าเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกงแล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขายิ้มบางๆ ให้ฉัน ก่อนจะเดินนำออกไป ทิ้งให้ฉันนั่งงงอยู่กลางโรงอาหารที่มีสายตาคนรอบข้างจับจ้องมาเป็นจุดเดียว แต่แล้ว... เสียงแจ้งเตือนข้อความสุดท้ายจากเขาก็ดังขึ้นพร้อมกับภาพที่ทำเอาฉันแทบหยุดหายใจ **ทัพฟ้า:** พี่ไม่ได้ชอบน้องบริหารคนนั้น **ทัพฟ้า:** พี่ชอบคนแถวนี้... คนที่ชอบทำปากแข็งเวลาพี่หยอด **ทัพฟ้า:** (ส่งรูปถ่ายมุมแอบถ่ายฉันขณะกำลังแอบมองเขาที่กำลังจะเดินออกไป) ฉันเม้มปากแน่น หัวใจเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมาจากอก ทันใดนั้น... เสียงโทรศัพท์ของฉันก็ดังขึ้น เป็นสายเรียกเข้าจาก ‘ทัพฟ้า’ ที่ยืนรออยู่ไม่ไกล เขาไม่ได้กดวาง แต่เขากำลังมองมาที่ฉันพร้อมกับรอยยิ้มที่สื่อความหมายว่า *‘รับสิ... แล้วเรามาตกลงกันให้ชัดเจน’* ฝากเป็นกำลังใจให้พีชชี่เบอร์รี่และลุ้นไปกับความวุ่นวายที่กำลังจะเกิดขึ้นในตอนถัดไปกันด้วยนะคะ!